บทที่ 156 เปรียบคนมีแต่ตายกับตาย

ลู่ชิงชิงแบ่งของออกเป็นสองส่วน เก็บไว้เองนิดหน่อย ที่เหลือยกให้ไป๋เอี้ยนทั้งหมด “อย่าไปสนเลยว่าใครเอามาจากไหน กินๆ ไปเถอะ”

คนอย่างหนิวเคอเหลียนเป็นคนซื่อ แม้หัวไว แต่เนื้อแท้ก็มีน้ำใจ ในเมื่อเอามาให้ก็แสดงว่าจริงใจ หากไม่รับไว้จะกลายเป็นการหักหน้าเขาเสียเปล่าๆ สู้รับไว้ดีกว่า อีกฝ่ายจะได้สบายใจด้วย

ไป๋เอี้ยนไม่ใช่เด็กไร้เดียงสา พอคิดทบทวนดูนิดเดียว มือไม้ก็สั่นจนเกือบทำของหล่น “คงไม่ใช่… หลี่เฉิงหย่วนหรอกนะ?”