บทที่ 269 ฝันไปตื่นหนึ่ง

ในใจของลู่ชิงชิงอบอุ่นวาบ เธอโผเข้ากอดเอวเขาไว้แน่น ออดอ้อนว่า “ไม่กลับมาตั้งนาน พอกลับมาถึงก็ดุฉันเลยเหรอคะ”

เฉียวอวี้เห็นว่าเช็ดจนผมแห้งหมาดพอสมควรแล้วจึงหยุดมือ ก่อนจะประคองใบหน้าเธอไว้ ก้มลงสบตาลึกซึ้ง “ผมโทษตัวเองต่างหาก เป็นห่วงแทบแย่”

ลู่ชิงชิงยิ้ม “ฉันก็อยู่ดีมีสุขนี่นา คุณดูสิ เมื่อกี้ฉันยังไม่ผลีผลามเปิดประตูเลย เพราะกลัวว่าดึกดื่นแบบนี้จะมีคนไม่ดีมา ปกติพวกเพื่อนบ้านแวะเวียนมาหาก็มากันตอนกลางวันทั้งนั้น”