บทที่ 157 ตัดขาด

“แม่ อย่าร้องไห้เลยนะแม่…” ซุนอวี๋อยู่ข้างกายผู้เป็นแม่ พลางเอ่ยปลอบเสียงเบา

ลู่อีอีหันหน้าไป โอบกอดลูกสาวไว้แล้วร้องไห้เงียบๆ เจ้าสารเลวนั่นเกือบจะลงมือตีลูกแล้ว! ไม่สิ ไม่ใช่แค่เกือบ เธอยังจำภาพที่เขาถีบลูกสาวคนโตกระเด็นไปคราวก่อนได้ติดตา…

หนานหนาน…