บทที่ 55 อดีตที่ผิดพลาด

หลังจากร้องไห้จนหมอนเปียกชุ่มไปแถบหนึ่ง ซูรั่วอวิ๋นจึงค่อยยันตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกแน่นและปวดร้าวในอกเหลือเกิน

เธอยังจำได้ดี หลังจากหนีตามหยางฮ่าวหรันไป ทั้งคู่อยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลต่อไปไม่ได้ จึงต้องบากหน้าไปพึ่งญาติคนหนึ่งของหยางฮ่าวหรันที่ต่างมณฑล

เธอทรยศพ่อแม่ ทอดทิ้งเฉียวอวี้และครอบครัวตระกูลเฉียวที่ดีต่อเธอมาตลอด แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคืออะไรกัน?

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้เธอก็รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ ช่วงแรกหยางฮ่าวหรันก็ดีกับเธออยู่หรอก แต่เงินเก็บของทั้งคู่ร่นถอยจนร่อยหรอและหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว พอคิดจะหางานทำ ซูรั่วอวิ๋นกลับพบว่าตัวเองตั้งท้อง

หยางฮ่าวหรันได้งานที่สำนักพิมพ์ท้องถิ่นแห่งหนึ่ง บางครั้งก็ไม่กลับบ้านทั้งคืน พอกลับมาก็เมาเหล้าหึ่ง และปฏิบัติต่อซูรั่วอวิ๋นที่กำลังตั้งท้องแย่ลงเรื่อยๆ

ซูรั่วอวิ๋นเติบโตมาอย่างไข่ในหิน มีหรือจะยอมทนรับความอยุติธรรม ทั้งสองจึงทะเลาะกันบ่อยครั้ง พอบานปลายเข้าก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตีกัน

ทว่าเรี่ยวแรงของผู้ชายย่อมเหนือกว่าผู้หญิง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกัน หยางฮ่าวหรันดื่มไปมากจนคุมแรงไม่อยู่ ผลักซูรั่วอวิ๋นตกบันได ลูกในท้องวัยสี่เดือนจึงแท้งไป ร่างกายของเธอเองก็บอบช้ำสาหัส หมอบอกว่าหลังจากนี้หากคิดจะมีลูกอีกคงยากเย็นแสนเข็ญ

นับแต่นั้นมา หยางฮ่าวหรันก็ยิ่งร้ายกาจกับเธอมากขึ้น ไม่เพียงไม่คิดทบทวนว่าตัวเองทำผิดตรงไหน กลับโยนความผิดทุกอย่างมาให้เธอ ก่นด่าว่าเธอทำตัวเรื่องมาก ด่าว่าเธอเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้

ซูรั่วอวิ๋นหางานทำไม่ได้ หยางฮ่าวหรันถึงกับคิดจะขายเธอทิ้ง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ อาศัยจังหวะก่อนที่จะถูกขายไปจริงๆ แอบหนีออกมาและตัดสินใจกลับบ้าน

เนื้อตัวไม่มีเงินสักแดงเดียว ซูรั่วอวิ๋นจึงต้องไปเป็นขอทานอยู่ริมถนน กว่าจะเก็บเงินพอค่าตั๋วรถได้ก็แทบแย่ เธอแบกรับบาดแผลและความเจ็บปวดทั่วร่าง เดินทางกลับบ้านด้วยความยากลำบากแสนสาหัส

แม้จะกลับมาถึงเมืองหลวงของมณฑลแล้ว ซูรั่วอวิ๋นก็รู้สึกว่าตนไม่มีหน้าไปพบพ่อแม่อีก จึงได้แต่แอบไปแถวบ้าน ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดรอเวลาที่พ่อแม่ออกจากบ้าน เพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าคนในครอบครัวบ้าง

ตอนนั้นเองเธอถึงได้รู้ว่า นับตั้งแต่เธอหนีออกจากบ้านไป พ่อก็ลาออกจากงานเพื่อตามหาเธอ เดินทางรอนแรมไปทั่วสารทิศ แม่ก็ล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น สภาพจิตใจทรุดโทรมย่ำแย่

น้องชายเพราะขาดการดูแลเอาใจใส่จากพ่อแม่ จึงเดินทางผิดตั้งแต่ยังเล็ก ต่อมาก็ก่อคดีจนถูกจับขังคุก

เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากเธอแท้ๆ เธอเคียดแค้นเหลือเกิน แค้นที่ตัวเองตาบอดมองคนไม่ออก และแค้นที่หยางฮ่าวหรันมีจิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงสัตว์ป่าเดรัจฉาน

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังสืบรู้มาว่า หลังจากเธอจากไป เฉียวอวี้ก็ไม่เคยแต่งงานใหม่อีกเลย ครองตัวอยู่เป็นโสดมาโดยตลอด

เธอเสียใจจนสุดจะเอ่ย ยามมองดูแผ่นหลังคุ้นตาที่เดินเข้าออกชุมชนแห่งนั้น ชายผู้เป็นสามีในนามของเธอ ถึงได้ตระหนักว่า แท้จริงแล้วเขาเป็นผู้ชายที่สง่างามบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งสายลมและจันทราเพียงใด

ทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้ตาบอดไปได้นะ?!

