บทที่ 337 กินยาเถอะ!

สวี่เหยียนร้องไห้อยู่พักหนึ่ง น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อของเจียงอี้ไปหมด

หลังจากเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน เจียงอี้ก็ยกชามยาขึ้นมาอีกครั้ง สวี่เหยียนรีบพูดขึ้นทันที “ฉันกินเองได้ ไม่ต้องให้นายป้อนหรอก”

“ยาเย็นแล้ว ผมอุ่นให้คุณเอง” ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง เจียงอี้ก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำตัวหน้าหนาต่อไป เขายังคงจิบยาเข้าไปคำหนึ่ง จากนั้นก็ประคองใบหน้าของเธอด้วยสองมือ แล้วป้อนยานั้นให้