บทที่ 314 ฉันมาเพื่อสารภาพผิด

ประโยคเดียวทำเอาเซินรุ่ยหน้าแดงก่ำลามไปถึงคอ “มะ…ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ…”

ลู่อีอีรู้สึกหงุดหงิดใจ น้ำเสียงจึงพลอยไม่สู้ดีนัก “พอเถอะ นายไม่ต้องลำบากใจขนาดนั้น ฉันไม่ได้คิดจะเกาะติดนายเสียหน่อย ฉันรู้ว่านายดูถูกฉัน ที่นายยอมทนอยู่มาได้นานขนาดนี้โดยยังไม่ไปไหน ก็เพราะพวกชิงหวยดีกับนายต่างหาก”

คราวนี้เซินรุ่ยยิ่งร้อนรนหนักกว่าเดิม “อีอี ฉันไม่เคยดูถูกเธอเลยนะ ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ล่ะ! ฉันไม่ได้…ความจริงแล้ว…”