บทที่ 336 สิ่งที่ติดค้างในใจ

สวี่เหยียนจ้องเขาตาเขียว “ทำไมคุณถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้นะ ไม่ยอมให้ฉันไปก็ช่างเถอะ ฉันจะนอนแล้ว คุณออกไปได้แล้ว!”

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ เจียงอี้ก็จนปัญญา ทว่าเขาทำได้เพียงอดทนไว้ “ได้ ผมไม่พูดแล้ว ผมทำกับข้าวไว้ คุณกินสักหน่อยนะ แล้วต้องกินยาด้วยถึงจะนอนได้”

“ไม่กิน ไม่หิว” สวี่เหยียนล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มคลุมโปงมิดศีรษะ