บทที่ 297 จะดีเกินไปแล้วนะ

สวี่เหยียนตอบอย่างหนักแน่น “ไม่มีทางเด็ดขาด ถ้าเขาเป็นพวกเที่ยวแจกจ่ายความอบอุ่นให้ใครต่อใครไปทั่ว ต่อให้ดีเลิศแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันชอบหรอก เขาดูแลแบบนั้นแค่กับฉันคนเดียวต่างหาก”

“แล้วทำไมพวกเธอถึงไม่ได้ลงเอยกันล่ะ” ลู่ชิงชิงไม่เข้าใจเลย ตามหลักแล้ว ทั้งเจอคนบ้านเดียวกันในต่างถิ่น ทั้งร่วมทุกข์ร่วมสุขจนเห็นน้ำใจ สิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดกับพวกเขาสองคนทั้งนั้น การที่ได้คบกันย่อมเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดแท้ๆ

สวี่เหยียนยิ้มเยาะตัวเอง “ก็เพราะฉันอยากจะ…”