บทที่ 95 บัณฑิตหน้าหยกทำตัวรุ่มร่าม

ระหว่างมื้อสุรา บรรดาสตรีต่างยกจอกสนทนากันอย่างชื่นมื่น อวี๋จื่อเหอกับคนอื่นๆ ทำราวกับเห็นซูเป่ยเป็นสหายสนิทจริงๆ ต่างเข้ามาพูดคุยหยอกล้อกับนางทีละคน โดยไม่เห็นนางเป็นเพียงสาวใช้แม้แต่น้อย

ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ ซูเป่ยก็ยิ่งเคลือบแคลงใจ รู้สึกอยู่ตลอดว่านี่เหมือนงานเลี้ยงหงเหมินที่แฝงเจตนาร้าย

เซวียจิ่นหรงที่นั่งอยู่ตรงข้ามลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ข้าขอตัวไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่"

จากนั้นนางจึงเดินอ้อมมาด้านหลังซูเป่ย ตบไหล่นางเบาๆ แล้วช่วยจัดคอเสื้อให้

ซูเป่ยสัมผัสได้ว่าเหมือนมีสิ่งใดสอดเข้ามาในคอเสื้อ นางจึงหยิบออกมาอย่างแนบเนียน พบว่าเป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ พอแอบคลี่ออกดูใต้โต๊ะ ก็เห็นตัวอักษรสองคำที่เขียนด้วยชาดอย่างรีบร้อนว่า 'ระวัง!'

ดูท่าแล้ว เซวียจิ่นหรงคงจะรู้อะไรบางอย่างเข้า

ซูเป่ยลุกขึ้นยืน คิดจะตามไปถามเซวียจิ่นหรงให้กระจ่างแจ้ง ทว่ากลับได้ยินอวี๋จื่อเหอเอ่ยปนหัวเราะขึ้นมา "กำลังคุยกันอยู่แท้ๆ ว่าใครจะเป็นคนแรกที่แสดงฝีมือ อาเป่ยก็ลุกขึ้นมาพอดี ช่างประจวบเหมาะนัก เช่นนั้นเจ้าก็เริ่มก่อนเลย"

คนข้างๆ พลอยผสมโรง "พระชายาซู่อ๋องมากด้วยความสามารถรอบด้าน คาดว่าอาเป่ยที่เติบโตมาด้วยกันก็คงไม่ด้อยไปกว่ากันหรอก!"

"วันนี้ล้วนเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น ไม่มีคนนอก พวกเรามาร้องรำทำเพลงสร้างความสำราญกันเถอะ!"

โม่ชิงอิงก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "อาเป่ย อย่าได้ขัดศรัทธาทุกคนเลย พวกเขาไม่มีใครมองเจ้าเป็นคนนอกทั้งนั้น เจ้าเริ่มเป็นคนแรกเถอะ"

ซูเป่ย: …

ฉันสู้คนเป็นนะ ให้แสดงซัดคนโชว์พวกเธอเอาไหมล่ะ?

แต่ร่างเดิมเคยร่ำเรียนศาสตร์ดนตรีและการร่ายรำมาจริงๆ นั่นแหละ ถึงอย่างไรก็ถูกฝึกฝนมาเป็นสาวใช้ติดตามตัวตั้งแต่เล็ก ไม่ว่าจะแต่งเข้าเรือนใครก็ต้องคอยช่วยโม่ชิงอิงผูกมัดใจบุรุษผู้เป็นนาย ย่อมไม่อาจปล่อยให้นางไร้ซึ่งความสามารถ มีดีแค่อาศัยรูปโฉมปรนนิบัติบุรุษได้

ช่างเถอะ เต้นก็เต้น!

ซูเป่ยกระแอมเบาๆ แล้วกล่าวว่า "ในเมื่อคุณหนูทุกท่านอยากชม เช่นนั้นอาเป่ยขอแสดงความเปิ่นต่อหน้าทุกท่านแล้วเจ้าค่ะ"

เหล่าคุณหนูต่างพากันดีอกดีใจ อวี๋จื่อเหอสั่งให้สาวใช้ไปหยิบกู่ฉินจากบนรถม้า พลางกล่าวว่า "ในเมื่อแม่นางอาเป่ยยอมร่ายรำ เช่นนั้นข้าขอดีดกู่ฉินเพิ่มความสำราญให้พวกเราพี่น้องเอง!"