มีผู้ชายที่ดีขนาดนั้นอยู่กลับไม่รัก มีครอบครัวที่ดีพร้อมขนาดนั้นกลับไม่ทะนุถนอม แต่กลับยอมฝังชีวิตตัวเองทั้งชีวิตเพื่อผู้ชายพรรค์นั้น มานึกเสียใจตอนนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว!

ด้วยความตรอมใจอย่างแสนสาหัส ซูรั่วอวิ๋นจึงเลือกจบชีวิตตัวเองลง เธอไม่มีหน้ากลับบ้านไปพบใครได้อีกแล้ว หากชาติหน้ามีจริง เธอปรารถนาที่จะชดใช้ความผิดของตัวเอง

วิญญาณล่องลอยไปชั่วขณะ ยามลืมตาขึ้นมาอีกครา ก็กลายเป็นอีกหนึ่งชาติภพ

เธอได้เกิดใหม่แล้ว

เกิดใหม่มาในวันที่เธอคิดหาทางปฏิเสธเฉียวอวี้จนต้องใช้แผนการแย่ๆ กระทั่งเผลอดื่มยาฆ่าแมลงเข้าไปจริงๆ

ตอนที่ลืมตาขึ้น เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็งๆ อันเย็นเฉียบในโรงพยาบาล เพิ่งล้างท้องเสร็จ ทรมานแทบขาดใจ

และก็เป็นเพราะความทรมานนี้เอง ที่ทำให้เธอปรับตัวยอมรับความจริงเรื่องการเกิดใหม่ได้เร็วยิ่งขึ้น

ซูรั่วอวิ๋นนอนอยู่อย่างอ่อนระทวย สายตามองสีหน้ากังวลใจของพ่อ ข้างหูมีเสียงบ่นพึมพำของแม่แว่วมา

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า ช่างมีความสุขเหลือเกิน สวรรค์มอบโอกาสให้เธออีกครั้งแล้ว ชาตินี้ เธอจะไม่มีวันทำตัวโง่เขลาอีกเป็นอันขาด

เธอจะอยู่ให้ห่างจากหยางฮ่าวหรัน กตัญญูต่อพ่อแม่ แล้วใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตไปชดเชยให้เฉียวอวี้

ทุกอย่างยังคงทันเวลา

หลังพักฟื้นอยู่ระยะหนึ่ง ซูรั่วอวิ๋นก็ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน

เธอไม่ได้รีบร้อนจะทำอะไร

อย่างไรเสียในอนาคต พ่อก็ยังคงเอาชีวิตมาขู่ให้เธอแต่งงานกับเฉียวอวี้อยู่ดี รอไปทีละก้าวก็ได้ ตอนนี้เพิ่งจะกินยาฆ่าตัวตายไป หากจู่ๆ เกิดเปลี่ยนใจยอมตกลงแต่งงานขึ้นมา คนที่บ้านคงต้องนึกสงสัยแน่

เพียงแต่ ทุกสิ่งดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว เฉียวอวี้ไปดูตัวแล้วดันสำเร็จเนี่ยนะ!

เป็นไปได้อย่างไร! เธอจำได้แม่นยำว่าเพราะชื่อเสียงเรื่องดวงกินเมียแพร่ออกไป จึงแทบไม่มีใครกล้าแต่งงานกับเขา ส่วนเฉียวอวี้ก็มีทิฐิและมาตรฐานของตัวเอง ไม่มีทางตอบตกลงใครง่ายๆ แน่นอน

ในความทรงจำ นอกจากเธอที่ถูกบีบบังคับแล้ว ก็ไม่เคยได้ยินว่าเขาดูตัวกับคนอื่นสำเร็จเลยสักครั้งนี่นา!

ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ล่ะ? นี่เป็นแค่เรื่องแทรกซ้อนชั่วคราว หรือมีความเป็นไปได้อื่นกันแน่?

ซูรั่วอวิ๋นกระวนกระวายอยู่บ้าง ทว่ายังไม่ถึงกับตื่นตระหนก เธอบอกตัวเองให้ตั้งสติ อย่างไรเสียเธอก็อยู่ใกล้ชิดกว่า อีกทั้งเรื่องในชาติก่อนก็ได้กำหนดไว้แล้ว พวกเขาควรต้องเป็นคู่สร้างคู่สมตามพรหมลิขิต ย่อมไม่เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หรอก

หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน ซูรั่วอวิ๋นถึงค่อยสงบใจลงได้ เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำตัวให้ดีและพยายามคว้าเขามาครองให้จงได้ในวันหน้า

…

เว่ยเป่าจือกลับถึงบ้านก็เก็บกวาดทำความสะอาด แล้วยังตั้งใจออกไปซื้อกับข้าวมาทำอาหารจานเด็ดอีกหลายอย่าง

