บทที่ 98 ราวกับฟ้าดินกำลังจะแปรเปลี่ยน

โม่ชิงอิงรู้แก่ใจว่าการพลการส่งตัวซูเป่ยออกไปนั้นเป็นความผิด จึงไม่รอให้ฉู่โยวหนานซักไซ้เอาความ รีบชิงอ่อนข้อก่อน “ท่านอ๋อง หม่อมฉันรู้ผิดแล้วเพคะ ไม่ควรริษยาที่อาเป่ยเป็นที่โปรดปรานเลย”

ฉู่โยวหนานโบกมือให้บรรดาคนที่คอยปรนนิบัติในห้องเป็นสัญญาณให้ออกไปให้หมด ก่อนจะเอ่ยปาก “พระชายายังมีเรื่องอื่นจะสารภาพกับอ๋องผู้นี้อีกหรือไม่”

หากนางกล้าสารภาพสิ่งที่ตนกระทำลงไปตามตรง ฉู่โยวหนานก็ไม่ได้คิดจะบีบคั้นจนถึงที่สุด เพียงกักบริเวณนางไว้ในจวนอ๋อง แล้วบอกคนภายนอกว่าป่วยหนักก็เป็นอันยุติ

ทว่าโม่ชิงอิงหรือจะยอมสารภาพ นางยังคงถือดีหวังพึ่งโชคช่วย ถึงขั้นเพ้อฝันจะใช้ความสุขสมเมื่อคืนวานมาลบล้างความผิดในวันนี้

“ท่านอ๋อง ที่อิงเอ๋อร์ทำไปทั้งหมดก็เพราะรักและเทิดทูนท่านนะเพคะ ท่านไม่ทรงทราบ มีคนลือกันว่าอาเป่ยได้รับความโปรดปรานยิ่งกว่าหม่อมฉัน ทั้งยังลือกันว่าท่านหลงอนุจนละเลยภรรยาเอก…” โม่ชิงอิงเอ่ยพลางขยับตัวเข้าใกล้ฉู่โยวหนาน

ฉู่โยวหนานเบี่ยงตัวหลบอย่างเงียบงัน สีหน้าเย็นชา “โม่ชิงอิง เจ้าลองถามใจตนเองดูซิ ว่ามีสง่าราศีของนายหญิงผู้คุมเรือนบ้างหรือไม่”

ใจของโม่ชิงอิงกระตุกวูบ ทว่าสีหน้ากลับแสร้งหม่นหมองลง “อิงเอ๋อร์รู้ตัวดีว่าหลายเรื่องทำได้ไม่ดีพอ แต่ทุกเรื่องล้วนคิดเผื่อท่านอ๋องทั้งสิ้น แม้กระทั่งเรื่องในวันนี้ ก็คิดเพียงว่าหากท่านอ๋องสามารถผูกมิตรกับองค์ชายแคว้นเกาหลิวได้…”

“หญิงโง่!” ฉู่โยวหนานตวาดเสียงกร้าว “เสด็จพ่อพระพลานามัยยังแข็งแรงดี ข้าไปเอาใจชนต่างแคว้น หัวมันตั้งอยู่บนคอแน่นหนาเกินไปหรืออย่างไร!”

โม่ชิงอิงสะท้านไปทั้งร่าง พลันคิดในใจ แย่แล้ว! ไฉนถึงคิดไม่ถึงจุดนี้ ท่านพ่อให้ตนทำเช่นนี้ หรือว่าเพื่อจะ…

นางไม่กล้าคิดต่อ

ได้ยินเพียงฉู่โยวหนานเอ่ยอีกว่า “ยังดีที่วันนี้ข้าไปทันเวลา มิฉะนั้นคงถูกเจ้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงปิดประตูสำนึกตน ห้ามก้าวเท้าออกไปข้างนอกแม้แต่ก้าวเดียว!”

เมื่อนึกถึงคืนวันหลังแต่งงานที่ถูกกักบริเวณ โม่ชิงอิงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที นางรีบกล่าวละล่ำละลัก “ท่านอ๋อง! หม่อมฉันมีความผิดจริง แต่ก็ไม่ถึงกับต้องให้ท่านอ๋องกักบริเวณหม่อมฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากท่านอ๋องไม่พอพระทัยหม่อมฉันถึงเพียงนี้ มิสู้…”

นางชะงักไป

ฉู่โยวหนานแค่นยิ้ม “มิสู้อย่างไร บอกตามตรง คราวนี้อ๋องผู้นี้จะไม่ปล่อยให้เจ้าออกไปอีกแล้ว!”

สติสัมปชัญญะเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของโม่ชิงอิงขาดผึง นางเอ่ยอย่างเดือดดาล “ท่านอ๋องเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกับหม่อมฉัน หากเป็นเช่นนี้ มิสู้ส่งหม่อมฉันกลับตระกูลเดิม ให้เราสองคนต่างคนต่างไปเสียดีกว่า!”

