บทที่ 100 อาเป่ย เจ้าเป็นอิสระแล้ว

เอกสารที่เกี่ยวข้องกับงานเลี้ยงระดับแคว้นถูกส่งมาให้ฉู่โยวหนานจัดการทั้งหมด เขาจึงมิได้อยู่นานและกลับไปตั้งแต่หัวค่ำ

หลังจากเขาไปแล้ว เวิ่นเซี่ยก็เข้ามาพูดกับซูเป่ยด้วยท่าทางมีลับลมคมใน "เมื่อครู่บ่าวไปรับเสื้อผ้าที่เรือนช่างปัก พวกนางบอกบ่าวว่า ตำหนักโบตั๋นถูกลงกลอนขังอีกแล้วเจ้าค่ะ คราวนี้แม้แต่สาวใช้กับหญิงรับใช้สูงวัยก็ห้ามก้าวเท้าออกมาข้างนอกเลยนะเจ้าคะ!"

"หา?!" ซูเป่ยตกใจทันที

วันก่อนฉู่โยวหนานยังดูกระตือรือร้นกับโม่ชิงอิงประหนึ่งไฟลามทุ่ง ร่วมโต๊ะเสวยมื้อค่ำกับนางทุกวัน ซ้ำยังเพิ่งจะร่วมหอกันไปหยกๆ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเนี่ย

กำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเวิ่นเซี่ยพูดต่อว่า "ได้ยินว่าเหลือไว้แค่พวกสาวใช้กับหญิงรับใช้สูงวัยที่พระชายาพามาจากบ้านเดิม แล้วก็เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วเจ้าค่ะ ซ้ำร้ายสำรับอาหารในแต่ละวันยังเรียบง่ายซอมซ่อมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น"

เป้าชิวเห็นอวิ๋นซีกับอวิ๋นโหรวยืนอยู่ไกลๆ จึงกระซิบกระซาบว่า "ปกติท่านอ๋องทรงมีเมตตาเสมอ เห็นทีคงเป็นพระชายาที่ทำเรื่องผิดพลาดอันใดเป็นแน่"

ทว่าสิ่งที่ซูเป่ยสนใจกลับไม่ใช่เรื่องนี้ เรื่องที่นางใส่ใจมีอยู่สองประการ

ประการแรก เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้แล้ว นางจะเอาสัญญาขายตัวของตนกลับคืนมาได้อย่างไร

ประการที่สอง สำรับอาหารเรียบง่ายซอมซ่อเช่นนั้น อาซีจะอดอยากหรือไม่

นางรู้ดีแก่ใจว่า ในเรือนหลังนั้น อาซีผู้น่าสงสารมีฐานะต่ำต้อยที่สุด เมื่อเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้น ย่อมเป็นเจ้านายกินเหลือแล้วจึงตกถึงมือบ่าวไพร่ สาวใช้และหญิงรับใช้กินกันหมดแล้วถึงจะวนมาถึงตาอาซี

ทันใดนั้น นางก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "รีบไปเอาของกินมาให้ข้าที แล้วเอาเสื้อหนาๆ มาอีกสองตัวด้วย!"

เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวไม่รู้ว่านางจะทำอะไร แต่ก็รีบทำตามที่สั่ง วิ่งไปเอาขนมมาจากห้องครัว และห่อเสื้อนวมหนาสองตัวมาส่งให้นาง

ซูเป่ยปรายตามองอวิ๋นโหรวกับอวิ๋นซีแล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าไม่ต้องตามมา ข้าไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับ"

ลมราตรีเยียบเย็น ซูเป่ยหอบของมุ่งหน้าไปยังตำหนักโบตั๋น นางไม่ได้เดินเข้าทางประตูด้านหน้า แต่เดินอ้อมไปทางด้านหลัง มองหาจุดที่พื้นยกสูงและยกหินก้อนหนึ่งมารองเหยียบ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะบนขอบกำแพง

อาซีพักอยู่ในเรือนหลังเล็กข้างหน้านี้เอง

นางเกาะอยู่บนขอบกำแพงพลางส่งเสียงเรียกเบาๆ "อาซี! อาซี!"

