บทที่ 96 ดั่งมีหนามทิ่มแผ่นหลัง

เป็นชือหมาน

เขาสะบัดท่อนแขนอันอวบอ้วนเพียงคราเดียว ก็เหวี่ยงลูกสมุนสองคนของบัณฑิตลอยละลิ่วตกไปชั้นล่าง

โครม! โครม!

"อ๊ากกก!"

จากนั้นเขาก็เงื้อท่อนแขนอันอวบอ้วนขึ้นมาอีก

ซูเป่ยกับเซวียจิ่นหรงรู้กาละ จึงพากันถอยร่นไปทางกลุ่มสตรีอย่างรู้ความ

เสียงตึงตังและเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกสองสามหน ดูท่าชือหมานคงจัดการคนพวกนั้นเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นซูเป่ยกับเซวียจิ่นหรงก็เดินมาสมทบข้างกลุ่มสตรีพอดี

ในห้องส่วนตัวเงียบสงบลง จากนั้นชือหมานก็หัวเราะร่า "องค์ชายเช่นข้าออกโรงเอง พวกโจรปลายแถวพวกนี้มีหรือจะเป็นคู่มือ!"

สิ้นเสียงเขา ซูเป่ยกับเซวียจิ่นหรงก็สบตากัน

พวกนางไม่อยากเอ่ยขอบคุณชือหมานสักนิด เดิมทีพวกนางก็จัดการคนชั่วพวกนั้นได้อยู่แล้ว แค่ไม่ได้เร็วทันใจปานนี้ก็เท่านั้น

ทำตัวลีบเข้าไว้! ซูเป่ยส่งสายตาให้เซวียจิ่นหรง

รับทราบ รับทราบ! เซวียจิ่นหรงส่งสายตากลับมา

ทั้งสองคนหดหัวอยู่ด้านข้าง รอให้ชือหมานเอ่ยชื่นชมตัวเองจนพอใจแล้วไสหัวไป

ทว่าอวี๋จื่อเหอกลับก้าวออกมาข้างหน้า ยอบกายคารวะชือหมานอย่างอ่อนช้อย "ข้าขอขอบพระคุณคุณชายแทนสหายด้วยเจ้าค่ะ"

ซูเป่ยขยับไปแนบชิดเซวียจิ่นหรง กระซิบกระซาบว่า "นางคงไม่ได้ปิ๊งหมอนั่นหรอกนะ?"

เซวียจิ่นหรงมีสีหน้ากังขา "ไม่น่าเป็นไปได้ หน้าตาเขาออกจะ…แต่ถ้าเป็นซู่อ๋องก็ไม่แน่!"

"แล้วถ้าเป็นจิ่นอ๋องล่ะ?" ซูเป่ยหยอกเย้า

ใบหน้าของเซวียจิ่นหรงพลันแดงก่ำขึ้นมาทันควัน "เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย!"

ซูเป่ยเอามือปิดปากหัวเราะ "แค่เอ่ยชื่อก็เขินอายแล้ว วันหน้า…"

ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบ ก็ได้ยินโม่ชิงอิงเอ่ยปากขึ้น "หากมิได้คุณชายยื่นมือเข้าช่วย สหายทั้งสองของข้าในวันนี้คงต้องเสื่อมเสียเกียรติเป็นแน่ ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการสิ่งใดเป็นของขอบคุณหรือเจ้าคะ?"

ซูเป่ยลอบพึมพำในใจ ปรกติโม่ชิงอิงตระหนี่ถี่เหนียวจะตาย คราวนี้กลับใจป้ำขึ้นมาเสียได้? ดูอย่างไรก็มีพิรุธ ช่างเถอะ อย่าให้หมอนั่นหันมาเห็นฉันเป็นพอ!

นางคิดพลางขยับไปหลบด้านหลังเซวียจิ่นหรง ทว่าจู่ๆ ก็นึกกลัวขึ้นมาว่าชือหมานจะไปหมายตาเซวียจิ่นหรงเข้า จึงดึงเซวียจิ่นหรงไปหลบหลังคนอื่นด้วยกัน

แต่ทั้งสองเพิ่งจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินชือหมานหัวเราะฮ่าๆ พลางเอ่ยว่า "ชาวจงหยวนของพวกเจ้าบอกว่า บุญคุณช่วยชีวิต สมควรตอบแทนด้วยร่างกาย เช่นนั้นก็ให้พวกนางทั้งสองเอาตัวเข้าแลกเพื่อตอบแทนข้าก็แล้วกัน!"

