บทที่ 353 จะมีความเคียดแค้นได้อย่างไรกัน

แม้จะเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ แต่ภายในใจของเยวี่ยเชียนเฟิงกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นลมซัดสาดไม่อาจสงบลงได้ เขารอคอยมานานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็รอจนถึงวันนี้แล้วงั้นหรือ?

ด้วยความตื่นเต้นจนเกินระงับ เขาคว้ามือลู่ชิงชิงเอาไว้แน่น “เธอคือเธอใช่ไหม? ใช่เธอหรือเปล่า?”

ลู่จื๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าคุณอาคนนี้เป็นพวกบ้างาน คลั่งไคล้การถ่ายภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อย่างหนัก บ่อยครั้งถึงขั้นยอมมีปากเสียงกับคนเขียนบทเพื่อเค้นเอาบทที่ดีที่สุดออกมา