บทที่ 56 ตกลงว่าเป็นใครกันแน่

พอได้ยินภรรยาพูดแบบนั้น เฉียวเฟิ่งซานก็พลอยดีใจไปด้วย ตั้งแต่ลูกชายคนโตจากไป ลูกชายคนรองก็แบกรับภาระครอบครัวไว้ครึ่งหนึ่ง ด้านบนต้องกตัญญูดูแลพ่อแม่ ด้านล่างยังต้องคอยดูแลน้องชายกับน้องสาว แถมข้างนอกยังต้องทนรับแรงกดดันจากคำซุบซิบนินทา

นับตั้งแต่เฉียวซงเสียชีวิตไป เขาก็สังเกตเห็นว่าเฉียวอวี้แทบไม่ค่อยยิ้มเลย ทำงานงกๆ ตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่นทุกวัน มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานและการอ่านหนังสือ ไม่ยอมกระตือรือร้นเรื่องแต่งงานมีครอบครัวเสียที

ไอ้เรื่องดวงกินเมียอะไรนั่นที่คนข้างนอกลือกัน พวกเขาไม่เชื่อหรอก ลูกชายตัวเองดีพร้อมขนาดนี้ จะเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไร เก้าในสิบส่วนคงเป็นพวกไม่หวังดีปล่อยข่าวแน่ๆ

“ในเมื่อเป็นแบบนี้” เฉียวเฟิ่งซานใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง “เฉียวอวี้ วันหลังถ้าไม่ยุ่ง ก็พาน้องเขามาค้างที่บ้านสักสองวันนะ พาเธอไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง ดีกับเธอให้มากๆ ล่ะ”

“ครับ” เฉียวอวี้ตอบรับ วางตะเกียบแล้วลุกเดินออกจากบ้านไป

ตั้งแต่เฉียวซงจากไป เฉียวอวี้ก็เป็นแบบนี้มาตลอด คนในบ้านต่างก็ชินชาเสียแล้ว จะว่าเย็นชาก็ไม่ใช่ แค่ไม่มีอารมณ์ตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ ดูเหมือนไม่ใส่ใจเรื่องอะไรเลยสักอย่าง

เขามักจะออกกำลังกายทุกเช้าเย็น ตอนนี้เพิ่งกินข้าวเสร็จ ก็คงออกไปเดินย่อยนั่นแหละ

เฉียวเฟิ่งซานส่ายหน้า ลูกๆ โตจนป่านนี้แล้ว ตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะตัดสินใจแทนได้ทุกเรื่อง

เว่ยเป่าจือสะกิดสามีเบาๆ “อย่าถอนหายใจไปเลยน่า ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ เมื่อวานตอนเขาอยู่กับแม่หนูนั่น ไม่ได้เป็นแบบนี้หรอก ยิ้มตั้งหลายครั้งแน่ะ ฉันเห็นแล้วในใจนี่ชื่นบานสุดๆ เลย”

“จริงเหรอ” พอได้ยินคำนี้ ในใจของเฉียวเฟิ่งซานก็พลันโล่งอกขึ้นมาทันที

ในบรรดาลูกๆ มีแค่เฉียวอวี้คนเดียวที่ทำให้พวกเขาเป็นห่วงที่สุด เด็กคนนี้แบกรับอะไรไว้มากเกินไป แถมยังเป็นคนเงียบขรึม มีเรื่องกลุ้มใจอะไรก็เก็บงำไว้คนเดียว

ไม่ร่าเริงเหมือนลูกอีกสองคน และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกผิดต่อเขามากที่สุด

“ดูท่าแล้ว คราวนี้พวกเราคงได้พี่สะใภ้ตัวจริงเสียงจริงแล้วสิเนี่ย อยากรู้จริงๆ เลยว่าคนแบบไหนกันนะ ถึงทำให้พี่รองชอบได้ขนาดนี้” น้ำเสียงของเฉียวซือแฝงความตื่นเต้น

เฉียวซิน้องสาวคนเล็กเคาะชามข้าวของเขาเบาๆ “ฉันจะบอกให้นะ พอพี่สะใภ้มา พี่ห้ามพูดจาซี้ซั้ว แล้วก็ห้ามล้อเล่นด้วยล่ะ ถ้าทำพี่สะใภ้ตกใจเตลิดไป พี่รองเอาเรื่องพี่แน่!”

เฉียวซือค้อนใส่น้องสาว “ต้องให้เธอมาสอนด้วยเหรอ ดูแลตัวเองไปเถอะ!”

