บทที่ 306 ช่วยฉันขายของ

ลู่ชิงชิงตบหลังมือของจ้าวหลานเบาๆ “ฉันรู้ว่าพี่พูดจากใจจริง เอาความจริงนะ ทางร้านอาหารคนไม่พอจริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่อยากให้พี่เจ้าวัวไปทำที่นั่น”

ถ้าคำพูดนี้ไปพูดกับกู่อวี่ ป่านนี้คงเต้นผางไปแล้ว แต่หนิวเคอเหลียนกับจ้าวหลานเป็นคนอารมณ์เย็น ทั้งยังรู้จักคิดเผื่อคนอื่น จึงไม่ได้ติดใจอะไร

ก็จริงอยู่ เขาจะจ้างหรือไม่ย่อมเป็นสิทธิ์ของเขา จะให้รับทุกคนที่เอ่ยปากได้ยังไง ร้านอาหารไม่ใช่สถานสงเคราะห์เสียหน่อย