บทที่ 168 ใบสัญญากู้ยืม

ลู่ชิงชิงมองท่าทางมึนงงของตาเฒ่าซุนแล้วเลิกคิ้ว ตาแก่นี่เป็นอะไรไปเนี่ย? โดนตบจนพูดไม่ออกแล้วหรือไง?

เธอทำหน้าขรึม ถามซ้ำอีกรอบ “จะด่าอีกไหม? ถ้าไม่ด่า ฉันจะได้ตีต่อ”

ขณะเดียวกันเธอก็เริ่มครุ่นคิด จะใช้มือตัวเองตีไม่ได้แล้วสิ แบบนั้นเธอก็เจ็บมือเหมือนกัน ถ้าจะตีต่อคงต้องหาอุปกรณ์สักหน่อย ได้ยินมาว่าการลงทัณฑ์ตบหน้านักโทษในยุคโบราณไม่ได้ใช้มือตบ แต่ใช้ไม้ฟาดกัน หรือว่าเธอควรหาไม้มาสักอันดี?