บทที่ 245 ไปเยี่ยมเยียน

“ช่วยไม่ได้ที่ไหนกันล่ะคะ ต่อไปคงต้องพึ่งพี่ใหญ่แล้วนะ ฉันจะมาคอยดูแลตลอดเวลาไม่ได้หรอก ตกกลางคืนก็ยกให้พี่กับพี่รองแล้วกัน” ลู่ชิงชิงพูดพลางวิ่งไปข้างเตียงเพื่อดูลู่จื๋อก่อนเป็นอันดับแรก

เจ้าตัวน้อยลืมตาแป๋ว ไม่รู้ว่ามองเห็นอะไรได้บ้าง ปากจิ้มลิ้มยังคงขยับจุบจับไม่หยุด

ลู่ชิงชิงหัวเราะ “เด็กคนนี้ทำไมดูเหมือนไม่อิ่มอยู่ตลอดเวลาเลยนะ ดูปากสิ ยังมองหาของกินอยู่อีกแน่ะ!”