ไม่นานนัก สาวใช้ก็นำกู่ฉินเข้ามา จัดวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย อวี๋จื่อเหอนั่งลงหลังโต๊ะ ส่งยิ้มบางๆ ให้ซูเป่ย "แม่นางอาเป่ยอยากได้เพลงอะไรหรือ"

"เพลงเกาซานหลิวสุ่ยแล้วกันเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยค้นหาบทเพลงที่มีจังหวะค่อนข้างเร็วจากความทรงจำของร่างเดิม อย่างไรเสียร่างนี้ก็มีทักษะพื้นฐานอยู่แล้ว แค่หมุนตัวไปมา เตะขาสักหน่อย ฉีกขาอีกนิด ก็น่าจะพอถูไถไปได้

นี่ไม่ใช่การประกวดสาวงามเสียหน่อย เอาแค่พอผ่านๆ ก็พอ

อวี๋จื่อเหอขานรับแล้วยกมือขึ้นเริ่มดีดกู่ฉิน

ซูเป่ยสะบัดแขนไปตามจังหวะเพลง จากนั้นก็เตะขาขึ้นลงเบาๆ

มีคนแค่นยิ้ม "แม่นางอาเป่ย อย่าทำลวกๆ กับพวกเราสิ เดี๋ยวจะทำให้พระชายาเสียหน้าเอาได้นะ!"

บางคนเอ่ยอย่างดูแคลน "เทียบกับพระชายาซู่อ๋องแล้วยังห่างชั้นนัก!"

บางคนเยาะเย้ย "แม่นางอาเป่ย นี่นับเป็นการร่ายรำหรือ มือเจ้าคงเป็นตะคริวมากกว่ากระมัง"

ซูเป่ยเหลือบเห็นโม่ชิงอิงมองตนด้วยสายตาขุ่นมัว ทว่าพอตนหันไปมอง อีกฝ่ายก็ปรับสีหน้ากลับเป็นอ่อนโยนทันตา ซ้ำยังพยักหน้าให้กำลังใจตนอีกต่างหาก

เอาเถอะ แม้ไม่ใช่การประลอง แต่ก็ต้องใส่ใจสักหน่อย

ซูเป่ยตั้งใจยกขาขึ้นสูงหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ด้วยความที่ร่างเดิมมีความอ่อนตัวสูง และนางก็เคยใช้ท่านี้เวลาต่อยตีมาก่อน บัดนี้นางจึงทำได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญ

บรรดาคุณหนูในตระกูลใหญ่ย่อมไม่มีทางทำท่าเช่นนี้ ท่วงท่าที่ยากเกินไปของนางจึงทำให้ทุกคนหันมาเหยียดหยามทันควัน

ได้ยินเสียงคนพูดอย่างไม่ปิดบังว่า "ทำท่วงท่าหยาบคายไร้มารยาทเช่นนี้ ยังจะบอกว่ามิได้ใช้มารยาปรนนิบัติบุรุษอีกหรือ"

"นั่นสิ เจ้ายังหวังให้สาวใช้จะแตกฉานเรื่องดีดพิณเดินหมากเขียนพู่กันวาดภาพอะไรได้จริงๆ รึ พวกนางก็แค่สิ่งของเอาไว้หยอกเล่นเพื่อความเพลิดเพลินยามขึ้นเตียงเท่านั้นแหละ!"

ซูเป่ยแอบเบะปาก แค่นี้เองเหรอ? อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะ เพียงเพื่อจะให้คนพวกนี้มาดูถูกฉันเนี่ยนะ?

ทว่ากลับได้ยินโม่ชิงอิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ขึ้นว่า "บอกแล้วอย่างไรว่าให้นับอาเป่ยเป็นพี่น้องของพวกเรา หากใครยังพูดจาส่งเดชอีก ข้าจะโกรธแล้วนะ!"

