บทที่ 158 ไม้นวมก่อนไม้แข็ง

ลู่กั๋วเฉียงเดินออกมาเช่นกัน สีหน้าเคร่งขรึม “อีอี แกพูดว่าอะไรนะ?!”

“พ่อ! วันนี้เขาตีฉันอีกแล้ว ฉัน…ฉันโดนเขาตีจนกลัว ก็เลยคิดจะเอาขวานไปจามเขา แต่ทำไม่สำเร็จ เขาตื่นขึ้นมาเสียก่อน แล้วก็วิ่งไล่กวดฉันมาติดๆ!” ลู่อีอีขวัญหนีดีฝ่อ พลางหันมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ

“แกพูดว่าอะไรนะ? มันตีแกเรอะ! มันกล้าตีแกเรอะ!” ลู่กั๋วเฉียงตาเบิกโพลงทันควัน “ตีแกตั้งแต่เมื่อไหร่?!”