ซูเป่ยชะงักกึก เซวียจิ่นหรงก็ชะงักไปเช่นกัน

แต่กลับได้ยินโม่ชิงอิงกล่าวขึ้นว่า "คุณชายท่านนี้ จิ่นหรงมีสัญญาหมั้นหมายแล้ว การทำเช่นนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะเจ้าค่ะ"

ซูเป่ยจูงเซวียจิ่นหรงหันกลับมา ในใจกำลังคิดจะยกนิ้วโป้งให้โม่ชิงอิงสักหน่อย แต่กลับได้ยินโม่ชิงอิงกล่าวต่อว่า "แต่สาวใช้ของข้าผู้นี้ยังมิได้ออกเรือน ในเมื่อคุณชายโปรดปราน ก็ให้นางติดตามท่านไปเถิดเจ้าค่ะ"

ซูเป่ย : …

ที่แท้แกก็รอจังหวะนี้อยู่ตรงนี้เองเรอะ!

เซวียจิ่นหรงกุมมือซูเป่ยแน่น เอ่ยว่า “พี่ชิงอิง แบบนี้ไม่เหมาะกระมังเจ้าคะ อย่างไรก็ควรถามความสมัครใจของอาเป่ยก่อนหรือไม่”

สิ้นเสียงนั้น อวี๋จื่อเหอก็กล่าวขึ้นทันควัน “จิ่นหรง ถึงพี่สาวจะปฏิบัติต่อนางประหนึ่งพี่น้อง แต่อย่างไรนางก็เป็นแค่สาวใช้ จะมีสิทธิ์มาเลือกยินยอมหรือไม่ยินยอมได้ที่ไหนกัน เจ้าอย่าได้ไปสนิทสนมกับบ่าวไพร่จนเกินงามเลย จะเป็นการลดทอนเกียรติตัวเองเสียเปล่าๆ!”

เหอฟงรีบเอ่ยสนับสนุน “นั่นสิขอรับ ชีวิตของบ่าวไพร่พวกเราล้วนอยู่ในกำมือของผู้เป็นนาย จะมีสิทธิ์มาคิดยินยอมหรือไม่ยินยอมได้อย่างไรกัน!”

เขากล่าวจบก็สบตากับชุ่ยหลิ่ว ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความจนใจ

ชือหมานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า “ข้าช่วยชีวิตคุณหนูหนึ่งคนกับสาวใช้หนึ่งคน แลกสาวใช้กับคุณหนู พวกเจ้ามีแต่ได้ ไม่มีขาดทุนหรอก!”

กล่าวจบ เขาก็ส่งสายตาให้ลูกน้องนอกประตู พลันมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำราวกับวัวถึกหกเจ็ดคนพุ่งตรงเข้ามาหาซูเป่ยทันที

กริชในมือของเซวียจิ่นหรงยังมิได้เก็บเข้าฝัก นางจึงตวัดขึ้นขวางไว้พลางเอ่ย “ใครกล้าบังอาจ! ที่นี่อยู่ใต้เบื้องพระยุคลบาท แผ่นดินนี้ยังไร้ขื่อแปอยู่อีกหรือ!”

“ขื่อแปหรือ” ชือหมานแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “ข้าคือองค์ชายแห่งแคว้นเกาหลิว คนของพวกเจ้ายกสาวใช้คนนี้ให้ข้าเอง ตอนนี้ข้าจะพานางไป หน้าไหนก็เอาขื่อแปมาคุมข้าไม่ได้ทั้งนั้น!”

กล่าวจบ เขาก็ตวาดสั่งการเสียงลั่น “จับตัวนางกลับไปให้องค์ชายอย่างข้า!”

