บทที่ 129 สายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ

เฉียวอวี้เอ่ยเตือน “พวกเรากลับกันเถอะ ใกล้ได้เวลากินข้าวแล้ว”

ลู่ชิงชิงปล่อยมือจากแขนเสื้อเขา พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “อื้ม ไปกันเถอะ”

“พี่อวี้ คือว่า…” ซูรั่วอวิ๋นร้องเรียกหมายจะรั้งไว้