บทที่ 99 ขอบพระทัยทั้งตระกูลเลยเพคะ!

หิมะละลายหมดแล้ว

หลังจากฉู่โยวหนานอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ถือสัญญาขายตัวของซูเป่ยมานั่งอยู่ในห้องหนังสือ

จะคืน หรือไม่คืน นี่เป็นปัญหาที่น่าหนักใจ

หากคืนให้ แม่ตัวดีคนนั้นจะหนีไปหรือไม่ แม้เขาจะสั่งให้คนมอบเงินตำลึงให้หลิงจื่อโหยวเพื่อให้ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว แต่ใครจะรับประกันได้ว่าอาเป่ยจะไม่ตามหาเขาจนเจอ

หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน เขาก็เก็บสัญญาขายตัวนั้นไว้ตามเดิม

หลิงเซียวเดินเข้ามา รายงานว่า "ท่านอ๋อง หาตัวหลิงจื่อโหยวพบแล้วขอรับ เขากำลังเก็บสัมภาระเตรียมจะออกจากเมืองหลวง ตอนนี้รออยู่ที่ห้องโถงรับรองขอรับ"

ฉู่โยวหนานโบกมือ "จัดหาที่พักให้เขา ให้เขาทำเหมาโหวอยู่ในจวน แล้วส่งไปให้อาเป่ย"

หากอาเป่ยรู้ว่าหลิงจื่อโหยวอยู่ในจวน จะทำตัวเหมือนโม่ชิงอิงหรือไม่

ฉู่โยวหนานหวังว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่ในใจกลับหวาดหวั่นอยู่บ้าง

เขาไม่เคยกลัวการออกรบ ไม่เคยกลัวการแก่งแย่งระหว่างสายเลือดเดียวกัน แต่กลับกลัวการทรยศของสตรีเพียงคนเดียว

—

ตำหนักโบตั๋น

นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นโหรวและอวิ๋นซีมายืนอยู่ตรงหน้าซูเป่ยอย่างเปิดเผย

ซูเป่ยเดินวนรอบทั้งสองคนหนึ่งรอบ พูดด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "คือฉู่… ท่านอ๋องให้พวกเจ้าสองคนมาคุ้มกันข้าจริงหรือ"

อวิ๋นโหรวตอบว่า "เจ้าค่ะ พวกบ่าวสองคนแอบคุ้มกันแม่นางมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ปกติหากเป็นเรื่องที่แม่นางรับมือเองได้ พวกบ่าวก็จะไม่ปรากฏตัวเจ้าค่ะ"

ซูเป่ยเบ้ปาก ขมวดคิ้ว จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด "ข้าว่าวรยุทธ์พวกเจ้าเก่งกาจมากเลยนะ! วันนี้ตวัดดาบฉับเดียวก็ตัดมือคนผู้นั้นขาดกระเด็นเลย!"

อวิ๋นโหรวตอบอย่างถ่อมตน "วรยุทธ์ของพวกบ่าวสองคนนับว่าธรรมดาเจ้าค่ะ แต่การรับมือกับคนเถื่อนเหล่านั้นยังถือว่าเหลือเฟือเจ้าค่ะ"

"ดีเลย!" ซูเป่ยตบไหล่อวิ๋นโหรว "วันหน้าพวกเจ้าไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ให้ลำบากขนาดนั้นแล้ว! อยู่ในห้องอุ่นสบายกว่าตั้งเยอะ มาอยู่เป็นเพื่อนข้าเหมือนเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวเถอะ!"

อวิ๋นโหรวกับอวิ๋นซีสบตากัน พลางคิดในใจว่าแม่นางผู้นี้ช่างมีน้ำใจงดงามจริงๆ

ซูเป่ยพูดขึ้นอีก "จริงสิ! ข้าเองก็สนใจเรื่องวรยุทธ์ พวกเจ้าสองคนสอนข้าบ้างสิ!"

"เจ้าค่ะ!" ทั้งสองคนรับคำ

—

เรื่องที่พระชายาซู่อ๋องมีปากเสียงกับองค์ชายแคว้นเกาหลิวแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว จนกระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวง

เมื่อโม่ไก้ซื่อรู้เรื่อง ก็สั่งให้คนส่งจดหมายไปหาโม่ชิงอิงทันที เพื่อให้นางกลับมาที่จวนสักรอบ

ทว่าคนที่ไปส่งจดหมายกลับนำความมาบอกว่า พระชายาปวดศีรษะกะทันหัน ไม่อาจออกไปข้างนอกได้

โม่ไก้ซื่อโกรธจัด จึงสั่งใช้กฎประจำตระกูลทันที ให้โบยอันซื่อผู้เป็นมารดาของโม่ชิงอิงอย่างหนักสิบแส้

อันซื่อ: …

ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน แล้วฉันทำอะไรผิดเนี่ย

—

ข่าวนี้แพร่เข้าไปในวังหลวงเช่นกัน เมื่อฉู่เยี่ยนทรงทราบ ก็มีรับสั่งเรียกตัวฉู่โยวหนานเข้าไปในห้องทรงพระอักษรทันที และทรงตำหนิกราดชุดใหญ่

