บทที่ 53 หมาเด็กเกินวัย

เฉียวอวี้ผ่อนเสียงเบาลงอย่างไม่รู้ตัวจนฟังดูนุ่มนวลขึ้น “ชิงชิง อย่าโกรธเลยนะ ผมมันปากทึบพูดจาไม่เป็นเอง ถ้าเราสองคนปลอดภัยดีจริงๆ ผมจะทำดีกับคุณแน่นอนครับ”

ลู่ชิงชิงสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเขายืนตัวตรงแหน็บอยู่ตรงนั้น เหมือนเด็กประถมที่ทำโจทย์ผิดแล้วโดนครูสั่งทำโทษให้ยืนขาแข็งในห้องเรียน หัวใจเธอก็พลอยอ่อนยวบลง

เขาผิดอะไรกันล่ะ? เขาแค่เป็นคนดี แค่อยากสบายใจไม่ติดค้างใคร กลายเป็นว่าคนที่ผิดน่าจะเป็นเธอเสียมากกว่า หากไม่ใช่เพราะเธออยากให้ดวงกินเมียทำให้ตัวเองตายเพื่อกลับยุคปัจจุบัน ก็คงไม่รีบร้อนขนาดนี้

จะว่าไป นั่นมันก็แค่ความคิดก่อนจะได้เจอเขา ตอนนี้เธอไม่อยากถูกเขาผลาญจนตายจริงๆ แล้วล่ะ คนดีขนาดนี้ ได้มองดูไปเรื่อยๆ จะดีแค่ไหนกันเชียว!

เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายปนรู้สึกผิดของเขา ลู่ชิงชิงก็ลุกขึ้นยืนบ้าง ผู้ชายคนนี้ทั้งที่เป็นหนุ่มโตเต็มวัยแท้ๆ ไฉนถึงทำให้เธอนึกถึงพวกลูกหมาลูกแมวอยู่เรื่อยนะ? มองดูแล้วก็น่ารักชะมัด จนอดใจอยากเข้าไปใกล้ชิดไม่ได้

ช่างเป็นไอ้ต้าวลูกหมาน้อยที่อายุเกินเกณฑ์จริงๆ

เธอเพิ่งจะอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ก็โมโหขึ้นมาอีก บางทีในใจเขา ตัวเธอก็คงไม่ต่างจากบรรดาอดีตคู่หมั้นพวกนั้นสักเท่าไร

ถ้าคนก่อนๆ หน้านี้ไม่ตาย เขาก็คงจะดีกับพวกเธอเช่นกัน ดูเหมือนที่เขาบอกว่าจะดีด้วยนั้น ก็เพียงเพราะคนๆ นั้นคือภรรยาของเขา ไม่ใช่เพราะชอบพอแต่อย่างใด

แล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องเอาหน้าอุ่นๆ ไปแนบก้นเย็นชาของคนอื่นด้วยล่ะ เต็มที่ก็แค่อาศัยใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันไปสิ! การแต่งงานที่ไร้ความรู้สึกเนี่ย มันน่าเบื่อจะตายไป

เธอไม่อยากเป็นตัวเลือกที่เขาต้องจำใจเลือกหรอกนะ ถ้าต่อไปเขายังเป็นแบบนี้อีกก็ตัดใจเททิ้งได้เลย ยังไงเสียโลกใบนี้ขาดใครไปมันก็ยังหมุนต่อไปได้อยู่ดี

ทั้งสองคนต่างยืนนิ่ง ชั่วขณะนั้นไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

เฉียวอวี้รู้ตัวว่าตนพูดผิดไป เขาไม่เคยใกล้ชิดคลุกคลีกับผู้หญิงมาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์อย่างไรดี ได้แต่คอยมองเธออยู่อย่างนั้น

ไม่ว่าใครหากถูกจ้องเขม็งขนาดนั้นก็ย่อมรู้สึกอึดอัดกันทั้งนั้น แม้ลู่ชิงชิงจะก้มหน้าอยู่ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาที่จดจ่อคู่นั้น พอนานเข้าในใจก็เริ่มรู้สึกวูบวาบแปลกๆ

พอเงยหน้าขึ้นมอง เอาละสิ เจ้าลูกหมาเริ่มงัดท่าทางออดอ้อนมาใช้อีกแล้ว ดวงตาของเฉียวอวี้สวยมาก ตาสองชั้นหลบใน หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แค่มองเฉยๆ ก็ราวกับกำลังส่งกระแสไฟวิบวับออกมา

ดวงตาคู่นั้นถ้าตั้งใจโปรยเสน่ห์ขึ้นมาจริงๆ คงช็อตคนตายเป็นเบือแน่

แววตาของเขาในตอนนี้มีทั้งความกังวล ร้อนรน รู้สึกผิด และแฝงด้วยความหม่นหมองจางๆ

ลู่ชิงชิงเป็นพวกแพ้ทางคนยอมอ่อนข้อให้อยู่แล้ว เธอเป็นคนประเภทแข็งมาก็แข็งตอบ อ่อนมาก็อ่อนตาม

