บทที่ 54 ขากลับ

ข่งอิงมีสีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด “พี่สะใภ้ใหญ่ ที่ผ่านมาใจฉันอึดอัดทรมานมาตลอด พอเห็นเสี่ยวอวี้คลายปมในใจได้แบบนี้ ฉันก็พลอยยินดีไปกับเขาด้วย ความรู้สึกผิดในใจคงเบาบางลงได้บ้าง หลายปีมานี้ฉันรู้สึกผิดต่อพี่กับพี่ใหญ่มาตลอดจริงๆ”

พอเอ่ยถึงเรื่องนั้น เว่ยเป่าจือก็ทอดถอนใจ “อย่าพูดถึงมันอีกเลย เรื่องมันก็ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว อีกอย่าง ตอนเสี่ยวซงเกิดเรื่องก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธออยากให้เกิด ทุกอย่างมันเป็นชะตากรรม เพียงแต่เสี่ยวอวี้ต้องมารับเคราะห์ลำบากไปด้วย ตอนนี้เห็นเขาเป็นแบบนี้ได้ ฉันเองก็เบาใจแล้ว”

“พี่พูดถูก หวังว่าสองคนนั้นจะได้ลงเอยกันจริงๆ วันหน้าจะได้มีความสุขเสียที”

ในฐานะผู้ใหญ่ที่มองดูเฉียวอวี้เติบโตมาตั้งแต่เด็ก ย่อมไม่มีใครรู้ซึ้งไปกว่าข่งอิงอีกแล้ว

หลังจากเฉียวซงเสียชีวิต เฉียวอวี้ก็กลายเป็นลูกชายคนโตของบ้าน ด้านบนมีปู่ย่าและพ่อแม่ ด้านล่างมีน้องชายและน้องสาวที่ยังไม่โต พอดีกับช่วงที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกยกเลิก เมื่อเรียนจบมัธยมปลาย เฉียวอวี้จึงเข้าไปทำงานในโรงงาน

เขาเริ่มจากเป็นคนงานระดับล่างสุด ออกไปแต่เช้ามืดกลับดึกดื่น ค่อยๆ เรียนรู้และสั่งสมประสบการณ์ ด้วยสมองอันชาญฉลาดบวกกับความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง ในที่สุดเขาก็ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตที่อายุน้อยที่สุดของโรงงานได้สำเร็จ

ไม่เพียงเท่านั้น ในเวลาว่างเฉียวอวี้ยังศึกษาหาความรู้ด้วยตนเองอย่างต่อเนื่อง แม้แต่วิศวกรอาวุโสบางคนในโรงงานยังเคยมาปรึกษาค้นคว้าด้านเทคนิคกับเขาด้วยซ้ำ

นอกจากความสามารถจะโดดเด่นแล้ว รูปร่างหน้าตาและนิสัยใจคอของเฉียวอวี้ก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน แทบทุกคนต่างพากันเอ่ยปากชม โดยเฉพาะเรื่องความประพฤติ ถือว่าไร้ที่ติอย่างแท้จริง

เพราะอาศัยอยู่ในลานบ้านเดียวกัน ข่งอิงจึงรู้เรื่องนี้ดีที่สุด ยามที่เฉียวอวี้อายุได้สิบหกสิบเจ็ดปี ก็มีหญิงสาวมากมายมาคอยวนเวียนอยู่รอบกาย บางคนที่ใจกล้าหน้าทนหน่อย ถึงขั้นเอาของมาดักให้ หรือไม่ก็ไปคอยดักรอตามหน้าประตูโรงงานและประตูทางเข้าเขตชุมชน

ในบรรดาสาวๆ เหล่านั้น มีคนหน้าตาสะสวยอยู่ไม่น้อย ทว่าเฉียวอวี้กลับทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น ไม่เคยไขว้เขวเลยแม้แต่นิดเดียว

กระทั่งเขาอายุสิบเก้าปี มีคนแนะนำคู่ดูตัวให้ เขาถึงยอมไปดูตัว และชะตาชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนไปนับแต่นั้น

พอนึกถึงเรื่องในอดีต ข่งอิงก็อดถอนหายใจไม่ได้ ว่ากันตามตรง เธอเอ็นดูเด็กอย่างเฉียวอวี้มากจริงๆ เสี่ยวอวิ๋นลูกสาวของเธอตอนเด็กๆ ก็ชอบวิ่งตามหลังพี่รองคนนี้ต้อยๆ แต่พอลูกสาวโตขึ้น กลับไม่ยอมฟังกันเสียแล้ว

เดิมทีคิดจะตอบแทนบุญคุณ ยกลูกสาวให้แต่งงานกับเฉียวอวี้ ต่อให้จะต้องถูกดวงกินเมียจนตายจริงๆ ตาเฒ่าซูก็บอกว่าไม่เสียดายเลยสักนิด ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเสี่ยวอวิ๋นจะทำให้เฉียวอวี้ต้องเสียใจ

