บทที่ 52 ความเปลี่ยนแปลง

ตอนกินข้าว หยางซิ่วอิงกับไป๋เอี้ยนไม่ได้มาร่วมโต๊ะ ลู่ชิงชิงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงประตู จะก้าวเข้าไปก็ไม่ใช่ จะเดินหนีไปก็ไม่เชิง

เธอรู้ดีว่ายายของเธอมีนิสัยแบบนี้ติดตัวมาตลอด ทุกครั้งที่มีแขกมาบ้าน จะไม่ยอมขึ้นโต๊ะอาหารเด็ดขาด ถ้าหิวก็แอบกินอะไรรองท้องนิดหน่อยในครัว

คงเป็นภาพสะท้อนของผู้หญิงในชนบทส่วนใหญ่ยุคนี้สินะ ที่ยึดถือค่านิยมผู้ชายเป็นใหญ่ ผู้หญิงดูแลงานบ้าน โดยทั่วไปมีแต่ผู้ชายที่คอยต้อนรับแขก ผู้หญิงพอยกกับข้าวขึ้นโต๊ะเสร็จก็จะไม่โผล่หน้ามาอีกเลย

นี่เป็นความเคยชินที่หลงเหลือมาจากระบบชายเป็นใหญ่ที่กดขี่ผู้หญิงมานานหลายปี ทั้งยังเป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร

ในฐานะผู้หญิงของบ้านนี้ ลู่ชิงชิงไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองควรทำตัวอย่างไร ในหัวเธอไม่มีแนวคิดเรื่องแบ่งแยกอะไรพวกนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่กลัวว่าทำตัวแปลกแยกเกินไปแล้วคนอื่นจะสงสัย

เว่ยเป่าจือกับข่งอิงก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่พวกเธอเป็นแขก ย่อมต้องกินข้าวด้วยอยู่แล้ว อีกอย่างทั้งสองคนใช้ชีวิตอยู่ในเมือง ที่นั่นไม่มีธรรมเนียมแบบนี้อีกต่อไป เวลาบ้านพวกเธอมีแขกก็ร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันเป็นเรื่องปกติ

ดังนั้นพอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งสองคนจึงดึงตัวแม่สามีกับลูกสะใภ้อย่างหยางซิ่วอิงไว้ รบเร้าให้พวกเธอต้องมาร่วมโต๊ะให้ได้

ยื้อยุดกันอยู่พักหนึ่ง ท่ามกลางคำชักชวนของทุกคน สองแม่สามีลูกสะใภ้จึงจำต้องมานั่งที่โต๊ะอาหาร แต่ก็ไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกับพวกผู้ชาย พวกเธอผู้หญิงนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะเล็กบนเตียงเตา ส่วนพวกผู้ชายนั่งที่โต๊ะกลมด้านล่าง

ระหว่างกินข้าว ข่งอิงก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก “ชิงชิงเด็กคนนี้ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอเนี่ย? ทำอร่อยจริงๆ นะ ฉันว่าไม่ได้ด้อยไปกว่าพ่อครัวร้านอาหารของรัฐเลย ต่อไปเฉียวอวี้คงมีลาภปากแล้วล่ะ”

“ชมเกินไปแล้วค่ะ พอกินได้เท่านั้นแหละ” หยางซิ่วอิงตอบอย่างถ่อมตัว ในใจนึกแปลกใจอยู่บ้าง ลูกสาวตัวเองย่อมรู้ดี โตมาจนป่านนี้แทบไม่เคยทำกับข้าวเลย ไม่นึกว่าอยู่ๆ จะทำเป็นขึ้นมา

พอลองนึกย้อนดู ตั้งแต่กระโดดน้ำแล้วฟื้นขึ้นมา ชิงชิงก็เปลี่ยนไปจริงๆ เพียงแต่ที่ผ่านมาเธอไม่ได้ใส่ใจ ทว่าสิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี ควรค่าแก่ความดีใจ

ถ้าไปเจอสิ่งอัปมงคลในน้ำมาจริงๆ คงไม่เป็นเหมือนตอนนี้หรอก

ลู่ชิงชิงชินกับการถูกชมแล้วจึงไม่ได้พูดอะไร เธอไหนเลยจะรู้ว่าแม่ของตัวเองคิดไปไกลขนาดนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะยุคนี้ยังไม่มีโทรทัศน์ ยังไม่มีกระแสนิยายแนวย้อนเวลากำเนิดขึ้นมาล่ะก็ เธอคงถูกสงสัยไปนานแล้ว

มื้ออาหารผ่านไปด้วยความชื่นมื่นทั้งเจ้าบ้านและแขกผู้มาเยือน

หลังกินข้าวเสร็จทุกคนก็ช่วยกันเก็บโต๊ะ แล้วนั่งคุยสัพเพเหระกันต่ออีกครู่หนึ่ง

ก่อนที่ไป๋เอี้ยนจะพาลูกออกไป เธอหันมาบอกลู่ชิงชิง “เธอพาเฉียวอวี้ไปห้องฉันสิ”

