บทที่ 171 ลงเอยอย่างเป็นทางการ

ซุนไอ้หนานห่มผ้านวมนอนอยู่บนเตียงเตาด้านใน พอเหงื่อออกท่วมตัวไข้ก็ลดลงจริงๆ พอตกค่ำในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมา เพียงแต่ยังไม่ค่อยมีแรง ทว่าแววตากลับดูแจ่มใสขึ้นมาก

หลังจากตื่นขึ้นมา ซุนไอ้หนานกวาดตามองรอบตัวเพื่อดูว่าตนอยู่ที่ไหน สุดท้ายก็หันไปมองลู่อีอีแล้วเบะปากร้องไห้โฮ

“แม่จ๋า แม่เป็นอะไรไหม พ่อได้ตีแม่หรือเปล่า วันนั้นหนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ…”