อีกอย่าง เธอก็รู้สึกว่าเฉียวอวี้คนนี้เป็นคนดีมาก คนทั่วไปคงไม่มีทางพูดเรื่องดวงกินเมียของตัวเองออกมา ต่อให้มีคนจับได้ก็คงพยายามกลบเกลื่อนเต็มที่

แต่เขาไม่เหมือนกัน เขายอมขึ้นคานดีกว่าจะหลอกลวงคนอื่น คุณสมบัติแบบนี้ถือว่าประเสริฐแท้ๆ

ช่างเถอะ ไม่มีเหตุผลอะไรต้องไปบีบคั้นเขา แล้วก็บีบคั้นตัวเองด้วย เรื่องข้างหน้าใครจะไปรู้ล่วงหน้าได้ล่ะ?

ลู่ชิงชิงไม่เคยปฏิเสธว่าตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัว พอมาอยู่ต่อหน้าจิตใจอันบริสุทธิ์ของเขาแบบนี้ เธอกลับดูใจแคบไปถนัดตา

คิดได้ดังนั้น เธอจึงหายโกรธ “ครั้งนี้ฉันไม่ถือสาแล้วกัน วันหลังอย่าพูดอะไรแบบนี้อีก แล้วก็ห้ามไปบอกคนที่สามเด็ดขาด”

“ครับ” พอเห็นท่าทีของเธออ่อนลง เฉียวอวี้ก็รีบตอบรับทันที

อันที่จริง คนแปลกหน้าสองคนไม่ได้มีเรื่องให้คุยกันมากนัก โดยเฉพาะเมื่อเติบโตมาในสภาพแวดล้อมและภูมิหลังที่ต่างกัน ยิ่งแทบไม่มีอะไรจะคุย

เรื่องราวบนอินเทอร์เน็ตที่ลู่ชิงชิงรู้ เฉียวอวี้ไม่เคยสัมผัสมาก่อน พูดไปเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

ยังดีที่เวลาผ่านไปค่อนข้างเร็ว ในที่สุดพวกเขาก็ต้องเดินทางกลับแล้ว

คนบ้านลู่เดินไปส่งพวกเขาจนพ้นหมู่บ้าน จากนั้นลู่ชิงหวยก็นั่งรถกลับไปพร้อมกันเลย เพราะเขายังต้องไปเข้างานต่อ

หลังจากส่งแขกกลับไปแล้ว คนในครอบครัวก็กลับเข้าบ้านและเปิด “การประชุมครอบครัว” ขึ้นทันที

ลู่กั๋วเฉียงนั่งลงบนเก้าอี้ มองดูลูกสาวสุดที่รัก “ชิงชิง ลูกตกลงจริงๆ เหรอ”

ลู่ชิงชิงยืนอยู่ตรงประตู คิดแค่ว่าพอคุยเสร็จจะรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้ร้อนจะแย่ เหงื่อออกตอนกลางวันจนแถบผ้าขาวรัดหน้าอกเหนียวติดเนื้อไปหมด อึดอัดเหลือเกิน

พอได้ยินเขาถาม เธอจึงพยักหน้า “ตกลงแล้วสิคะ พ่อกับแม่คิดว่าไม่ดีเหรอ”

หยางซิ่วอิงยิ้ม “แม่ว่าดีมากเลยนะ พ่อหนุ่มเฉียวอวี้คนนี้หน้าตาก็ดี รูปร่างก็สูง ดูนิสัยใจคอก็ใช้ได้ทีเดียว”

ลู่ชิงซงหย่อนก้นนั่งลงบนขอบเตียงเตา กำลังจะอ้าปากพูดก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้ำจนเจ็บ พอเลิกเสื่อขึ้นดูก็เห็นซองแดงซองหนึ่งสอดอยู่ข้างใต้

มันคือซองที่ห่อด้วยกระดาษสีแดง ลู่ชิงซงหยิบขึ้นมาดู “นี่อะไรเนี่ย แม่ ของบ้านเราหรือเปล่า”

“ไม่ใช่สิ” หยางซิ่วอิงก็แปลกใจมาก รับมาเปิดดู ข้างในมีธนบัตรใบละห้าหยวนอยู่สองใบ เธอรีบยื่นให้สามี “พ่อมัน นี่มัน…”

ลู่กั๋วเฉียงถือไว้ในมือ คิ้วเข้มขมวดมุ่น “นี่มัน…บ้านเรามีเงินที่ไหนกัน คงไม่ใช่ว่าเฉียวอวี้ทิ้งไว้เมื่อกี้หรอกนะ”

