บทที่ 268 ประวัติศาสตร์ย่อมมีวิถีของมันเอง

เฉียวซือ เยวี่ยเชียนเฟิง และเฉียวเมิ่งซีต่างก็เปิดเทอมเช่นกัน บ้านที่เคยครึกครื้นอยู่พักหนึ่ง พลอยเงียบเหงาลงถนัดตาเมื่อทุกคนแยกย้ายกันไป ดูเหมือนจะยิ่งเงียบกว่าแต่ก่อนเสียอีก

จี้เสี่ยวเสี่ยวเองก็กลับมาจากแดนใต้ และแวะมาหาลู่ชิงชิงเป็นพิเศษ ตอนนั้นเฉียวอวี้อยู่บ้าน เธอจึงไม่ได้รบกวนนานนัก พอกลับถึงโรงเรียนแล้วจึงค่อยเขียนจดหมายมาหาลู่ชิงชิง

ลู่ชิงชิงเขียนจดหมายตอบกลับไป และถือโอกาสตอบจดหมายของเฉียวอวี้อีกหนึ่งฉบับ เธออดถอนหายใจไม่ได้ว่า ยุคนี้ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย เขียนจดหมายก็ช้า ถ้ามีโทรศัพท์มือถือก็คงดี จะได้โทรคุย หรือแม้กระทั่งวิดีโอคอลได้ มีเรื่องอะไรที่แก้ไม่ได้บ้างล่ะ?