ทว่าฉู่โยวหนานกลับยังคงแค่นยิ้มมองนาง แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “แกล้งถอยเพื่อรุกหรือ โม่ชิงอิง เจ้าใช้แผนนี้กับอ๋องผู้นี้ ไม่ได้ผลหรอก!”

เพลิงโทสะของโม่ชิงอิงพวยพุ่งขึ้นถึงกระหม่อม นางปราดเข้าไปที่โต๊ะข้างๆ ทันที คว้าพู่กันขึ้นมาแล้วกล่าว “ใครบอกว่าหม่อมฉันแกล้งถอยเพื่อรุก ข้าจะเขียนหนังสือหย่าประเดี๋ยวนี้!”

ฉู่โยวหนานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองมือที่สั่นระริกของนางยกพู่กันจรดหมึก

โม่ชิงอิงหรือจะยินยอมพร้อมใจ ตำแหน่งพระชายาที่อุตส่าห์ได้มาอย่างยากลำบาก นางจะตัดใจทิ้งไปได้อย่างไร

แต่นางรู้ดีแก่ใจว่าตนมีจวนแม่ทัพหนุนหลังอยู่ ฉู่โยวหนานจะไม่เกรงกลัวโม่ไก้ซื่อเลยเชียวหรือ องค์ชายคนไหนบ้างไม่อยากให้ท่านแม่ทัพใหญ่มายืนอยู่ข้างตน

หนังสือหย่าฉบับนี้ อาจทำให้นางเปลี่ยนจากฝ่ายที่ถูกต้อนจนมุม กลายมาเป็นฝ่ายคุมเกมก็ได้

นางเขียนรวดเดียวจบ วางพู่กันลงบนที่วางพู่กันอย่างแรง จ้องมองฉู่โยวหนานอย่างไว้เชิงแล้วเอ่ย “เชิญท่านอ๋องลงนามเพคะ! จากนี้ไปเราสองคนต่างคนต่างไป!”

ฉู่โยวหนานหัวเราะเบาๆ “โม่ชิงอิง เจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้วหรือว่าจะหย่ากับอ๋องผู้นี้”

โม่ชิงอิงถูกบีบจนถอยไม่ได้แล้ว จึงจำต้องฝืนทนตอบ “เพคะ!”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อ๋องผู้นี้มีข้อเรียกร้องเล็กๆ น้อยๆ เจ้าคงไม่กลับคำกระมัง” มุมปากของฉู่โยวหนานยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“ขอเพียงหม่อมฉันทำได้เพคะ!” เวลานี้โม่ชิงอิงกลับมีลูกฮึดขึ้นมาบ้าง

ฉู่โยวหนานจึงเอ่ย “ข้าต้องการสัญญาขายตัวของอาเป่ย”

โม่ชิงอิงกัดฟัน “ก็แค่สาวใช้ ท่านอ๋องอยากได้ก็เอาไปเพคะ!”

พูดจบ นางก็ตะโกนออกไปนอกประตู “กุ้ยมามา! ไปหาสัญญาขายตัวของอาเป่ยมาให้ข้า!”

นางคิดว่า อาเป่ยจะมีประโยชน์อันใด ฉู่โยวหนานคงไม่คิดว่าสาวใช้คนเดียวจะช่วยเขาซื้อใจท่านแม่ทัพใหญ่ได้หรอกนะ! ก็แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น

พอนึกเช่นนี้ ความมั่นใจในอกก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น

ครู่ต่อมา กุ้ยมามาวางสัญญาขายตัวของอาเป่ยลงบนโต๊ะ นางมองดูทั้งสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันด้วยแววตาตัดพ้อ แล้วก้มมองตัวอักษรที่ตนอ่านไม่ออกแผ่นนั้น เอ่ยเสียงแผ่ว “พระชายา อย่าเพิ่งเอาแต่ใจเหมือนเด็กเลยเจ้าค่ะ ท่านกับท่านอ๋องกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ง่ายเลยนะเจ้าคะ!”

หัวใจของโม่ชิงอิงพลันเหมือนมีหินก้อนหนึ่งทุ่มลงไป จนเกิดระลอกคลื่นสั่นไหว

ทว่าหากยอมอ่อนข้อตอนนี้ นางมิใช่ต้องกลับไปเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกหรือ

นางจึงตวาดเสียงกร้าว “เจ้าออกไป! เรื่องที่เจ้านายคุยกันมีที่ให้เจ้าสอดปากตั้งแต่เมื่อไร!”

กุ้ยมามาไม่เอ่ยคำใด ลอบถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

ฉู่โยวหนานสาวเท้าช้าๆ มายังหน้าโต๊ะ หยิบกระดาษแผ่นบางที่กุมชะตาชีวิตของอาเป่ยขึ้นมา ก่อนจะเอ่ย “พระชายาคิดดีแล้วหรือ”

แม้จะหย่าขาดจากโม่ชิงอิง ก็ไม่ได้กระทบต่อการชำระแค้นตระกูลโม่ของเขาแม้แต่น้อย หากแลกอิสรภาพของอาเป่ยกับความสุขสำราญชั่วคราวของโม่ชิงอิง ก็นับว่าคุ้มค่าอยู่

โม่ชิงอิงยังคงดึงดันอย่างถือดี เอ่ยปากตรงๆ “คิดดีแล้วเพคะ! ท่านอ๋องลงนามเถิด!”

