บทที่ 349 ที่แท้ฉันก็ชื่อชิงชิงเหมือนกัน

ช่วงเที่ยง รถที่ไปรับคู่สามีภรรยาลู่กั๋วเฉียงก็กลับมาถึง เมื่อทราบข่าวร้าย หยางซิ่วอิงก็แทบจะเป็นลม ลู่กั๋วเฉียงต้องรีบกดจุดใต้จมูกช่วยดึงสติเธอกลับมา

สองผู้เฒ่าเดินโซซัดโซเซขึ้นรถ ตลอดทางแทบไม่มีใครพูดจา ในที่สุดลู่กั๋วเฉียงก็เอ่ยขึ้นด้วยความเสียใจ “ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก พวกเราน่าจะเชื่อฟังชิงชิง ย้ายไปอยู่ปักกิ่งซะก็ดี ตอนนี้จะได้ไม่ต้องร้อนใจขนาดนี้ ถ้ามัวแต่ชักช้าจนไม่ได้เห็นหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย…”

“อย่าพูดอีกเลย…” หยางซิ่วอิงน้ำตาไหลพราก หัวใจปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาว เธอต้องเผชิญเป็นครั้งที่สองแล้ว