ลู่ชิงชิงหลุดขำพรืด “พ่อคะ แม่คะ ไม่ต้องตกใจหรอก นั่นเฉียวอวี้ให้เสี่ยวเยวี่ยจ้ะ เขาบอกว่ามาครั้งแรกไม่ได้ซื้อของอะไรมาให้เด็ก ก็เลยทิ้งเงินไว้ให้นิดหน่อย เขาบอกฉันไว้แล้ว”

สีหน้าของลู่กั๋วเฉียงพลันขรึมลง “แล้วทำไมลูกไม่ปฏิเสธไปล่ะ เงินนี่รับได้ที่ไหนกัน ถ้าแม่เขารู้เข้า ไม่รู้จะมองบ้านเรายังไง พรุ่งนี้พอมีเวลาลูกต้องเอาเงินไปคืนเขานะ”

หยางซิ่วอิงพูดเสริม “ใช่แล้ว เด็กตัวแค่นี้จะเอาเงินไปทำไม ลูกไม่ควรปล่อยให้เขาทำแบบนี้นะ แล้วทำไมเขาไม่ยื่นเงินให้ลูกตรงๆ ล่ะ ทำไมเอามาซ่อนไว้ใต้เสื่อเตียงเตาแบบนี้ ถ้ามองไม่เห็นแล้วเผลอจุดไฟเผาไปจะทำยังไง”

“โธ่” ลู่ชิงชิงส่ายหน้า “พ่อกับแม่คิดว่าฉันเห็นแก่เงินขนาดนั้นเลยเหรอ ตอนแรกเขาจะให้ฉันเอาไปให้เสี่ยวเยวี่ย ตอนนั้นฉันก็บอกว่าไม่เอาแล้ว จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดถึงอีก ใครจะไปรู้ว่าเขาเอามาแอบไว้ตรงนี้ล่ะ”

ลู่ชิงชิงพูดความจริง ก่อนกลับเฉียวอวี้พูดแบบนั้นจริงๆ นึกไม่ถึงว่าพอเธอไม่รับ เขากลับเอามาซ่อนไว้ตรงนี้

“แม่คะ ฉันว่าเขากลัวบ้านเราจะไม่ยอมรับถึงได้ทำแบบนี้ ไหนๆ ก็ให้มาแล้ว แม่ก็เก็บไว้เถอะ ไว้คราวหน้าถ้าฉันเจอเด็กบ้านเขา ค่อยตอบแทนน้ำใจนี้คืนไปก็ได้” ลู่ชิงชิงออกความคิดเห็น

ลู่กั๋วเฉียงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “ถ้าเกิดทางนั้นไม่มีเด็กล่ะ เอาแบบนี้แล้วกัน คราวหน้าถ้าพวกลูกเจอกัน ลูกค่อยเอาเงินนี้ไปคืนเขา เงินน่ะให้เก็บไว้ที่ลูกก่อนก็แล้วกัน”

“ได้สิคะ” ลู่ชิงชิงรับคำ แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มทะเล้น “พ่อคะ เอาไว้ที่ฉัน พ่อไม่กลัวฉันเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายเหรอ”

ริ้วรอยตรงหางตาของลู่กั๋วเฉียงย่นขึ้นเป็นรอยยิ้ม “พ่อจะกลัวอะไร ช่างเถอะ ลูกเป็นคนใช้ ถึงเวลาลูกก็ใช้หนี้เองแล้วกัน”

“อ้าว” ลู่ชิงชิงคาดไม่ถึงเลยว่า พ่อที่ดูเป็นคนซื่อตรงขนาดนี้จะมีมุมเจ้าเล่ห์กับเขาด้วยเหมือนกัน

…

รถไฟขบวนนี้เป็นรถไฟพลังไอน้ำที่ใช้ถ่านหิน เหนือหัวรถจักรมีควันดำพวยพุ่งออกมาเป็นสาย ขบวนรถส่งเสียงกึกก้องกังวานขณะมุ่งหน้าไปยังเมืองเอกของมณฑล

เมื่อนั่งอยู่บนม้านั่งไม้แข็งๆ ท่ามกลางเสียงจอแจสารพัดรอบตัว เฉียวอวี้กลับรู้สึกสงบใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

บนที่นั่งอีกตัวที่อยู่ห่างออกไปห้าแถว ข่งอิงโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเว่ยเป่าจือ “คราวนี้เจ้าลูกชายคนรองของพี่คิดตกจริงๆ แล้วล่ะ สองปีมานี้มีคนแนะนำให้ตั้งแปดคนสิบคน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขายอมเปิดปากตกลง”

เว่ยเป่าจือเองก็ดีใจมาก “นั่นสิ ฉันดูแล้วแม่หนูลู่ชิงชิงคนนั้นก็เข้าทีมากเลยนะ ไม่เหมือนเด็กสาวบ้านนอกคนอื่นที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา ดูร่าเริงแจ่มใสดี วันข้างหน้าถ้าแต่งเข้ามาจริงๆ คงปรับตัวเข้ากับคนอื่นได้เร็วแน่”