บทที่ 292 รอยร้าวระหว่างพ่อลูก

วันนี้เดิมทีที่บ้านเตรียมจะฉลองวันหยุด ภรรยาของสวี่ชิงหยวนทำกับข้าวน่ากินไว้เต็มโต๊ะ ทว่ารอแล้วรอเล่า สามีก็ยังไม่กลับมาเสียที เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาคงขลุกอยู่ในห้องทดลองจนลืมเวลากลับบ้านอีกตามเคย

ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ ผ่านไปหลายสิบปีก็ยังเหมือนเดิม จูหมิ่นผู้เป็นภรรยาเข้าใจดีว่า สำหรับสามีแล้ว งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่อาจแยกจากกันได้ไปแล้ว

ตอนนั้นพอเรียนจบ เขาก็ทุ่มเทให้งานวิจัยแทบลืมกินลืมนอน จนอาจารย์ของเขาทนดูต่อไปไม่ไหว จึงแนะนำเธอให้เขารู้จัก