…

ข่าวเรื่องที่ลู่ชิงชิงดูตัวสำเร็จ แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่ายุคสมัยไหน ปากคนก็คือเครื่องมือสื่อสารที่ทรงพลังที่สุด ทั้งที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต แต่ข่าวกลับติดปีกบินไปได้ไวเหลือเกิน

คนทั้งหมู่บ้านต่างรู้กันหมดแล้วว่าลู่ชิงชิงจะแต่งงานกับผู้ชายดวงกินเมียคนนั้น นี่คือเรื่องที่หลิวจิ้งเสียนแวะมาบอกลู่ชิงชิงในวันรุ่งขึ้น

ลู่ชิงชิงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เรื่องของตัวเอง ตัวเธอเข้าใจดีก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปคอยอธิบายให้ใครฟัง

โดยเฉพาะกับชาวบ้านช่างเมาท์พวกนี้ ยิ่งแก้ต่างก็ยิ่งต่อความยาวสาวความยืด ปล่อยให้พูดกันไปเถอะ อีกไม่กี่วันก็พากันลืมไปเอง

เมื่อวานตอนที่พวกเฉียวอวี้มาก็แทบไม่มีใครเห็นหน้าค่าตา ทุกคนจึงไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร ตอนนี้ชาวบ้านเลยพากันมโนไปไกลว่าเขาต้องทั้งแก่ทั้งขี้เหร่ เพียงแต่มีทะเบียนบ้านในเมืองและฐานะทางบ้านดีมากเท่านั้นเอง

หลิวจิ้งเสียนเล่าเรื่องที่ได้ยินมาจนจบ ก่อนจะถามขึ้นว่า “ชิงชิง แล้วเขาหน้าตาเป็นยังไงกันแน่เหรอ เธอคงไม่ได้คิดจะแต่งกับเขาจริงๆ ใช่ไหม”

ตอนนี้ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่ในห้องฝั่งตะวันตกของลู่ชิงซง ส่วนคนอื่นๆ อยู่ในห้องฝั่งตะวันออก

ลู่ชิงชิงยิ้ม “จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง ฉันใช่คนที่จะยอมให้ตัวเองลำบากที่ไหนกัน ที่จริงคนคนนั้นเธอก็เคยเจอนะ”

หลิวจิ้งเสียนยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก “ฉันเคยเจอเหรอ เป็นไปได้ยังไง เมื่อวานฉันไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้านเลยนะ ไม่เห็นแม้แต่เงา”

ยังนับว่าโชคดีที่เมื่อวานข่าวเรื่องดูตัวไม่รั่วไหลออกไป ไม่อย่างนั้นคงมีคนมายืนออกันสลอน แอบชะเง้อส่องคู่ดูตัวของลู่ชิงชิงกันเต็มไปหมดแน่

ลู่ชิงชิงนึกถึงเฉียวอวี้ ทั้งเขินทั้งแอบขำอยู่ในใจ จึงเฉลยให้หลิวจิ้งเสียนฟัง “ก็คนที่มากับโจวยวิ่นเหวินวันนั้นไงล่ะ”

“เอ๊ะ?” หลิวจิ้งเสียนนึกย้อนกลับไปถึงคนคนนั้นในวันนั้น… พลันเบิกตากว้าง “เธอหมายความว่า ลูกพี่ลูกน้องของโจวยวิ่นเหวินก็คือคนที่เธอไปดูตัวด้วยเมื่อวานนี้เหรอ?!”

“ใช่แล้ว ก็เขานั่นแหละ วันนั้นเธอยังบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเขาหน้าตาดีน่ะ”

“…ให้ตายสิ!” หลิวจิ้งเสียนคาดไม่ถึงจริงๆ วันนั้นเธอยังรู้สึกอยู่เลยว่าสองคนนี้ดูเหมาะสมกันมาก นี่เธอมีญาณหยั่งรู้อนาคตด้วยหรือไงกันนะ?

“ชิงชิง พวกเธอนี่เนื้อคู่แท้ๆ เลย! บังเอิญอะไรขนาดนี้ มิน่าล่ะเธอถึงยอมตกลง เขาดูดีมากเลยนะ ฉันว่าต่อไปพวกเธอต้องมีความสุขแน่นอน!”

ลู่ชิงชิงพยักหน้า เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นอะไรเป็นพิเศษ แค่ทำตัวเรียบเฉยเหมือนปกติ “ความสุขต้องคว้าเอาไว้ด้วยตัวเอง เธอเองก็เหมือนกัน ไว้วันหน้าฉันจะแนะนำให้เธอสักคน รับรองว่าไม่แพ้เขาหรอก”

รูปถ่ายตอนหนุ่มๆ ของคุณตา ลู่ชิงชิงเคยเห็นมาแล้ว ทั้งหล่อแถมยังมีการศึกษา เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าประวัติความรักระหว่างคุณตากับคุณยายเป็นมายังไง ไม่อย่างนั้นตัวเองก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจขนาดนี้

หลิวจิ้งเสียนเอียงอายเล็กน้อย “เธอเพิ่งจะลงเอย อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้นเลย เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับวาสนา อีกอย่างคนในเมืองก็ใช่จะมองพวกเราสาวชาวบ้านทุกคนเสียหน่อย เธอคิดว่าคนในเมืองจะเป็นเหมือนพ่อหนุ่มของเธอทุกคนหรือไง?”

