บทที่ 97 สาวใช้ที่ตามใจมาเอง ก็ต้องตามใจต่อไป

เมื่อเห็นว่าภายในห้องเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เหล่าคุณหนูในห้องหับต่างพากันหน้าซีดเผือด ทว่ากลับพร้อมใจกันหันมารุมประณามคนคนเดียว

“อาเป่ย! อย่าได้ก่อความขัดแย้งระหว่างสองแคว้นเพราะเจ้าเพียงคนเดียวเชียวนะ! องค์ชายเกาหลิวช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าก็สมควรเอาตัวเข้าแลกเพื่อตอบแทน!” อวี๋จื่อเหอหน้าซีดพลางตวาดลั่น

คนอื่นๆ ต่างก็เออออตามไปด้วย “พระชายาตรัสแล้ว เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ ไฉนจึงกล้าขัดคำสั่ง? หรือว่านายหญิงของจวนอ๋องผู้นี้เปลี่ยนคนไปแล้วหรืออย่างไร?”

“ไม่ไว้หน้าพระชายาเอาเสียเลย! บ่าวสารเลว!”

โม่ชิงอิงยิ่งรู้สึกว่าตนเองเสียหน้า จึงฝืนวางอำนาจเอ่ยว่า “องค์ชาย! สาวใช้ผู้นี้สมควรตกเป็นของท่าน! ท่านพานางไปเถิด สัญญาขายตัวของนาง ข้าจะส่งตามไปให้ทีหลัง…”

ชือหมันยิ่งลิงโลดใจขึ้นมาทันที หัวเราะจนเนื้อบนใบหน้ากระตุก “ลงมือ! จับเป็นสองคนนี้ได้ยิ่งดี! องค์ชายเช่นข้าชอบม้าพยศที่สุด!”

ขณะที่การปะทะกำลังจะปะทุขึ้นอีกระลอก ทันใดนั้นก็มีเสียงตวาดกร้าวมาจากหน้าประตู “หยุดมือ!”

ซูเป่ยพลันถอนหายใจโล่งอก ไฉนแต่ก่อนฉันถึงไม่ยักรู้ว่าเสียงพี่หนานหนานเพราะขนาดนี้นะ? นกกระจอกร้องยังไม่เพราะเท่าเขาเลย!

ฉู่โยวหนานที่อยู่นอกประตูถอนหายใจแผ่วเบา เดี๋ยวก็ไก่โต้งตัวผู้ เดี๋ยวก็เป็นนกกระจอก ให้เขาเป็นมนุษย์มนาดีๆ ไม่ได้หรืออย่างไร? อาเป่ยคนนี้ ชื่นชมคนได้พิลึกกึกกือแท้ๆ!

สาวใช้ที่ตนประคบประหงมขึ้นมาเอง ก็คงต้องตามเช็ดตามล้างเองนั่นแหละ!

เขาเดินหน้าขรึมเข้ามาในห้องรับรอง ก่อนจะเอ่ยกับชือหมันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ที่นี่คือเมืองหลวงของแคว้นอู การที่องค์ชายใหญ่มาเข่นฆ่าตามอำเภอใจเช่นนี้ มิขัดต่อเจตนาดั้งเดิมที่มาเจริญสัมพันธไมตรีหรอกหรือ?!”

ชือหมันมองเขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งพลางกล่าว “องค์ชายเช่นข้าทำหน้าที่วีรบุรุษช่วยสาวงาม นายของแม่นางน้อยผู้นี้บอกเองว่าจะยกนางให้ข้า ใครจะรู้ว่านางกลับกล้าขัดขืน ไม่ทราบว่ากฎหมายแคว้นอูมีบทลงโทษบ่าวชั่วอย่างไรกันเล่า?!”

ฉู่โยวหนานยืนอยู่นอกห้องได้ยินเพียงประโยคนั้นของชือหมัน จึงยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ทว่าเมื่ออ่านใจจากสิ่งที่เหล่าสตรีคิด เขาก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เขาหันไปมองโม่ชิงอิงด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงแม้ไม่ดังแต่เปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามอย่างยิ่ง “พระชายายังมิได้รับอนุญาตจากอ๋องผู้นี้ ก็คิดจะยกอนุรักของอ๋องผู้นี้ให้ผู้อื่นแล้วหรือ?!”

พอคำว่าอนุรักหลุดออกมา บรรดาคุณหนูก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันควัน

ซู่อ๋องรูปโฉมหล่อเหลาสง่างามดั่งหยกบริสุทธิ์ หญิงสาวมากมายต่างเก็บไปฝันใฝ่ อยากจะเคียงคู่ใต้แสงจันทร์กับเขา ทว่าเขากลับมีภาพลักษณ์ของบุรุษผู้รักเดียวใจเดียวมาโดยตลอด จึงไม่มีใครกล้าคิดจะเป็นอนุของเขา

แต่ใครกันที่บอกว่าเขาโปรดปรานโม่ชิงอิงเพียงคนเดียว? เขามีอนุภรรยาอยู่ทนโท่ชัดๆ!