เมื่อครู่มีคนวิ่งไปส่งข่าวให้ลูกน้องของเขาที่สถานทูต บอกว่าทางนี้มีคนประสงค์จะมอบสตรีคนหนึ่งให้ ชายอย่างชือหมานเมื่อได้ยินเรื่องพรรค์นี้ มีหรือจะไม่รีบแล่นมา

ใครจะรู้ว่าพอมาถึง คนที่เห็นกลับเป็นแม่นางที่ตนหมายปองแต่ชวดไปเมื่อวันวาน มีหรือที่เขาจะไม่ลิงโลดจนเนื้อเต้น

เป็ดต้มสุกส่งถึงปากแล้ว จะยอมปล่อยให้บินหนีไปหรือ

ไม่! มี! ทาง!

เมื่อเห็นคนหลายคนพุ่งเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน เซวียจิ่นหรงจึงสบตากับซูเป่ย “อาเป่ย อดทนไว้นะ…”

ยังไม่ทันขาดคำ คนพวกนั้นก็โถมเข้ามาถึงตัวแล้ว ซูเป่ยจึงคว้าเก้าอี้ใกล้มือปรี่เข้าใส่ทันที

ความเคยชินสมัยก่อนติดตัวมาจนแก้ไม่หาย หยิบจับอะไรใกล้มือได้เป็นต้องเอามาใช้เป็นอาวุธทั้งสิ้น ต้องขอบใจประสบการณ์จากพวกซอมบี้จริงๆ

เดิมทีคิดว่าจะได้มาใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างสงบสุขที่นี่เสียอีก ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายก็ยังต้องมาเข่นฆ่าฟาดฟันอยู่ดี

แต่ก็มันส์หยดติ๋ง!

เมื่อครู่สองคนนั้นรับมือได้ง่ายดายเหลือเกิน ทว่าคนพวกนี้ดูเป็นมืออาชีพกว่ามาก แต่ละกระบวนท่าล้วนแฝงรังสีสังหาร อีกทั้งยังชักดาบโค้งยาวกว่าหนึ่งเชียะออกมากันทุกคน

“จับเป็น!” ชือหมานยืนกอดอกมองการต่อสู้จากด้านหลังอย่างลำพองใจ

คราวนี้เซวียจิ่นหรงไม่ได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันยังโดนชกไปหลายหมัด แม้แต่กริชก็ถูกฟาดจนหลุดมือ

“จิ่นหรง เจ้าหลบไป ระวังจะบาดเจ็บ!” ซูเป่ยรีบตะโกนบอก เรื่องนี้พุ่งเป้ามาที่นางคนเดียว นางไม่อาจลากเซวียจิ่นหรงให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย

แม้ว่าลึกๆ ในใจตอนนี้นางเองก็ยังไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดเดียวก็ตาม

เซวียจิ่นหรงนับว่าเป็นคนมีน้ำใจรักพวกพ้องอย่างแท้จริง แม้พอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง ทว่าก็เป็นเพียงวิชาป้องกันตัวเล็กๆ น้อยๆ ของสตรี ถึงกระนั้นนางก็มิได้วิ่งหนีไปไหน ยังคงยืนหยัดต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับซูเป่ย

เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามแทบไม่ระคายเคือง ขณะที่ซูเป่ยกับเซวียจิ่นหรงเริ่มเพลี่ยงพล้ำ ทันใดนั้น ที่หน้าประตูก็มีสตรีในชุดผ้าฝ้ายสีครามสองคนพุ่งปราดเข้ามา

มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งคู่เป็นยอดฝีมือ พอก้าวเข้ามาก็กวัดแกว่งดาบฟันสังหาร เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ฟันลูกน้องของชือหมานบาดเจ็บไปสองคน

“อาเป่ย ถอยไป!” หนึ่งในนั้นที่มีไฝหยาดน้ำตาตรงหางตาตะโกนก้อง

ซูเป่ยดึงเซวียจิ่นหรงถอยหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง นางไม่รู้จักสองคนนี้เลยสักนิด เหตุใดถึงเรียกชื่อตนได้เล่า?

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มพลิกผัน ชือหมานก็เดือดดาล ตวาดลั่นว่า “นังบ่าวชั้นต่ำกินขี้หมามาจากไหน! กล้ามาขัดขวางเรื่องดีๆ ขององค์ชายอย่างข้า!”