ทุกคนต่างก็เข้าใจความหมายของเธอ ข่งอิงยิ้มพลางว่า “เด็กสองคนนี้ไม่มีข้อขัดข้องอะไรก็ดีที่สุดแล้วล่ะ เฉียวอวี้ ไปกับชิงชิงเถอะ เดี๋ยวพวกเราคุยกันอีกสักพัก พอบ่ายคล้อยค่อยกลับบ้านกัน”

เฉียวอวี้พยักหน้า เดินตามลู่ชิงชิงมาที่ห้องฝั่งตะวันตก

ลู่ชิงชิงชี้ไปที่ขอบเตียงเตา “นั่งพักสักหน่อยสิ ดื่มน้ำไหม?”

เฉียวอวี้ยืนอยู่ตรงประตู “คุณนั่งเถอะ ผมไม่ดื่มหรอก มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหน่อย”

“ได้สิ” ลู่ชิงชิงนั่งลง ในใจเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา เจ้าหมอนี่คงไม่ได้จะกลับคำหรอกนะ?

เฉียวอวี้ไม่กล้ามองหน้าเธอนานนัก จึงก้มหน้าลง น้ำเสียงไม่ดัง คนนอกห้องถ้าไม่ตั้งใจฟังคงไม่ได้ยิน “เมื่อกี้ผมคิดดูอีกพักใหญ่ คุณเป็นผู้หญิงที่ดี ผมกลัวว่าจะทำให้คุณเดือดร้อนจริงๆ

เรื่องนี้เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ไปก่อนนะ วันหน้าผมจะคอยช่วยดูให้ จะหางานให้คุณ หรือไม่ก็หาคนดีๆ ให้คุณสักคน”

สีหน้าของลู่ชิงชิงบึ้งตึงลงทันควัน “เฉียวอวี้ คุณหมายความว่ายังไง? รังเกียจฉันงั้นเหรอ? คิดว่าหญิงบ้านนอกอย่างฉันไม่คู่ควรกับคุณใช่ไหม?”

“เปล่านะ!” เฉียวอวี้รีบเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาคาดคั้นของเธอพอดี ดวงตาคู่นั้นทอประกายแจ่มชัด “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น อย่าเข้าใจผิดสิ”

“พอเถอะๆ” ลู่ชิงชิงโบกมือ น้ำเสียงฟังดูหมดเรี่ยวแรง “ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ อยากทำตัวเป็นคนดีใช่ไหมล่ะ แต่เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ซึ้งน้ำใจหรอก”

เมื่อเห็นว่าเฉียวอวี้ยังอยากจะพูดอะไรต่อ ลู่ชิงชิงก็ชิงดักคอขึ้นก่อน “ฉันเป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ ที่บ้านตามใจจนเคยตัว ถ้าตอนนี้คุณคิดว่าไม่ได้ชอบฉันจริงๆ ก็ยังทันนะ

ยังไงฉันก็ไม่มีทางเปลี่ยนตัวเองหรอก เรื่องแต่งงานนี่ฉันตกลงก็ไม่ได้หวังจะเข้าเมืองไปเสวยสุข ขอแค่ฉันตั้งใจ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนฉันก็เอาตัวรอดได้ทั้งนั้น

แล้วฉันก็ไม่ได้ถึงขนาดขาดคุณแล้วจะแต่งกับใครไม่ได้อีก เรื่องแค่นี้เอง คนเราถ้าต้องฝืนใจกัน ร้องขอไปก็ไม่มีประโยชน์ เดี๋ยวคุณกลับไปบอกกับที่บ้านคุณแล้วกันว่าไม่ตกลง เท่านี้ก็จบ วันนี้ถือเสียว่าเราไม่เคยเจอกัน”

เสียงของลู่ชิงชิงแผ่วเบา แต่เอ่ยชัดเจนทุกถ้อยคำ พอพูดจบ เธอกลับรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาดื้อๆ

เธอไม่ใช่คนเจ้าน้ำตา แต่เรื่องราวที่ต้องเจอมาตลอดช่วงนี้ มันชวนให้อึดอัดคับข้องใจเหลือเกิน

เริ่มจากต้องมาติดแหง็กอยู่ในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคย จากนั้นก็พบว่าตัวเองไม่สามารถหนีไปไหนได้ตามใจชอบ

ในหมู่บ้านยังมีเรื่องชวนปวดหัวที่ร่างเดิมทิ้งไว้ให้ คราวนี้ยังต้องมาเจอคนหัวรั้นตรงหน้านี่อีก

แม้จะพร่ำบอกตัวเองให้ใจเย็น ให้ควบคุมอารมณ์ แต่ก็เพราะเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นเข้าจริงๆ ความรู้สึกแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้เลย

ต่อให้เธอจะมีจุดประสงค์แอบแฝงและอยากให้การแต่งงานนี้สำเร็จ แต่อาการใจเต้นแรงนั่นไม่ใช่เรื่องโกหกสักนิด

ตอนนี้เธอรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำไมสวรรค์ต้องทำกับเธอแบบนี้ด้วย จู่ๆ ก็ส่งเธอมาที่นี่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วยังต้องมาเจอเขาอย่างไร้เหตุผลอีก

เรื่องทั้งหมดนี้มันเกินกว่าที่เธอจะรับไหวแล้ว เธอเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ย่อมมีความกลัว มีความสับสนเคว้งคว้าง ตอนนี้เรื่องราวที่อัดแน่นอยู่เต็มอกกลับไม่มีใครให้ระบายได้สักคน แล้วเธอจะทำอย่างไรได้?

