บทที่ 296 ดีวันดีคืน

ระหว่างมื้ออาหาร ลู่ชิงชิงเล่าเรื่องที่ได้คุยกับสวี่เหยียนให้เฉียวอวี้ฟัง แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกเรื่องที่ตนเองรู้ภาษาต่างประเทศอยู่แล้ว เพียงแค่บอกว่าเห็นหนังสือที่บ้านของสวี่เหยียนแล้วรู้สึกสนใจมากก็เท่านั้น

“พอดีสวี่เหยียนกำลังเรียนอยู่เลยชวนฉันไปเรียนด้วยกัน ฉันคิดว่าโอกาสแบบนี้หายากนะ คุณคิดว่ายังไง? ฉันแล้วแต่คุณเลย”

เฉียวอวี้วางชามและตะเกียบลงในมือ นิ่งคิดไปครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้นสบสายตาเธออย่างจริงใจ “ชิงชิง คุณตัดสินใจเองเถอะ ถ้าคุณชอบและอยากไป ก็ไปเถอะครับ”