บทที่ 290 มุ่งสู่เมืองหลวง

หยางซิ่วอิงไม่ได้สนใจโทรทัศน์เครื่องนั้นเลย เธอเอาแต่ดึงมือลู่ชิงชิงมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบไม่หยุด ลู่ชิงชิงไม่ได้กลับบ้านบ่อยนัก พอได้เจอกัน สองคนจึงมีเรื่องคุยกันมากมายเสมอ

ลู่เจิ้งอายุสี่ขวบแล้ว รู้ความมากทีเดียว ลู่ชิงชิงอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมอกพลางพูดกับไป๋เอี้ยน “พี่สะใภ้ใหญ่ ที่บ้านคงต้องรบกวนพี่ช่วยดูแลแล้วนะ พอลูกโตกว่านี้อีกหน่อย ทางพี่ใหญ่ลงหลักปักฐานมั่นคงแล้ว สองแม่ลูกค่อยตามไปอยู่ด้วยกัน”

ไป๋เอี้ยนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “แหม ฉันไม่ไปหรอก อยู่บ้านดูแลพ่อกับแม่ดีกว่า”