บทที่ 295 ไม่ต้องลังเล

สิ่งที่ทำให้ลู่ชิงชิงรู้สึกผูกพันคุ้นเคยที่สุดก็คือ ชื่อภาษาต่างประเทศที่เขียนอยู่บนหนังสือแปลเหล่านั้น เป็นสาขาวิชาเดียวกับที่เธอเคยเรียนในมหาวิทยาลัยพอดี!

ชั่วพริบตานั้นเธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างยิ่ง ราวกับได้พบคนในครอบครัว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่เคยได้สัมผัสเรื่องพวกนี้อีกเลย

ตอนเรียนอยู่ชั้นปีที่สามเทอมสอง เธอเริ่มรับงานแปลจิปาถะบ้างแล้ว พอขึ้นปีสี่ก็ได้จับต้องเนื้อหาที่ค่อนข้างเป็นทางการและเฉพาะทางมากขึ้น ด้วยเหตุนี้จึงค้นคว้าข้อมูลเฉพาะทางมากมายจนทุ่มเทแรงกายไปไม่น้อย