โตมาจนป่านนี้ไม่เคยรู้สึกไร้หนทางขนาดนี้มาก่อน เสียแรงที่ช่วงหลายวันมานี้เธอจมอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดเวลา กลัวว่าตัวเองจะโดนดวงกินเมียเล่นงานจนตายเข้าจริงๆ แล้วทำให้เขาต้องแบกรับตราบาปนี้หนักหนากว่าเดิม

แต่สุดท้ายแล้วเป็นอย่างไรล่ะ? ฝ่ายนั้นจะเลือกหรือไม่เลือกเธอก็ได้ทั้งนั้น ส่วนเธอไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้เลยสักอย่าง

ทั้งที่พอได้เจอเขาในวันนี้ เธอยังเคยคิดด้วยซ้ำว่าถ้ากลับไปไม่ได้และยังไม่ตาย ก็แต่งกับเขาไปจริงๆ เสียเลย… แทนที่จะโดนจับคลุมถุงชนให้แต่งกับคนที่ไม่ชอบ อย่างน้อยเป็นเขาก็ยังดีกว่าตั้งเยอะ

ทำไมต้องให้เธอทะลุมิติมาด้วยนะ? แล้วทำไมต้องทะลุมิติมาที่นี่ มาเจอกับสภาพการณ์แบบนี้? ในยุคที่ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์มีเสียง ไม่มีปากมีเสียงอะไรเลย เธอจะไปทำอะไรได้?

นอกจากรอให้คนอื่นจัดการแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นอีก เธออุตส่าห์พูดเปิดอกขนาดนี้แล้ว เขายังจะไม่ยอมตกลงอีกเหรอ?

ช่างเถอะ เธอทนลำบากได้สารพัด แต่จะไม่ยอมทนเสียอารมณ์เด็ดขาด! ไม่อยากแต่งก็ช่างปะไร อย่างแย่ที่สุดวันหน้าค่อยหาทางเข้าเมืองเอง คนเราไปอยู่ที่ไหนมันก็เอาชีวิตรอดได้ทั้งนั้นแหละ

ลู่ชิงชิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ทั้งน้อยใจทั้งเคือง สายตายังคงจ้องมองเขาอย่างดื้อดึง ทว่าเพียงพริบตาเดียวก็มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ

เมื่อรู้ตัวว่าภาพตรงหน้าพร่ามัว ลู่ชิงชิงก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างแรง เธอเป็นคนอ่อนไหวเกินไป มักจะบ่อน้ำตาตื้นได้ง่ายๆ เสมอ ทั้งที่ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรแท้ๆ แต่ดวงตากลับไม่รักดีเอาเสียเลย

ความอ่อนแอของผู้หญิง มีไว้ให้คนที่คู่ควรได้เห็นเท่านั้น ต้องให้คนที่รู้ใจและทะนุถนอมเธอได้เห็น คนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน ไม่คุ้มค่าให้เสียน้ำตาหรอก

พอน้ำตาเธอร่วงแหมะ เฉียวอวี้ก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด มือของเขายกขึ้นเล็กน้อยคล้ายอยากจะช่วยซับน้ำตาให้ แต่ก็ชะงักแล้วลดลงไปกลางคัน

“อย่าร้องไห้เลยครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ” น้ำเสียงของเขาร้อนรนขึ้นมาทันที “ผมกลัวว่าถ้าคุณแต่งกับผมแล้วจะ…”

คำคำนั้นอย่างไรเขาก็พูดไม่ออก ชายหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ผมไม่ได้ดูถูกคุณ แล้วก็ไม่ได้ไม่ถูกใจคุณด้วย ผมอายุมากกว่าคุณตั้งเยอะ แล้วยังมีเรื่องพรรค์นั้นติดตัวอีก แค่กลัวว่าคุณจะต้องมาลำบากใจ

ถ้าคุณไม่รังเกียจล่ะก็ ผมไม่มีปัญหาแน่นอนครับ ชิงชิง…”

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่พบกันที่เขาเรียกชื่อเธอ

น้ำเสียงทุ้มใสน่าฟังทำเอาหัวใจของลู่ชิงชิงสั่นไหว เธอแอบก่นด่าตัวเองในใจชุดใหญ่ ช่างหูเบาใจอ่อนจริงเชียว ไร้น้ำยาชะมัด!