บทที่ 302 ดียิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก

“เหยียนเหยียน!” เมื่อเห็นว่าสวี่เหยียนกำลังจะเดินหนี เจียงอี้ก็ไม่อาจรักษาท่าทีนิ่งสงบได้อีก “ผมพูดความจริงกับคุณเลยดีกว่า! ที่จริงผมป่วยครับ ก่อนจะได้พบคุณอีกครั้ง ผมประสบอุบัติเหตุจนความจำเสื่อม ทั้งครอบครัว เพื่อน หรือใครก็ตามในอดีต ผมจำไม่ได้เลยสักคน

แม้กระทั่งคนที่รู้จักตอนอยู่ต่างประเทศก็ลืมไปหมด ครอบครัวต้องคอยดูแลอยู่นานมาก กว่าผมจะค่อยๆ ยอมรับพวกเขาได้ และช่วงนั้นเองที่ผมลองรื้อค้นข้าวของเก่าๆ เผื่อว่าจะฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้บ้าง แล้วผมก็เจอกองจดหมายที่เราเคยเขียนถึงกัน

แต่ในนั้นไม่มีรูปถ่ายเลย มีแค่จดหมายกับโปสการ์ด ตอนที่บังเอิญเจอคุณในร้านอาหาร ผมถึงจำคุณไม่ได้ และคิดแค่ว่าคุณบังเอิญชื่อเหมือนคนในจดหมายเท่านั้น จนกระทั่งคุณเอ่ยชื่อเดิมของผมออกมา ผมถึงเพิ่งรู้ว่าที่แท้คุณก็คือคนคนนั้น