เมื่อมาถึงโลกใบนี้ คนแรกที่ดีต่อนางก็คืออาซี และคนที่นางเป็นห่วงที่สุดในเรือนแห่งนี้ก็คืออาซีเช่นกัน

เสียงประตูดังเอี๊ยด อาซียื่นหัวออกมามอง ก็เห็นศีรษะคนโผล่อยู่บนขอบกำแพง นางชะงักไปครู่หนึ่ง พอเพ่งมองชัดเจนแล้วจึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ "อาเป่ย! เจ้ามาได้อย่างไรกัน"

ซูเป่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง โดดข้ามกำแพงลงไปข้างใน โยนห่อเสื้อผ้าให้ แล้วส่งตะกร้าขนมข้ามกำแพงตามลงไป จากนั้นจึงปีนข้ามกำแพงตามเข้าไป

เมื่อเห็นอาซีกินขนมอย่างหิวโซมูมมาม ซูเป่ยก็รู้ทันทีว่าตนเดาไม่ผิด

"โชคดีจริงๆ ที่เจ้าออกไปได้!" อาซีเคี้ยวไปพลางพูดไปพลาง "อาหารที่ส่งเข้ามามีไม่มาก พอมาถึงข้าก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว วันนี้ทั้งวันข้าแทบไม่ได้กินอะไรเลย"

นางกินเร็วเกินไปจนสำลัก ซูเป่ยช่วยลูบหลังให้พลางเอ่ยถาม "มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

"ข้าไม่รู้เลย" อาซีมองนางด้วยสีหน้าจริงจัง "แต่ข้าเดาว่า อาจจะเกี่ยวกับเหอฟงกับชุ่ยหลิ่ว"

จากนั้น นางก็ลดเสียงลงให้เบากว่าเดิม "มีอยู่สองสามครั้งที่ข้าเดินไปแถวเรือนใหญ่ตอนกลางคืน ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อดังมาจากในห้องพระชายา แล้วยังมีเสียงแปลกๆ อีก ข้ารู้สึกอยู่ตลอดว่าเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วดูไม่ค่อยชอบมาพากล…"

ซูเป่ยเงียบไป

นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้โม่ชิงอิงถูกขังอีกครั้ง หากว่ากันตามกฎเกณฑ์ของยุคสมัยนี้ การที่ฉู่โยวหนานทำกับนางเช่นนี้นับว่าเมตตามากแล้ว

แต่ว่า…

เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วเป็นคนที่ฉู่โยวหนานประทานให้โม่ชิงอิงนี่นา หรือว่า…

ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งผุดพรายขึ้นในใจของซูเป่ย

นางรีบเอ่ยว่า "เจ้าเอาเข้าไปกินเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะเอามาให้อีก"

ก่อนไป ยังมีอีกประโยคหนึ่ง "ถ้าหากพรุ่งนี้ข้ายังมาได้อยู่น่ะนะ"

เพียงแต่ประโยคนี้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

จากนั้นนางก็ปีนกำแพงออกไป มุ่งหน้าตรงไปยังศาลาหลิงเฟิงทันที

ประตูใหญ่ลงกลอนปิดสนิท

ซูเป่ยปีนกำแพงเข้าไปอีกครั้ง ยังไม่ทันที่เท้าจะแตะพื้น ก็เห็นเงาดำหลายสายชักกระบี่พุ่งตรงเข้ามาหานาง ครั้นเข้ามาใกล้ หัวหน้ากลุ่มก็ส่งเสียงอุทานเบาๆ "แม่นางอาเป่ย เหตุใดจึงเป็นท่านไปได้"

ซูเป่ยปัดฝุ่นที่มืออย่างไม่ใส่ใจ "ข้ามาหาท่านอ๋อง ประตูใหญ่ลงกลอนอยู่ ขี้เกียจเรียกคนมาเปิด"

เงาดำเหล่านั้นถอยกลับไปและกลืนหายไปในความมืดจนหมดสิ้น

ซูเป่ยย่ำไปตามแสงจันทร์เข้าไปในศาลาหลิงเฟิง แล้วผลักประตูห้องของฉู่โยวหนานออกอย่างไม่เกรงใจ

เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารราชการ หางตามีรอยยิ้มจางๆ "ดึกดื่นปานนี้ เหตุใดเจ้าจึงมาได้"

ซูเป่ยไม่ตอบ เดินตรงไปฝั่งตรงข้ามโต๊ะหนังสือของเขา วางสองมือยันโต๊ะแล้วโน้มตัวลงไปเล็กน้อย สบตาเข้ากับดวงตาของเขาตรงๆ "ท่านจงใจใช่หรือไม่"

ฉู่โยวหนานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขารับรู้ถึงเจตนาที่นางมาจากการอ่านความคิดของนาง จึงเบนสายตาหลบไปมองเปลวเทียนที่วูบไหว "เรื่องของนางเจ้าอย่าได้ยื่นมือเข้ามายุ่งเลย รีบไปพักผ่อนเสียแต่หัวค่ำเถิด"

ซูเป่ยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยว่า "สันดานคนเราน่ะมันเอามาลองใจกันไม่ได้หรอกนะ ความรักแบบท่านมันจิตหลุดไปแล้ว! หากท่านรักนางจริง ก็ควรปฏิบัติต่อนางให้ดีสิ!"