ถ้าการดูตัวกับลู่ชิงชิงในวันนี้ไม่สำเร็จ ข่งอิงกับซูเม่าเฟิงผู้เป็นสามีก็คิดกันไว้แล้วว่าจะต้องให้เสี่ยวอวิ๋นแต่งงานกับเฉียวอวี้ให้ได้

ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าขู่ก็ยอม ในสายตาของผู้ใหญ่ การแต่งงานกับผู้ชายอย่างเฉียวอวี้ ลูกสาวถึงจะมีความสุข บางครั้งพวกคนหนุ่มสาวก็ตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย

พวกตนข้ามสะพานมามากกว่าทางที่เด็กพวกนั้นเดินเสียอีก แต่ทำไมถึงมองเรื่องแค่นี้ไม่ออกกันนะ

พอคิดถึงลูกสาวที่ยังคงซึมเศร้าอมทุกข์อยู่ที่บ้าน ข่งอิงก็ปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาทันที

เสียงรถไฟดังฉึกฉักคลอไปตลอดทาง ไม่นานก็กลับมาถึงตัวเมือง

เมื่อลงจากรถ เฉียวอวี้กับลู่ชิงหวยก็รีบกลับไปโรงงานด้วยกัน อย่างไรเสียก็ลางานกันออกมา ยังมีงานอีกมากรอให้สะสาง

ข่งอิงกับเว่ยเป่าจือกลับมาที่ชุมชนพักอาศัยด้วยกัน ทั้งสองครอบครัวอยู่ในละแวกเดียวกัน แต่อยู่คนละตึก หลังจากแยกย้ายกันตรงลานชุมชน ข่งอิงก็เดินขึ้นชั้นสี่กลับมาถึงบ้านของตัวเอง

พอไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป เธอก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาทันที ออกไปข้างนอกสองวัน ต่อให้ข้างนอกจะดีแค่ไหนก็สู้บ้านตัวเองไม่ได้ ทั้งเหนื่อยร่างเหนื่อยใจไปหมด

เวลานี้ซูเม่าเฟิงยังทำงานอยู่ที่โรงงาน ในห้องจึงเงียบกริบไร้เสียงคน

สองสามีภรรยาคู่นี้นอกจากจะมีซูรั่วอวิ๋นที่เป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนแล้ว ยังมีลูกชายอีกคนชื่อซูเจี้ยนเยี่ย ลูกชายคนนี้เป็นน้องเล็ก อายุเท่ากับลูกสาวคนเล็กของบ้านตระกูลเฉียว และเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมปลายเดียวกัน

พอได้พักสักครู่ ข่งอิงก็ตะโกนเรียก “เสี่ยวอวิ๋น? อยู่ไหนน่ะ? รินน้ำให้แม่ดื่มหน่อยสิ”

มีเสียงขานรับมาจากในห้อง ไม่นานนัก ซูรั่วอวิ๋นก็เดินออกมา ถือแก้วเคลือบอีนาเมลใส่น้ำต้มสุกที่เย็นแล้วมาส่งให้ข่งอิงหนึ่งแก้ว

ข่งอิงดื่มไปสองสามอึก รู้สึกชุ่มคอขึ้นมาก จึงวางแก้วลงแล้วมองหน้าลูกสาว “สองวันนี้อยู่บ้านทำอะไรบ้างล่ะ?”

นับแต่วันที่กินยาแล้วมีคนมาช่วยไว้ทัน ซูรั่วอวิ๋นก็ไม่ได้ไปทำงานอีก เอาแต่นอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านตลอด

พอได้ยินแม่ถาม เธอก็นั่งลงข้างๆ แล้วตอบเรียบๆ “ก็อยู่เฉยๆ ค่ะ”

เพราะยังไม่หายเคืองกับการกระทำของลูกเมื่อวันก่อน ข่งอิงจึงรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะคุย เธอเปิดโทรทัศน์แล้วจ้องดูภาพขาวดำ แสร้งทำเป็นว่ากำลังยุ่ง

ซูรั่วอวิ๋นกำลังจะหมุนตัวกลับเข้าห้อง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้จึงหันมาถาม “แม่ เมื่อวานแม่ไปไหนมาเหรอคะ? ทำไมเพิ่งกลับมา?”

เมื่อวานตอนออกจากบ้าน ข่งอิงเห็นลูกสาวยังซึมเศร้าอยู่จึงไม่ได้บอกกล่าวอะไร พอถูกถามถึงตอบไปว่า “พาเฉียวอวี้ไปดูตัวมาน่ะสิ”

“อะไรนะคะ?!” ซูรั่วอวิ๋นสะดุ้งสุดตัวราวกับโดนเหยียบหาง แทบจะกระโดดตัวลอย “แม่ ทำไมแม่ไปหาคู่ให้เขาอีกล่ะคะ? ฉันยังไม่ทันจะหายดีเลยนะ!”

ข่งอิงรีบพูดตัดบททันควัน “พอได้แล้วๆ อย่าพูดถึงวีรกรรมของแกอีกเลย แกไม่อายแต่ฉันอายนะ!

