บทที่ 351 ฉันอยากรู้

พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหลิวจิ้งเสียนก็หม่นหมองลง “เดิมทีเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้คิดจะปิดบังหลานหรอก เพียงแต่ทุกคนต่างมีความคิดในใจ จึงไม่ได้พูดออกมาตลอด

ตอนนั้นย่าน้อยชิงชิงของหลานอายุยังน้อยก็ล้มป่วย เธอเพิ่งส่งข่าวมาบอกพวกเราตอนช่วงสุดท้าย พวกเราเลยไปทันดูใจแค่ครั้งสุดท้ายเท่านั้น ย่ายังจำได้ดี เธอพูดกับย่าว่า ‘พวกเธอคงไม่ลืมฉันใช่ไหม’ ”

หลายคนแอบปาดน้ำตา พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็รู้สึกปวดใจ หลิวจิ้งเสียนเล่าต่อ “พวกเราจะไปลืมเธอลงได้ยังไง แต่ย่ารู้ว่าที่เธอพูดแบบนั้น ต้องมีความหมายในใจแน่ๆ หลังจากนั้นไม่กี่ปี หลานกับน้องชายก็เกิดมา