ฉู่โยวหนานชะงักไป จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ของที่เจ้าต้องการ อยู่ตรงนี้"

เขาหยิบกล่องผ้าต่วนบนโต๊ะออกมา เปิดออก แล้วโบกกระดาษในนั้นไปมาตรงหน้านาง ก่อนจะยื่นเข้าไปใกล้เปลวเทียนที่จุดอยู่

กระดาษแผ่นนั้นที่กุมชะตาชีวิตของซูเป่ยเริ่มลุกไหม้อย่างช้าๆ จากนั้นเปลวไฟก็ยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ แล้วมันก็ร่วงหล่นลงบนพื้น กลายเป็นแสงไฟวูบหนึ่ง ก่อนจะมอดดับเหลือเพียงกองเถ้าถ่าน

"เจ้ามิใช่บ่าวอีกต่อไปแล้ว เจ้าเป็นอิสระแล้ว" ฉู่โยวหนานทอดมองนางจากระยะไกล

นางยังคงขาวผ่องหมดจดเหมือนคราแรกที่ได้พบ แววตาก็ยังคงกระจ่างใสจนมองเห็นถึงก้นบึ้ง นางจ้องมองกองเถ้าถ่านนั้นเขม็ง แล้วจึงหันมามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง "ต่อให้ข้าจะเป็นอิสระแล้ว แต่วิธีการเช่นนี้ของท่านมันก็ไม่ถูกต้องอยู่ดี!"

บรรยากาศมันชักจะไม่ค่อยถูกเรื่องแล้วนะ!

ไม่ใช่ว่านางควรจะดีอกดีใจ ยิ้มแก้มแทบปริ วิ่งแจ้นไปที่ประตู แล้วรีบไปเก็บข้าวของเตรียมเผ่นหรอกหรือ

ในใจของฉู่โยวหนานมีความยินดีปรีดาผุดขึ้นมาสายหนึ่ง ทว่าก็แฝงไปด้วยความจนใจอยู่บ้าง "เรื่องระหว่างข้ากับนาง เจ้าหาได้รู้เรื่องกระจ่างไม่"

"ทำไมข้าจะไม่รู้เล่า ตั้งแต่วันแต่งงานข้าก็อยู่มาตลอด ถึงแม้นางจะทำเรื่องผิดไปบ้าง แต่ท่านก็หย่ากับนางได้นี่ ให้นางไปตามหาคนที่คู่ควรจะรัก แล้วก็…"

คำพูดของซูเป่ายังไม่ทันจบ ฉู่โยวหนานก็เอ่ยขัดขึ้นมา "เรื่องระหว่างพวกเรา เจ้าไม่จำเป็นต้องสอดมือเข้ามายุ่ง อาเป่ย เจ้าเป็นอิสระแล้ว!"

"ดี! ดีมาก!" ซูเป่ยมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก "คิดแผนการเล่นงานผู้หญิง ท่านนี่มันแน่จริงๆ!"

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกไปทันที

ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงขรึม "หลิงเซียว!"

หน้าต่างเปิดออกดังผัวะ หลิงเซียวพลิกตัวเข้ามาด้านใน "ท่านอ๋อง มีสิ่งใดจะรับสั่งขอรับ"

ฉู่โยวหนานทอดสายตาล้ำลึกมองไปยังหน้าประตู "ปล่อยข่าวเรื่องที่หลิงจื่อโหยวอยู่ในจวนให้อาเป่ยรู้!"

ใช่แล้ว แม่นางที่เขาหมายตาไว้ มีหรือจะยอมปล่อยมือไปง่ายๆ แม้สัญญาขายตัวจะถูกเผาทำลายไปแล้ว แต่เขายังมีวิธีอีกนับไม่ถ้วนที่จะรั้งให้นางอยู่ต่อ

เขาเพียงหวังว่า อาเป่ยจะไม่ได้อยู่ต่อเพราะหลิงจื่อโหยว แต่เป็นเพราะตัวเขาเอง

——

แสงจันทร์สาดส่องลงบนทางเดินสายเล็ก ซูเป่ยกระโดดคว้ากิ่งไม้กิ่งหนึ่งด้วยความหงุดหงิด แล้วหักมันออกเป็นหลายท่อนดังเปรี๊ยะๆ

นางไม่รู้ว่าทำไมตนเองต้องออกหน้าพูดแทนโม่ชิงอิง และไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องโมโหขนาดนี้ เพียงแต่เดาได้ว่าฉู่โยวหนานจงใจให้เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วเข้าใกล้โม่ชิงอิง จึงรู้สึกว่าเขารังแกผู้หญิง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงของหลิงเซียวที่เอ่ยขึ้น "ดูท่าแม่นางอาเป่ยจะอารมณ์ไม่ค่อยดี ในจวนมีช่างทำตุ๊กตาเหมาโหวเข้ามา ได้ยินว่าเป็นช่างฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวง อยากจะลองไปดูหรือไม่ขอรับ"