แกไม่ยอมแต่งกับเขา แล้วจะห้ามไม่ให้คนอื่นแต่งด้วยหรือไง? ฉันจะหาคู่ให้เขาแล้วมันทำไม? แกวางใจเถอะ แม่หนูคนนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าแกสักนิด แถมยังเต็มอกเต็มใจตกลงแต่งด้วย แกจะได้เลิกกังวลเสียที!”

ข่งอิงนึกว่าลูกสาวกลัวว่าเฉียวอวี้จะหาเมียไม่ได้ แล้วที่บ้านจะกลับมากดดันบังคับเธออีก จึงพูดให้เธอโล่งใจ อย่างไรก็เป็นลูกในไส้ มีหรือจะไม่รักไม่สงสาร

ใบหน้าของซูรั่วอวิ๋นกลับยิ่งซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกขณะถาม “พวกเขา… ตกลงกันแล้วเหรอคะ?”

“ใช่สิ ตกลงกันแล้ว แกน่ะหลุดพ้นแล้ว!”

ซูรั่วอวิ๋นไม่พูดอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทันที

ข่งอิงมองตามหลังลูกสาวแล้วเบะปาก ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคิดอะไรอยู่

พอกลับเข้าห้อง ซูรั่วอวิ๋นก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงกับผ้านวมนุ่มๆ ในใจสับสนวุ่นวายไปหมด

เรื่องราวมันเปลี่ยนไปได้ยังไง? ในความทรงจำ เฉียวอวี้ไม่ได้ไปดูตัวอีกเลยนี่นา ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? ชาติก่อนมันไม่ได้เป็นอย่างนี้นี่!

ใช่แล้ว เธอเกิดใหม่

ตระกูลเฉียวกับตระกูลซูสนิทสนมกันที่สุด เพียงแต่ซูรั่วอวิ๋นกับเฉียวอวี้อายุห่างกันถึงห้าปี จึงไม่ได้สนิทกันเท่าไร

ตอนเด็กๆ ซูรั่วอวิ๋นกับเพื่อนๆ มักจะวิ่งตามหลังพี่ใหญ่คนนี้ไปเล่นซน แต่พอโตขึ้น ก็คบหาอยู่แต่กับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน

ตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสาม ระหว่างร่วมกิจกรรมนอกโรงเรียนครั้งหนึ่ง ซูรั่วอวิ๋นได้รู้จักกับหยางฮ่าวหรัน พี่ชายของเพื่อนร่วมชั้น

หยางฮ่าวหรันอายุมากกว่าเธอสามปี หน้าตาสุภาพหล่อเหลา สวมแว่นตากรอบทอง ทำงานเป็นนักข่าวของสำนักพิมพ์ คารมคมคาย ซูรั่วอวิ๋นตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

ต่อมาคู่หมั้นทั้งสามคนของเฉียวอวี้ทยอยเสียชีวิตไปทีละคน ซูเม่าเฟิงผู้เป็นพ่ออยากตอบแทนบุญคุณ จึงคิดจะให้เธอแต่งงานเข้าไป

แน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอม ตอนแรกไปปรึกษากับหยางฮ่าวหรันก็คิดอะไรไม่ออก ต่อมาเธอจึงแกล้งกินยาฆ่าตัวตาย ทว่ากลับทำเกินเลยไปหน่อยจนเกือบตายเข้าจริงๆ

การกินยาครั้งนั้นทำให้เฉียวอวี้เป็นฝ่ายถอนตัวไป เขาห้ามไม่ให้ผู้ใหญ่เป็นพ่อสื่อแม่ชักจับคู่ทั้งสองคนอีก แต่ใครจะคิดว่าหลังจากนั้นเฉียวอวี้กลับหาภรรยาไม่ได้เลย ซูเม่าเฟิงร้อนใจขึ้นมา ผ่านไปครึ่งปีก็เอาชีวิตตัวเองเข้าขู่ บีบบังคับให้เธอยอมแต่งให้ได้

ไม่ว่าอย่างไร ในเรื่องความกตัญญู ซูรั่วอวิ๋นก็คิดว่าตัวเองไม่เคยบกพร่อง เธอทนเห็นพ่อต้องเจ็บปวดไม่ได้จริงๆ จึงจำใจต้องแต่งงานกับเฉียวอวี้

เดิมทีเฉียวอวี้เองก็ไม่ยินยอม แต่เห็นพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายกลัดกลุ้มจนผมขาวโพลน อีกทั้งแรงกดดันรอบด้านมหาศาล เขาจึงจำต้องยอมประนีประนอม

ทว่าเฉียวอวี้ก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้เต็มใจ การแต่งงานจึงมีเพียงในนาม ทั้งคู่ไม่เคยร่วมเตียงกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

หลังจากแต่งงานได้หนึ่งปี ซูรั่วอวิ๋นก็หนีออกจากบ้าน ลักลอบหนีตามหยางฮ่าวหรันไป