ทรงตำหนิว่าเขาควบคุมเรือนหลังไม่ดี ตำหนิว่าโม่ชิงอิงไม่รู้จักกาลเทศะ และตำหนิว่าเขาไม่ควรปะทะกับชือหมันซึ่งๆ หน้า

แต่ฉู่โยวหนานที่กำลังถูกตำหนินั้น ในใจกลับกระหยิ่มยิ้มย่อง

เพราะในใจฉู่เยี่ยนกำลังคิดว่า ถึงลูกชายคนนี้จะหัวรั้นไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่มีใจคิดสมคบคิดกับคนต่างเผ่า ยังพอใช้การได้

"ในเมื่อเจ้าทำให้ชือหมันขุ่นเคือง เช่นนั้นงานเลี้ยงระดับแคว้นในอีกสองวัน เจ้าจงเป็นผู้ดูแลจัดการ เราจะดูสิว่าเจ้าจะระงับโทสะของชือหมันได้อย่างไร!" ฉู่เยี่ยนตรัสอย่างมีโทสะ

ฉู่โยวหนานน้อมรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

—

งานเลี้ยงระดับแคว้นยังเหลือเวลาอีกสองวัน แต่ร้านของซูเป่ยกำลังจะเปิดในวันนี้แล้ว

อาศัยช่วงที่ฉู่โยวหนานกำลังยุ่งอยู่นั้น นางก็พาเวิ่นเซี่ย เป้าชิว อวิ๋นโหรว และอวิ๋นซีออกจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่

ประทัดถูกแขวนไว้เรียบร้อย รอเพียงป้ายร้านมาส่ง นางก็จะได้ฤกษ์เปิดร้านอย่างเป็นมงคลเสียที!

เถ้าแก่ร้านทำป้ายผู้นั้นก็ซื่อตรงยิ่งนัก ไม่ทันถึงเวลาก็สั่งให้คนนำป้ายมาส่ง ซูเป่ยสั่งให้คนตั้งบันไดอย่างเบิกบานใจ จากนั้นก็เปิดผ้าแดงออกด้วยตัวเอง…

อึ้งไปเลย

ชื่อที่นางสั่งมันไม่ใช่ ‘หวานกำลังดี’ หรอกเหรอ

ตัวอักษรหวัดทรงพลังที่เขียนว่า ‘ร้านขนมหนานเป่ย’ บนนี้ มันส่งมาผิดใช่ไหมเนี่ย

ซูเป่ยถลึงตาใส่เด็กหนุ่มที่นำป้ายมาส่ง "รีบเอากลับไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย! เอามาผิดแล้ว!"

เด็กหนุ่มทำหน้าตาละห้อย "แม่นาง ตอนมาถึงหลงจู๊ก็บอกไว้แล้วว่าให้เรียนแม่นางว่าป้ายนี้ไม่ผิดขอรับ ให้ท่านดูให้ละเอียดอีกที"

"ข้า… ต่อให้ดูละเอียดแค่ไหน สี่คำมันจะกลายเป็นห้าคำได้ยังไงกันเล่า!" ซูเป่ยพินิจดูป้ายร้านอีกครั้งด้วยความตะลึงงัน

พอมองดูดีๆ นางก็พบว่าลายมือนี้ดูคุ้นตาพิกล

และเมื่อกวาดตามองอีกครั้ง จิ่นอ๋องก็ไม่รู้ว่าหยิบขนมจากในร้านออกมากินตั้งแต่เมื่อไร เขากินไปพลางส่งยิ้มให้นางไปพลาง "อาเป่ย! พี่สามของข้าดีกับเจ้าจริงๆ เลยนะ ถึงกับลงมือเขียนป้ายชื่อร้านให้เจ้าด้วยตัวเองเลย!"

ใช่แล้ว! ลายมือนี้ไม่ใช่ของเจ้าทึ่มนั่นหรอกหรือ

ลายมือสวยก็จริงอยู่ แต่คำว่า ‘ร้านขนมหนานเป่ย’ เนี่ยนะ…

เชย! เชยสะบัด!

"อาเป่ย วันนี้ยังจะเปิดร้านอยู่ไหมเจ้าคะ" เวิ่นเซี่ยกระซิบถาม

ซูเป่ยคลึงหัวคิ้ว มองดูขนมที่ทำเสร็จแล้วกองพะเนิน ก่อนจะชี้ไปที่ป้ายร้านนั้นพลางพูดด้วยน้ำเสียงปลงตก "แขวนเถอะ!"

น่าหงุดหงิดชะมัด ฉู่โยวหนานเขาไม่มีความรู้หรือไง จะเขียนทั้งที ทำไมต้องตั้งชื่อที่เชยขนาดนี้ด้วยนะ!

