บทที่ 159 อาวุธลับ

ซุนหย่งไม่แยแสแม้แต่น้อย “อะไรนะ? หย่าเหรอ? ฝันหวานไปหน่อยมั้ง! พูดน่ะมันง่าย มันต้องอยู่เป็นวัวเป็นม้าให้บ้านฉัน นั่นเป็นสิ่งที่มันติดค้างฉันต่างหาก”

ลู่กั๋วเฉียงทนไม่ไหวอีกต่อไป ด่ากราดลั่น “ซุนหย่ง ไอ้ลูกเต่าสารเลวเอ๊ย! ตอนนั้นฉันตาบอดไปได้ยังไง ถึงได้ยกลูกสาวดีๆ ให้กับไอ้หมาป่าตาขาวอย่างแก!

ยังจะให้ไปเป็นวัวเป็นม้าให้บ้านแกอีก ไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองบ้างล่ะ แกคู่ควรเหรอ? ฉันบอกแกไว้นะ รีบไสหัวไปให้พ้น ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้ว!”