“อ้าว จิ้งเสียน กล้าล้อฉันแล้วใช่ไหมล่ะ! งั้นฉันไม่สนใจเธอแล้วนะ ไปแต่งกับหนุ่มชนบทแล้วก้มหน้าก้มตาทำไร่ไถนาไปเถอะ!”

ลู่ชิงชิงไม่ได้รังเกียจชาวไร่ชาวนา เธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ทุกคนเท่าเทียมกัน จึงรู้สึกว่าแต่ละคนต่างมีข้อดีของตัวเอง ชาวไร่ชาวนาก็ไม่ได้แย่ตรงไหน

เพียงแต่ความกลัดกลุ้มใจข้อเดียวของเธอก็คือชาวไร่ต้องทำงานหนัก ถึงแม้เธอจะมีแรงเยอะ แต่ก็ไม่ได้ชอบการทำไร่ทำนาสักนิด สู้ไปแข่งศิลปะการต่อสู้ยังดีกว่าเสียอีก!

ยิ่งกว่านั้น มหาวิทยาลัยที่เธอเรียนจบมาก็คือคณะภาษาต่างประเทศ แค่ทำงานแปลเอกสารสบายๆ ชีวิตก็อยู่ดีกินดีแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาใช้แรงงาน

สำหรับเรื่องพวกนี้ หลิวจิ้งเสียนกลับรู้สึกเฉยๆ เพราะเธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมนี้ตั้งแต่เด็ก ในสายตาเธอ งานพวกนี้ทำง่ายนิดเดียว ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไร

ลู่ชิงชิงกลัวว่าเพื่อนจะไม่เก็บไปใส่ใจ จึงสำทับอีกครั้ง “ไม่ว่าจะยังไง ก่อนที่ฉันจะแต่งงาน เธอพยายามอย่าเพิ่งไปดูตัวนะ ถึงไปดูตัวก็อย่าเพิ่งตกลง ฉันรับรองกับเธอเลยว่าจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด ไม่ให้กระทบเรื่องใหญ่ในชีวิตของเธอแน่นอน!”

“อืม เอาสิ” หลิวจิ้งเสียนไม่รู้ว่าเพื่อนรักคิดอะไรอยู่ แม้จะรับปาก แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า มันจะราบรื่นขนาดนั้นจริงหรือ? ถ้าชิงชิงเข้าเมืองไปแล้วจะพาเธอไปด้วยได้จริงๆ หรือ?

เธอไม่คิดฟุ้งซ่านอีก เพราะเนื้อแท้ไม่ใช่คนคิดอะไรซับซ้อน “ชิงชิง ฉันได้ยินมาว่าอีกสองวันในหมู่บ้านจะมีคนมาฉายหนัง ถึงตอนนั้นพวกเราไปด้วยกันนะ”

“ฉายหนังเหรอ? ดีสิ ถึงตอนนั้นเธอแวะมาหาฉันนะ” คำนี้ค่อนข้างแปลกหู ลู่ชิงชิงไม่เคยดูหนังกลางแปลงตามชนบทมาก่อน ตั้งแต่เด็กเธอก็ดูแต่ในโรงหนังมาตลอด จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่ไม่น้อย

“ได้เลย” หลิวจิ้งเสียนไม่ได้คิดอะไรมาก

หลายปีมานี้ทีมฉายหนังจะแวะเวียนมาที่หมู่บ้านบ้างเป็นครั้งคราว เดินสายฉายหนังให้ทีละหมู่บ้าน อย่างหมู่บ้านเสี่ยวหม่านของพวกเธอ ปีหนึ่งคงมาได้สักสองครั้ง หน้าหนาวครั้งหนึ่ง หน้าร้อนครั้งหนึ่ง

เมื่อก่อนเธอก็ไปดูกับลู่ชิงชิงเป็นประจำอยู่แล้ว ครั้งนี้จึงไม่ได้ติดใจอะไร

พวกเธอคุยกันพักหนึ่งในช่วงค่ำ พอวันรุ่งขึ้น ลู่ชิงชิงก็ออกไปลงแปลงด้วย

แม้เธอจะไม่ชอบทำงาน แต่พอเห็นคนอื่นพากันไปลงแปลง ตัวเองจะเอาแต่นั่งเฉยไม่ทำอะไรเลยก็คงไม่ได้ เธอไม่ใช่ย่าน้อยจริงๆ เสียหน่อย จะมาทำใจให้สบายไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้อย่างไร

อีกอย่าง ก็แค่งานในไร่ไม่ใช่เหรอ? เป็นคนเหมือนกัน คนอื่นทำได้ เธอก็ต้องทำได้สิ

คติประจำใจของลู่ชิงชิงก็คือ ขอแค่พยายาม ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้หรอก