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวจนแสบแก้วหู

อย่างน้อยร้านขนมของนางก็ได้เปิดทำการแล้ว

ซูเป่ยเตรียมการสำหรับวันนี้มานาน ถึงขนาดไปจ้างโรงพิมพ์ให้พิมพ์ใบปลิว และยังวางแผนจะออกไปแจกขนมให้ผู้คนตามถนนได้ลองชิมอีกด้วย

แต่ว่า…

พวกผู้ชายฉกรรจ์ที่เดินตบเท้าแถวตรงแบบทหารพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย

แต่ละคนเหมือนกำลังเข้าแถวเดินขบวน ทำให้หน้าร้านของนางมีคนต่อแถวยาวเหยียด…

"ท่านอ๋องรับสั่งว่า วันนี้ใครมาซื้อขนมที่นี่ ให้ไปเบิกเงินกับท่านอ๋องได้"

"ความจริงข้าไม่ได้ชอบกินของหวานเท่าไรหรอก แต่ท่านอ๋องสั่งให้พวกเราทุกคนต้องมา!"

"โธ่เอ๋ย ร้านนี้แม่นางอาเป่ยเป็นคนเปิด พวกเราก็ต้องมาอุดหนุนอยู่แล้ว!"

ซูเป่ย: …

ฉันขอให้พวกนายมาเป็นหน้าม้าตั้งแต่เมื่อไหร่กันยะ!

จิ่นอ๋องนั่งเอกเขนกอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน มือถือขนมไว้ข้างละชิ้น เคี้ยวจนแก้มตุ่ย "อาเป่ย! พรุ่งนี้ข้าจะให้พวกสหายของข้ามาช่วยอุดหนุนเจ้าด้วยนะ!"

"ขอบพระทัยเพคะ! ขอบพระทัยทั้งตระกูลเลยเพคะ!" ซูเป่ยกัดฟันกรอด

ทำไมสองพี่น้องคู่นี้ถึงทำให้ฉันดูไร้ความสามารถขนาดนี้นะ

ทั้งที่ฉันจัดการเองได้แท้ๆ เชียว!

ทว่าตอนเก็บเงิน ซูเป่ยไม่ได้คิดจะเกรงใจแต่อย่างใด บอสเป็นคนจ่ายเงินให้ ไม่เก็บก็โง่แล้ว! ชิ!

ตกเย็น เมื่อซูเป่ยกลับมาถึงจวนอ๋องพร้อมกับความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันและเงินตำลึงเต็มกระเป๋า นางก็ได้พบกับเรื่องน่าประหลาดใจอีกเรื่องหนึ่ง

ทันทีที่นางกลับมาถึงเรือนเฟิ่งเหยา ก็เห็นตุ๊กตาเหมาโหวชุดใหม่วางอยู่บนโต๊ะในห้องโถง เป็นรูปเจ็ดนางฟ้ากำลังหยอกล้อกันเสียด้วย!

เหมาโหวแต่ละตัวมีท่าทางที่แตกต่างกัน ดูน่าสนใจยิ่งนัก!

นางรีบถามขึ้นทันที "นี่ได้มาจากไหนกัน"

สาวใช้น้อยตอบว่า "ในจวนมีช่างฝีมือที่ทำเหมาโหวโดยเฉพาะมาอยู่เจ้าค่ะ วันนี้ทำเสร็จแล้ว จึงนำมาให้แม่นางได้ชมเล่นเจ้าค่ะ"

"ว้าว! สุดยอดไปเลย! เร็วเข้าๆ จัดห้องให้ข้าห้องหนึ่ง แล้วทำชั้นวางสักชุด ต่อไปข้าจะเอาไว้ตั้งโชว์เหมาโหวพวกนี้โดยเฉพาะเลย! นี่คือน้ำพักน้ำแรงทีละเล็กละน้อยของช่างฝีมือเชียวนะ!" ซูเป่ยจ้องมองเหมาโหวเหล่านั้นตาไม่กะพริบ

ทว่ากลับได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู พร้อมกับเสียงสาวใช้ทำความเคารพ "คารวะท่านอ๋องเพคะ"

นางหันกลับไป ส่งยิ้มกว้างให้ฉู่โยวหนาน "ท่านอ๋องเชิญคนมาทำเหมาโหวจริงๆ ด้วยหรือเจ้าคะ สนุกจังเลย!"

ฉู่โยวหนานนั่งลงบนที่นั่งประธานอย่างไม่ใส่ใจนัก ชำเลืองมองเหมาโหวชุดนั้นแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบๆ "ของเล่นชิ้นเล็กๆ เท่านั้น วันหน้าหากเจ้าเล่นจนเบื่อแล้ว ข้าจะหาช่างคนอื่นมาทำให้เจ้าเล่นแก้เบื่ออีก"

แต่ดวงตาทั้งสองข้างของซูเป่ยกลับยังคงจับจ้องอยู่ที่เหมาโหว "อันนี้สนุกดีออกเจ้าค่ะ ไว้วันไหนข้าว่าง จะต้องไปหาช่างผู้นั้น ให้เขาสอนข้าทำบ้างแล้ว!"

ฉู่โยวหนาน: …

เจ้าชอบเหมาโหวจริงๆ หรือชอบเจ้าจื่อโหยวคนนั้นกันแน่เนี่ย!