บทที่ 298 ประโยคเดียวก็พิสูจน์ได้

“ไอ้หยา! เฉียวอวี้ไปทำบุญแต่ชาติปางไหนมาเนี่ย ถึงได้แต่งงานกับเธอได้!” สวี่เหยียนอิจฉาตาร้อนจริงๆ

ลู่ชิงชิงนึกถึงชาติก่อนของเฉียวอวี้ เอิ่ม…คู่หมั้นตายไปตั้งสามคน พอลำบากยากเย็นจนได้แต่งงาน ภรรยาก็ยังทิ้งเขาหนีตามคนอื่นไปอีก เขาต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปทั้งชาติ ดูแล้วน่าเวทนาขนาดนั้น จะไปทำบุญทำทานอะไรไว้ที่ไหนกัน?

อืม…อาจเป็นเพราะเขาโดดเดี่ยวเกินไป สวรรค์ถึงได้ส่งเธอมาอยู่เป็นเพื่อนเขาหรือเปล่า? ทว่า เขาก็ไม่ได้มีความสุขขนาดนั้น ทั้งคู่ไม่มีลูกด้วยกัน