บทที่ 352 ความจริง

ช่วงเที่ยงหลังกินข้าวเสร็จ จี้อวิ๋นเซียงเอาโทรศัพท์มือถือของลู่ชิงชิงมาให้ “ก่อนหน้านี้ลืมไว้ที่บ้าน หลายวันนี้ไม่ได้ชาร์จแบตเตอรี่เลย ชาร์จไฟก่อนเถอะนะ จำไว้นะลูก ดูแค่แป๊บเดียวก็พอ ชาร์จไปเล่นไปมันอันตราย”

“หนูรู้แล้วค่ะ แค่จะติดต่อพวกนั้นหน่อยเฉยๆ” ลู่ชิงชิงรอจนแม่เสียบสายชาร์จแล้วยื่นโทรศัพท์มาให้ เธอเอนหลังพิงหัวเตียงพลางปัดหน้าจอเพื่อปลดล็อกรหัสผ่าน

โทรศัพท์มีระบบสแกนใบหน้า แต่เธอไม่ค่อยชอบเท่าไร จึงยังคงใช้รหัสผ่านตัวเลขมาโดยตลอด