ผลคือพอถึงมื้อเย็น คนทั้งบ้านต่างพากันตกตะลึงกับอาหารเต็มโต๊ะ

เฉียวซือไม่ได้กลับมากินข้าวบ้านตรงเวลาหลายวันแล้ว พอวันนี้กลับมาเห็นเข้าก็แปลกใจไม่น้อย “แม่ครับ นี่ทำต้อนรับผมกลับบ้านเหรอ ทำไมทำเยอะแยะขนาดนี้”

“นั่นสิ หนูว่าแทบจะเหมือนฉลองปีใหม่แล้วนะเนี่ย พ่อคะ แม่เป็นอะไรไป ได้รับความกระทบกระเทือนใจอะไรมาหรือเปล่า” เฉียวเมิ่งซี ลูกคนที่สี่และเป็นองค์หญิงน้อยคนเล็กของบ้านเฉียวเอ่ยขึ้น

ถึงอย่างไรก็เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ย่อมรู้จักนิสัยใจคอกันดีที่สุด เฉียวเฟิ่งซานเคี้ยวอาหารพลางนึกขึ้นได้ จึงยิ้มร่า “พ่อเดาว่านะ เรื่องแต่งงานของพี่รองพวกแกต้องสำเร็จแล้วแน่ๆ”

เฉียวเมิ่งซีเบิกตากว้างทันที หันขวับไปมองพี่รองข้างกาย “จริงเหรอคะพี่ สำเร็จจริงเหรอ ดีจังเลย!”

“เอะอะอะไรกัน เป็นผู้หญิงแท้ๆ ไม่สำรวมเอาซะเลย” เฉียวซือดุน้องสาวเบาๆ หนึ่งทียกใหญ่ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางพี่รอง “แล้วจะแต่งเมื่อไหร่ล่ะ”

เฉียวเมิ่งซีเอาตะเกียบกระทุ้งพี่สามทันควัน “พี่จะรีบร้อนกว่าหนูไปทำไมเนี่ย”

เฉียวอวี้ไม่ได้ตอบคำถาม ได้แต่นั่งคีบกับข้าวกินเงียบๆ

เว่ยเป่าจือยิ้มจนตาหยี “เอาละๆ พวกแกสองคนจะรีบร้อนอะไรกัน เพิ่งจะตกลงคบกันเอง ที่ไหนจะแต่งกันเร็วขนาดนั้น”

คราวนี้แม้แต่เฉียวเฟิ่งซานก็ยังอดรนทนไม่ไหว พอเข้าบ้านมายังไม่ทันได้คุยเรื่องนี้กับภรรยาให้เป็นเรื่องเป็นราวเลยด้วยซ้ำ “สำเร็จจริงเรอะ แม่หนูคนนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ”

“ดีมากเลยล่ะ! ทั้งสาวทั้งสวย แถมยังรู้ความอีก ที่สำคัญที่สุดคือคราวนี้ลูกชายคุณยอมพยักหน้าแล้ว ไม่ง่ายเลยจริงๆ!”

ความจริงแล้วไปดูตัวมาหลายครั้งขนาดนั้น สองสามีภรรยาเฒ่าจะไม่รู้ได้อย่างไร ทุกครั้งที่คุยกับหญิงสาว เฉียวอวี้จะบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างชัดเจนไม่คิดปิดบังเลยสักนิด

สาวบางคนขวัญอ่อนก็ปฏิเสธไปตรงๆ บางคนรู้สึกว่าเฉียวอวี้ไม่เลว แต่พอกลับไปบอกที่บ้าน สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกไปอยู่ดี

ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกสาวต้องมาเสี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งครอบครัวระดับพวกเขา คนที่มาดูตัวต่างก็มีฐานะทัดเทียมกัน ไม่มีใครยอมให้ลูกต้องมาลำบากใจ

ก่อนหน้านี้ใช่ว่าจะไม่เคยคิดหาหญิงสาวในชนบทสักคน แต่เฉียวอวี้ไม่ยอม เขารู้สึกว่าทำแบบนั้นไม่ดีเลย หากไปเจอบ้านที่เห็นแก่เงิน ยอมตกลงแต่งงานเหมือนขายลูกสาว มันจะไม่ยุติธรรมกับฝ่ายหญิง ถึงตอนนั้นเขาก็คงทำใจไม่ได้เหมือนกัน

เรื่องซูรั่วอวิ๋นคราวก่อน เฉียวอวี้ก็ไม่เห็นด้วย แต่เป็นตาเฒ่าซูที่ปักใจอยากจะจับคู่ให้สำเร็จ จนเกือบทำร้ายลูกสาวตัวเอง

เฉียวอวี้รู้ดีว่าลุงซูแค่อยากตอบแทนบุญคุณ แต่ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องแต่งงานของลูกมาแลกเลย ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างเขากับซูรั่วอวิ๋นก็ไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นต่อกัน เขาย่อมไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้เต็มใจเข้ามาในบ้าน ด้วยเหตุนี้เขาจึงขอร้องให้ซูเม่าเฟิงล้มเลิกความคิดไป