บทที่ 167 ลงมือได้ก็อย่ามัวแต่เห่า

ลู่ชิงชิงยืนเท้าสะเอว ไม่กลัวเลยสักนิดว่าซุนหย่งจะกล้าปรี่เข้ามา ถ้ากล้าเข้ามาล่ะก็ เธอจะซัดให้หมอบเลย!

ซุนหย่งมองหยางซิ่วอิงที่นอนหมดสติอยู่ตรงนั้นพลางลูบท้ายทอย ไม่ได้การละ เขาต้องรีบชิ่ง ขืนคนตายขึ้นมา เขาคงหนีความผิดไม่พ้นแน่

ขอแค่เขาออกไปจากที่นี่ได้ ต่อไปอีกฝ่ายจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว คิดได้ดังนั้นเขาก็ส่งสายตาให้พวกที่พามาด้วย แล้วเตรียมจะเผ่นหนี