บทที่ 254 เพราะฉันตาบอดเอง

ดูจากท่าทีในวันนี้แล้ว เรื่องระหว่างพวกเขาก็อาจจะคลี่คลายลงได้บ้าง หยางฮ่าวหรันจึงลุกขึ้นด้วยความยินดี “ได้สิ ไปกันเถอะ”

ตอนนี้ยังเป็นฤดูหนาว อากาศข้างนอกหนาวเหน็บนัก แต่ยังดีที่วันนี้ไม่มีลม ท้องฟ้าแจ่มใสปลอดโปร่ง

ซูรั่วอวิ๋นเดินนำอยู่ข้างหน้า ด้วยความหนาวเย็น ผู้คนบนท้องถนนจึงบางตา พอเดินมาถึงปากตรอกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล เธอก็หยุดฝีเท้าลง “เราคุยกันตรงนี้แหละ”