บทที่ 277 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นใจ

หูจ้วงเดินพ้นประตูร้านออกมาก็สวนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าพอดี ทีแรกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แค่เหลือบมองแวบเดียว แต่กลับพบว่าคนคนนี้หน้าตาหล่อเหลาเอาการ รูปร่างสูงโปร่ง แถมยังมีบุคลิกบางอย่างที่บอกไม่ถูก

ยุคนี้มองไปทางไหนก็เจอแต่ผู้ชายซื่อๆ ติดดิน จู่ๆ ได้มาเห็นคนที่โดดเด่นสะดุดตาขนาดนี้ ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกันก็ยังนึกหมั่นไส้ไม่ลง มีแต่ความรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเสียมากกว่า

หูจ้วงไม่ได้คิดอะไรต่อ ตั้งใจจะเดินกลับบ้าน ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นผู้ชายคนเมื่อครู่เดินเข้าไปในร้านเว่ยฝูจวี เขาเหมือนถูกผีผลักให้ชะงักฝีเท้า แล้วเดินย้อนกลับไป เพียงแต่ไม่ได้ก้าวเข้าไปข้างใน ทำแค่แอบมองอยู่ตรงนอกประตู