ซูเป่ยเม้มปาก เริ่มหมุนตัวอยู่กับที่ ดูท่าคงมีบทต่อไปสินะ? ไม่รู้ว่าจะมีอะไรต่อ จะเปิดโอกาสให้ลงไม้ลงมือซัดคนได้บ้างไหมเนี่ย? เมื่อก่อนต้องสู้กับซอมบี้ทุกวันก็รู้สึกว่าลำบากเกินไป แต่มาอยู่ที่นี่ว่างเกินไปจนมือไม้เริ่มคันยิบๆ แล้ว!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางหมุนตัวได้งดงาม หรือเป็นเพราะทุกคนฟังคำพูดของโม่ชิงอิงแล้วรู้จักสำรวม เสียงเยาะเย้ยจึงพลันเงียบหาย เปลี่ยนเป็นเสียงชื่นชมจากรอบข้างแทน

ทว่าทันใดนั้นเอง…

สายกู่ฉินในมือของอวี๋จื่อเหอก็ขาดผึง

เสียงดนตรีหยุดชะงักลงทันที ซูเป่ยก็หยุดฝีเท้าลงเช่นกัน

อวี๋จื่อเหอกล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า "ขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ เป็นข้าเองที่ทำให้ทุกคนหมดสนุก รอข้าเปลี่ยนสายกู่ฉินเสร็จแล้วค่อยเล่นต่อนะเจ้าคะ"

ซูเป่ยมีสีหน้าเรียบเฉย เดิมทีก็ไม่อยากจะเต้นรำอะไรกับพวกนางอยู่แล้ว

พลันได้ยินเสียงประตูเปิดออก เซวียจิ่นหรงเดินเข้ามา กวาดสายตามองซูเป่ยแวบหนึ่งแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มพรายว่า "เล่นอะไรกันอยู่หรือ อยู่ข้างนอกข้ายังได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเจ้าเลย"

โม่ชิงอิงแย้มยิ้ม "จิ่นหรง รีบมาเร็วเข้า อาเป่ยกำลังร่ายรำให้ทุกคนดูอยู่ ประเดี๋ยวพวกเราทุกคนต้องแสดงความสามารถ เจ้าเองก็ห้ามเลี่ยงนะ!"

เซวียจิ่นหรงยิ้มรับคำ กำลังจะเดินกลับไปที่นั่ง ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

ผู้ที่เดินเข้ามาคือบุรุษหลายคน ชายหนุ่มคนนำหน้าท่าทางเหมือนบัณฑิตหน้าขาว ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำ พ่นกลิ่นสุราคลุ้ง ด้านหลังของเขามีชายร่างบึกบึนหน้าตาถมึงทึงตามมาอีกสองสามคน

โม่ชิงอิงหน้าตึงขึ้นมาทันที ขมวดคิ้วตวาดว่า "ห้องส่วนตัวนี้พวกเราจองไว้แล้ว พวกเจ้าเข้าผิดห้องแล้ว!"

แต่บัณฑิตหน้าขาวกลับกวาดตามองไปทั่วห้อง สายตาพลันหยุดลงที่เซวียจิ่นหรงซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด เขาหัวเราะหึๆ นัยน์ตาฉายแววกระหายตัณหา กล่าวด้วยน้ำเสียงเมามายว่า "วันนี้พี่ชายอารมณ์ดี ค่าอาหารโต๊ะนี้พี่จ่ายให้พวกเจ้าเอง เจ้ามาเล่นกับพี่หน่อยเป็นไร!"

พูดพลางก็ยื่นมือเข้าไปหาเซวียจิ่นหรง

อวี๋จื่อเหอรีบร้องห้าม "อย่าได้บังอาจนะ!"

ระหว่างที่พูด นางก็แอบส่งสายตาให้บัณฑิตหน้าขาว ชี้เป้าไปทางซูเป่ย

แต่ดูเหมือนบัณฑิตหน้าขาวจะเมาหนักเกินไป เขายังคงกวักมือเรียกคนของตน "คุณชายอย่างข้าถูกใจแม่นางผู้นี้แล้ว! มา! พานางกลับบ้านไป ให้แม่นางได้ลิ้มรสวิชาอันยอดเยี่ยมของข้าเสียหน่อย! ฮ่าๆ!"