โม่ชิงอิงเห็นสีหน้าหลากหลายของหญิงสาวเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงแผ่นหลัง ราวกับถูกจับย่างอยู่บนกองไฟ นางเอ่ยอึกอักอย่างขัดใจ “ท่านอ๋องยังไม่ทรงทราบ เมื่อครู่มีคนร้ายบุกเข้ามา จิ่นหรงกับอาเป่ยเกือบจะถูกลบหลู่ เคราะห์ดีที่ได้องค์ชายเกาหลิวช่วยไว้ องค์ชายเพียงปรารถนาให้นางยอมรับใช้เคียงข้างเพื่อตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิต…”

ยังไม่ทันสิ้นคำพูด จิ่นอ๋องก็สาวเท้าพรวดพราดเข้ามาทางประตู เบิกตากว้างมองนาง “พี่สะใภ้ นั่นไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ! จิ่นหรงคือภรรยาที่ยังมิได้แต่งเข้าเรือนของข้า ส่วนอาเป่ยก็เป็นยอดดวงใจของพี่สาม อีกอย่าง ใครบอกกันว่ามีบุญคุณช่วยชีวิตแล้วจะต้องเอาตัวเข้าแลกเสมอไป? ยิ่งไปกว่านั้น…”

เขาสาวเท้าไวๆ ไปหยุดข้างกายเซวียจิ่นหรง กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ย “จิ่นหรงมีวรยุทธ์ อาเป่ยเองก็ฝีมือร้ายกาจ อันธพาลธรรมดาไม่ใช่คู่มือของพวกนางสองคนเลยสักนิด ยังต้องให้คนช่วยอีกหรือ?”

ชือหมันขมวดคิ้วแน่น กำหมัดใหญ่โตเท่าผลส้มพลางตวาด “พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร? คิดจะเบี้ยวหนี้บุญคุณรึ?!”

ฉู่โยวหนานปรายตามองซูเป่ยแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวเรียบเรื่อย “องค์ชายชือหมัน ทางจงหยวนมีคำกล่าวว่า วิญญูชนไม่แย่งชิงของรักของผู้อื่น อาเป่ยเป็นอนุรักของอ๋องผู้นี้ ต้องขออภัยที่อ๋องผู้นี้มิอาจยกให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ได้ยินว่าองค์ชายเดินทางมาเพื่อสานสัมพันธ์การแต่งงาน หากเรื่องที่ท่านวางก้ามเช่นนี้ไปเข้าถึงพระกรรณของฝ่าบาท เรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ยังจะดำเนินต่อไปได้อีกหรือไม่?”

ดวงตาสีแดงก่ำของชือหมันจ้องมองเขา ทว่ากลับไร้คำจะโต้แย้ง แท้จริงแล้วเขาเป็นตัวแทนของแคว้นเกาหลิวที่มาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี แม้ตัวเขาจะไม่ใคร่ใส่ใจ แต่เสด็จพ่อกลับให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง

เขาตวัดสายตาขุ่นเคืองมองซูเป่ย แล้วสะบัดหน้าเดินออกไป “เหอะ! ก็แค่บ่าวต่ำต้อย องค์ชายอย่างข้าไม่เห็นจะอยากได้!”

ภายในห้องเงียบสงัดลง หญิงสาวหลายคนต่างทอดสายตามองฉู่โยวหนานด้วยความชื่นชม ทว่าโม่ชิงอิงกลับไม่มีกะจิตกะใจจะมอง ยามนี้นางเหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มแผ่นหลังไปหมดแล้ว

ทว่าฉู่โยวหนานกลับมิได้บันดาลโทสะอย่างที่นางคิด เพียงกล่าวเรียบๆ ว่า “อาเป่ย! ตามอ๋องผู้นี้กลับจวน!”

ซูเป่ยซอยเท้าถี่ๆ วิ่งไปอยู่ข้างกายเขา ไม่เอ่ยปากสักคำ ได้แต่แอบหัวเราะคิกคัก

เป็นองค์ชายเหมือนกันแท้ๆ คนแคว้นเกาหลิวนี่น่าสงสารจริง องค์ชายบ้านเราแต่ละคนเจริญหูเจริญตาจะตาย โดยเฉพาะพี่หนานหนานของพวกเรา ส่วนองค์ชายบ้านโน้น…เฮ้อ ให้ตายสิ…

ฉู่โยวหนานรู้สึกอิ่มเอมใจยิ่งนัก เขาหันไปปรายตามองโม่ชิงอิงแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างเรียบเฉย “พระชายายังอยากจะอยู่ต่ออีกสักหน่อยหรือไม่?”

โม่ชิงอิงรีบเอ่ย “หม่อมฉันก็กลับแล้วเพคะ”

พื้นห้องเละเทะไปหมด แถมยังมีมือขาดตกอยู่ข้างหนึ่ง จะยังหน้าทนร่วมงานเลี้ยงต่อเพื่ออะไรกัน!

