บทที่ 119 ยื่นมือเข้าช่วย

เสียงของหญิงสาวฟังดูยังอายุน้อยมาก เธอถูกปิดปากมาตลอดจึงร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้ พอหลุดออกมาได้จึงกรีดร้องสุดเสียง เพียงแต่น้ำเสียงสั่นระริก รับรู้ได้เลยว่าเธอกำลังหวาดกลัวอย่างยิ่ง

“รีบปล่อยเธอเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนเรียกคนมาช่วยแน่!” ลู่ชิงหวยขู่พลางค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า

ชายทั้งสามคนหันมองหน้ากันไปมา ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยสักนิด หนึ่งในนั้นแสยะยิ้มเยาะ “ตะโกนเรียกคนเรอะ? ฝันหวานไปเถอะน่า! แถวนี้ไม่มีใครหรอก เขากลับไปนอนกันหมดแล้ว ต่อให้แกร้องจนคอแตก ก็ไม่มีหมาตัวไหนโผล่มาช่วยหรอกโว้ย!”