ฉู่โยวหนานเก็บสัญญาขายตัวใส่ไว้ในแขนเสื้อ จากนั้นจึงจรดพู่กันขึ้นมา

โม่ชิงอิงเห็นท่าทางสงบนิ่งไม่แยแสของเขา จู่ๆ ในใจก็พลันตื่นตระหนก หากหย่าขาดกันไป ฉู่โยวหนานยังสามารถสู่ขอสตรีใหม่ตามธรรมเนียมได้อย่างสมเกียรติ บุตรสาวขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงกี่มากน้อยต่างก็เฝ้ารอโอกาสนี้

แล้วนางเล่า

ไม่เพียงต้องเผชิญกับสภาพบุปผาโรยราที่ไม่สู้ดีจนมิอาจแต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์ได้อีกแล้ว ยังต้องรองรับโทสะของโม่ไก้ซื่ออีกด้วย

การประลองไหวพริบในครานี้ โม่ชิงอิงพ่ายแพ้แล้ว

นางคว้าแขนเสื้อของฉู่โยวหนานไว้หมับ คุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ น้ำตาไหลพราก “ท่านอ๋อง! อิงเอ๋อร์จริงใจต่อท่านนะเพคะ! อิงเอ๋อร์จะลำบากเพียงใดก็ไม่สำคัญ ขอเพียงท่านอ๋องเหลือบมองหม่อมฉันสักนิดก็พอ!”

ฉู่โยวหนานมองมือคู่นั้นที่ดึงแขนเสื้อของตนไว้พลางขมวดคิ้ว ความพะอืดพะอมในกระเพาะเริ่มตีตื้นขึ้นมาอีกระลอก

โม่ชิงอิงยังคงร่ำไห้คร่ำครวญ “ท่านอ๋องไม่ทรงทราบ หลังวันวิวาห์ท่านขังหม่อมฉันไว้ในตำหนักโบตั๋นแห่งนี้ หม่อมฉันต้องกินน้ำตาต่างข้าวทุกวัน กลางคืนก็นอนไม่หลับ หม่อมฉันเฝ้ารอคอยที่จะได้เห็นหน้าท่านในทุกๆ วัน…”

ฉู่โยวหนานสะบัดมือของนางออกอย่างแรง แล้วเอ่ยเสียงเข้ม “พอได้แล้ว!”

เขาสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก อยากจะอาเจียนสิ่งที่ชวนคลื่นไส้เหล่านั้นทิ้งไปเสีย อยากจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนี้ที่ถูกนางทำให้แปดเปื้อน

ทว่าโม่ชิงอิงกลับกอดขาของเขาเอาไว้แน่น “ท่านอ๋องอย่าเพิ่งไปเพคะ! เมื่อคืนเรายังดีๆ ต่อกันอยู่เลย เหตุใดวันนี้ท่านจึงตัดรอนไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้ โบราณว่าไว้ร่วมเตียงเพียงคืนเดียวผูกพันยาวนานร้อยราตรี ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง…”

เมื่อพูดถึงเรื่องเมื่อคืน ฉู่โยวหนานก็ยิ่งไร้ซึ่งความสงสารเห็นใจโดยสิ้นเชิง หากมิใช่เพราะวันธรรมดาทั้งสามคนมั่วสุมจนเคยชิน จะเจนจัดช่ำชองถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

แค่อาเป่ยปรายตามองปราดเดียว ก็ดูออกแล้วว่าเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วผิดปกติ โม่ชิงอิงจะไม่เฉลียวใจเลยสักนิดเชียวหรือ

เขาถีบเข้าที่อกของโม่ชิงอิงอย่างแรง ทุ่มพู่กันในมือลงพื้นสุดแรง แล้วสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป

“คนทั้งหมดที่อ๋องผู้นี้ส่งมาที่ตำหนักโบตั๋นให้ถอนออกไปให้หมด! เหลือไว้แค่เหอฟงกับชุ่ยหลิ่ว!”

สิ่งสุดท้ายที่โม่ชิงอิงได้ยิน คือประโยคนี้ของฉู่โยวหนาน

ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจนางกลับโล่งอกขึ้นมา โชคดีที่คราวนี้ยังเหลือพวกนางไว้สองคน

ทว่าในครานี้ ฉู่โยวหนานสั่งให้คนลงกลอนประตูตำหนักโบตั๋น แม้แต่คนรับใช้ก็ห้ามก้าวออกไปแม้แต่คนเดียว และสั่งให้คนนำอาหารมาส่งให้ทุกวัน

โม่ชิงอิงรู้สึกว่า คราวนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับคราวที่แล้ว…

คล้ายกับว่า…ฟ้าดินกำลังจะแปรเปลี่ยนไปเสียแล้ว