บทที่ 325 สิงโตอ้าปากกว้าง

ลู่ชิงหวยคิดเตรียมพร้อมไว้แล้ว ฝ่ายตรงข้ามมีกันห้าคน วันนี้ในร้านนับรวมเขาด้วยก็มีผู้ชายตั้งหลายคน หากต้องลงไม้ลงมือกันจริงๆ ก็ไม่กลัวพวกมันหรอก เพียงแต่รู้สึกว่าถ้าข้าวของพังเสียหายคงน่าเสียดายแย่

เฉียวซือที่อยู่ด้านหลังทนดูไม่ไหวนานแล้ว นิสัยของเขาความจริงมุทะลุกว่าใคร คงเพราะตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยต้องทนรับความอยุติธรรม จึงทนดูสีหน้าท่าทางของคนพวกนี้ไม่ได้ อยากจะพุ่งออกไปข้างหน้าเต็มที

ลู่ชิงชิงคว้าตัวเขาไว้หมับ “นายจะไปไหน ให้พี่รองรับมือกับพวกเขาก่อน อย่าใจร้อนสิ อายุก็ยี่สิบกว่าแล้ว ต้องสุขุมหน่อย”