บทที่ 203 กลับบ้าน

นอกจากเว่ยเป่าหัวแล้ว คนอื่นๆ ก็เพิ่งเคยเห็นคนรักของเฉียวอวี้เป็นครั้งแรก จึงพากันมองมาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

ลู่ชิงชิงไม่ได้ประหม่าเคอะเขิน เธอรับมือด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าอย่างไรก่อนจะพูดก็ยิ้มไว้ก่อนเป็นพอ ผ่านไปหนึ่งมื้อ ข้าวกินไปไม่เท่าไร แต่ปากแทบจะยิ้มจนค้างไปหมดแล้ว

เฉียวอวี้ใส่ใจเธอมาก พอคุยไปได้สักพักก็คอยกันท่าให้ คอยคีบกับข้าวส่งให้ ใครถามอะไร เขาก็ตอบแทนลู่ชิงชิงเสียหมด ทำเอาคนทั้งบ้านพากันส่งสายตาล้อเลียนเฉียวอวี้กันยกใหญ่