มีชายอีกคนหนึ่งถูกสตรีผู้นั้นฟันข้อมือขาด คนของชือหมานเริ่มขวัญหนีดีฝ่อ จึงพากันถอยร่นออกมา

การต่อสู้ชะงักลงชั่วคราว สตรีที่มีไฝหยาดน้ำตาตวาดใส่พวกเขาว่า “นายท่านของข้าสั่งให้มาคุ้มครองแม่นางอาเป่ย ผู้ใดกล้าก่อเรื่องอีก อย่าหาว่าดาบในมือของพวกเราสองคนไร้ความปรานี!”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่

“เป็นซู่อ๋องที่ส่งคนมาคุ้มครองแม่นางอาเป่ย!”

“เป็นแค่สาวใช้แต่กลับมีองครักษ์เงาด้วย! จะได้รับความโปรดปรานปานใดกันเนี่ย!”

“คราวนี้แย่แน่ เรื่องบานปลายถึงขั้นนี้แล้ว จะจบลงอย่างไรกันล่ะ?”

โม่ชิงอิงได้ยินผู้คนวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ก็ขมวดคิ้วกำหมัดแน่นทันที นางเป็นถึงพระชายาแท้ๆ กลับมีบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติเพียงไม่กี่คน แต่ซูเป่ยกลับวางอำนาจบารมีประหนึ่งพระชายาเสียเอง ไม่เพียงในเรือนจะมีคนคอยปรนนิบัติถึงยี่สิบกว่าคน มีสาวใช้ติดตามตัว แล้วนี่ยังมีองครักษ์เงาอีกงั้นหรือ?!

หากมิใช่เห็นแก่ที่ช่วงนี้ฉู่โยวหนานดีกับนาง นางคงอยากไปบอกให้ท่านพ่อถวายฎีกาเอาผิดฉู่โยวหนานข้อหาลุ่มหลงอนุเหยียบย่ำภรรยาเอกไปแล้ว!

ทว่า ในเมื่อคนพวกนั้นเป็นคนของฉู่โยวหนาน…

นางหรี่ตาลงแล้วเอ่ยเสียงขรึม “ในเมื่อพวกเจ้าสองคนเป็นคนของจวนอ๋อง ก็หลีกทางให้ข้าเดี๋ยวนี้! คุณชายท่านนี้เพิ่งช่วยอาเป่ยไว้เมื่อครู่ อาเป่ยย่อมสมควรเอาตัวเข้าแลกเพื่อตอบแทนบุญคุณ!”

นางใคร่ครวญดูแล้ว อย่างไรก็ต้องส่งคนออกไปให้ได้ ปัจจุบันฉู่โยวหนานดีกับนางมาก อย่างมากเขาก็คงแค่ตักเตือนนางสักสองสามคำเท่านั้น!

ใครจะรู้ว่าอวิ๋นโหรวกลับหันมาประสานมือคารวะนางแล้วกล่าว “พระชายาโปรดอภัย หน้าที่ของพวกเราสองคนคือปกป้องแม่นางอาเป่ย ท่านอ๋องมีรับสั่งให้พวกเราเอาชีวิตเป็นเดิมพัน!”

สิ้นคำพูดนี้ โม่ชิงอิงก็รู้สึกราวกับใบหน้าของตนถูกโยนลงพื้นให้ผู้คนเหยียบย่ำเล่น นางเป็นถึงพระชายาแท้ๆ กลับไม่มีใครยอมฟังคำสั่งของนางเลยแม้แต่คนเดียว!

อย่าว่าแต่นางเลย แม้แต่อวี๋จื่อเหอก็เริ่มกังขาแล้วว่า โม่ชิงอิงคงมิใช่สาวใช้ที่แอบสวมอาภรณ์ของพระชายาเอกหรอกกระมัง!

โม่ชิงอิงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจราวกับมีเข็มหนามคอยทิ่มแทงแผ่นหลัง

ชือหมานบันดาลโทสะจนเดือดดาล

“เช่นนั้นก็ฆ่าพวกนางสองคนทิ้งซะ! แล้วต้องพาตัวแม่นางผู้นั้นกลับมาให้ข้าให้ได้!” เขาตวาดลั่น