พูดจบ คนข้างหลังเขาก็เริ่มขยับตัว

ซูเป่ยหรี่ตาลง สบตากับเซวียจิ่นหรงแวบหนึ่ง แล้วเริ่มขยับตัวเช่นกัน

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย? ในห้องนี้มีแค่เซวียจิ่นหรงคนเดียวที่ดีกับฉัน จะปล่อยให้โดนรังแกได้ยังไงกัน?

นางพุ่งเข้าไปข้างหน้าทันที ยกขาขึ้นสูงแล้วฟาดลงใส่ใบหน้าของบัณฑิตหน้าขาวอย่างจัง

ในเวลาเดียวกัน เซวียจิ่นหรงก็ลงมือเช่นกัน กริชหมั้นหมายที่จิ่นหวังมอบให้ยังไม่เคยได้เอาออกมาใช้เลย คราวนี้แหละเหมาะที่สุดที่จะเอามาสั่งสอนพวกคนถ่อย!

บัณฑิตถูกซูเป่ยเตะเข้าที่ศีรษะเต็มเปา ลูกสมุนหลายคนก็กรูเข้ามา เหล่าคุณหนูผู้บอบบางต่างพากันถอยกรูดไปเบียดเสียดอยู่อีกฝั่งหนึ่งอย่างรู้หน้าที่

ซูเป่ยสังเกตเห็นว่า เสียงกรีดร้องตกใจของพวกนางดูไม่ค่อยสมจริงเอาเสียเลย

บัณฑิตผู้นั้นรีบถอยหลบ แต่ก็ถูกซูเป่ยถีบเข้ากลางอกอีกทีหนึ่ง จังหวะที่หมุนตัวกลับมา นางก็เห็นอวี๋จื่อเหอกำลังชี้นิ้วมาที่ตน พอเห็นนางมองไป อวี๋จื่อเหอก็รีบชักมือกลับทันที

ที่แท้นี่คือเป้าหมายของพวกนางนี่เอง!

เดิมทีเป้าหมายคือตัวฉัน แต่เป็นเพราะเซวียจิ่นหรงดันยืนอยู่ตรงประตูพอดี พวกนั้นถึงได้จำคนผิด!

ไม่ได้! จะปล่อยให้จิ่นหรงบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด!

ซูเป่ยไม่มีเวลาไปคิดบัญชีกับพวกนาง คว้าเก้าอี้กลมตัวหนึ่งขึ้นมาได้ก็เหวี่ยงเข้าใส่คนพวกนั้นทันที

เห็นได้ชัดว่าโม่ชิงอิงคิดไม่ถึงว่าซูเป่ยจะสู้คนเป็น ซ้ำยังสู้เก่งกาจถึงเพียงนี้

นางคำนวณพลาดไป

ทว่า…

โม่ชิงอิงสบตากับอวี๋จื่อเหอ ทั้งสองต่างยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ทางด้านเซวียจิ่นหรงเองก็ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ ปลายมีดตวัดลงตรงไหนเป็นต้องได้เลือด นางสบตายิ้มให้ซูเป่ย ก่อนที่ทั้งสองคนจะร่วมมือกันซัดพวกนักเลงจนอ่วมอรทัย

ในเวลานั้นเอง ก็มีเสียงตวาดลั่นดังขึ้น "พวกเจ้าแคว้นอูไม่มีกฎหมายบ้านเมืองกันแล้วหรือไร? กล้ามาฉุดรังแกคนกลางวันแสกๆ คอยดูเถิดว่าองค์ชายผู้นี้จะสั่งสอนพวกเจ้าอย่างไร!"

ได้ยินเสียงย่ำเท้าดังตึงตังจนพื้นสะเทือน จากนั้นร่างที่สูงใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ก็ก้าวเข้ามายืนขวางอยู่ตรงหน้าประตู