อีกอย่าง วันนี้นางมา ก็เพื่อจะส่งตัวอาเป่ยออกไปมิใช่หรือ?

น่าเสียดายที่ขโมยไก่ไม่สำเร็จ ซ้ำร้ายยังต้องเสียข้าวสารไปอีกกำมือ!

ตอนมาโม่ชิงอิงนั่งรถม้ามา ตอนกลับก็เช่นกัน

ซูเป่ยก็ตามขึ้นมานั่งในรถม้าด้วย

ล้อรถหมุนเคลื่อนไป โม่ชิงอิงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะลากเอาท่านอ๋องมาช่วยได้”

ซูเป่ยปิดปากเงียบ นางเดาว่าเซวียจิ่นหรงคงส่งคนไปตาม แต่ก็ไม่อาจขายเซวียจิ่นหรงได้

โม่ชิงอิงแค่นหัวเราะ “อาเป่ย เจ้าช่างมีลูกไม้นักนะ!”

“พอกันแหละเจ้าค่ะ! พระชายาก็ก้าวหน้าขึ้นตั้งเยอะ!” ซูเป่ยสบตานาง แววตาไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงดั่งวันวาน “เพียงแต่ไม่ทราบว่า พอไม่มีคนคอยเล่นกับหมาเป็นเพื่อนแล้ว จะเหงาบ้างหรือเปล่าเจ้าคะ?”

โม่ชิงอิงชะงักงันไปทันที นางหันไปมองเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วด้วยความลนลาน พลางตวาดรัวเร็ว “อาเป่ย เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไรของเจ้า?!”

“ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ พระชายาทราบดีแก่ใจ” ซูเป่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสำทับว่า “พระชายาเจ้าคะ หากมอบสัญญาขายตัวให้บ่าว ปากของบ่าวก็จะปิดสนิท แต่ถ้าไม่ล่ะก็ มันก็อาจจะไม่แน่แล้วนะเจ้าคะ!”

เมื่อเห็นโม่ชิงอิงเม้มปากแน่นไม่ยอมพูดจา นางจึงเอ่ยต่อ “นี่เป็นเรื่องใหญ่ พระชายาค่อยๆ คิดทบทวนให้ดีก็ได้เจ้าค่ะ บ่าวไม่รีบ”

ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆ โม่ชิงอิงกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “อาเป่ย! เมื่อคืนข้ากับท่านอ๋องร่วมหอกันแล้ว เจ้าคิดจะพูดอะไรก็ไปพูดสิ! มาดูกันว่าท่านอ๋องจะเชื่อเจ้าหรือไม่! ฮ่าๆ!”

ซูเป่ยแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย แต่ในใจกลับเดือดปุดๆ

คนดีมักถูกรังแกจริงๆ รู้แบบนี้ชิงขู่เล่นงานนางตั้งแต่ตอนหวงสือยังอยู่ซะก็หมดเรื่อง!

ทว่านางกลับสังเกตเห็นว่า เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วที่คุดคู้อยู่ตรงประตู ทั้งสองคนดูหน้าซีดเผือดผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้น มือของชุ่ยหลิ่วดูจะใหญ่โตเป็นพิเศษ แม้นิ้วมือจะเรียวยาว แต่กลับไม่เหมือนมือของผู้หญิงเอาเสียเลย

พอมองไปที่เหอฟง รองเท้าปักลายที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมานั่น มันจะไม่ออกจะใหญ่เกินไปหน่อยหรือ?

ยัยโม่ชิงอิงคนนี้ ดูท่าจะใจกล้าบ้าบิ่นเกินเบอร์ไปแล้วจริงๆ!

นอกรถม้า

ฉู่โยวหนานที่นั่งอยู่บนหลังม้ากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เพียงชั่วพริบตาเดียว ซูเป่ยก็มองออกว่าเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วมีความผิดปกติ โม่ชิงอิงคลุกคลีกับพวกเขาทั้งวันทั้งคืน เป็นไปได้หรือที่จะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย?

โง่เขลา? หรือว่ากมลสันดานของนางก็แปดเปื้อนไปด้วยสิ่งโสมมอยู่แล้วกันแน่?

หากหาบุรุษเช่นนี้ไปไว้ข้างกายอาเป่ยดูบ้าง มันจะเป็นภาพที่น่าดูชมเพียงใดกันนะ?

เขาปรายตามองวูบหนึ่ง แล้วโน้มตัวไปกระซิบบอกหลิงเซียวที่อยู่ข้างกายสองสามประโยค

ไม่นานนักรถม้าก็แล่นมาถึงจวนอ๋อง

ซูเป่ยกลับไปยังเรือนเฟิ่งเหยาอย่างปลอดภัย ส่วนฉู่โยวหนานก็ตรงไปยังตำหนักโบตั๋นตามที่เคยกล่าวไว้

เพียงแต่คราวนี้ เขาไม่ได้มาเพื่อร่วมสำรับเย็นกับโม่ชิงอิง