บทที่ 326 ปากร้ายเกินไปแล้ว

หากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงสภาพแวดล้อมตรงนี้ รวมถึงคิดบางอย่างไว้ในใจก่อนแล้ว ลู่ชิงชิงก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ไม่อย่างนั้นคงไม่จบลงแค่บาดเจ็บเท่านี้หรอก

“พี่สะใภ้สุดยอดไปเลย!” เฉียวซือปรบมือเชียร์ เมื่อกี้เขาไม่กล้าเสนอหน้าเข้าไปเลย ฝีไม้ลายมือของเขาก็พอกับคนไม่ได้เรื่อง เรียกว่าไม่ได้เรื่องของแท้แน่นอน ถ้าเขาทะเล่อทะล่าเข้าไปก็รังแต่จะเกะกะเปล่าๆ

พอเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้ว เฉียวซือถึงกล้าโผล่ออกมา ก่อนจะหันไปเรียกลู่ชิงหวย “พวกเราช่วยกันลากพวกนี้กลับเข้าไปในร้านเถอะ ขืนใครผ่านมาเห็นเข้าจะไม่ดี”