บทที่ 200 นึกเสียดายแล้วหรือ

เว่ยเป่าจือมองดูอีกรอบ รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือนเท่าไร บางจุดรอยขาดดูเรียบเกินไป ไม่เหมือนรอยขาดจากการหกล้ม

แต่พื้นที่ส่วนใหญ่ก็มีด้ายรุ่ยๆ ดูไปดูมาก็ชวนให้คิดว่าเป็นอย่างนั้น คิดไปคิดมา นอกจากหกล้มแล้ว มันจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ?

“โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่ระวังอีก วันหน้าถ้าชิงชิงมาเห็นแกซุ่มซ่ามแบบนี้เข้า จะไม่รังเกียจแกเอาเหรอ!”