บทที่ 94 ในน้ำเต้าขายยาอะไรกันแน่?

ยามโม่ชิงอิงลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นเพียงนอกม่านมุ้งบางตา ฉู่โยวหนานกำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะแปดเซียน ยกชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ โดยมีเหอฟงและชุ่ยหลิ่วยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง

ชั่วขณะหนึ่งนางรู้สึกยินดี ทว่าพลันนั้นความตื่นตระหนกก็แล่นวาบเข้ามา

นางหันขวับไปมอง ทว่าบนผ้าปูที่นอนย่อมไม่มีรอยเลือดพรหมจรรย์

โม่ชิงอิงลอบชำเลืองมองฉู่โยวหนาน หัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก

กลับได้ยินเขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ตื่นแล้วหรือ”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบยิ่งนัก หากจับได้ว่านางมิใช่หญิงบริสุทธิ์ ย่อมไม่มีทางสงบนิ่งเช่นนี้เป็นแน่

เมื่อคิดได้ดังนี้ โม่ชิงอิงจึงเบาใจลงบ้าง เอ่ยตอบเสียงแผ่ว “หม่อมฉันตื่นสายแล้วเพคะ…”

“ไม่เป็นไร เมื่อคืนเจ้าเหนื่อยแล้ว” สายตาของฉู่โยวหนานมิได้จับจ้องที่ร่างของโม่ชิงอิง ทว่าสิ่งที่นางคิดและทำล้วนตกอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

โม่ชิงอิงมิได้เรียกเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วมาปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า นางกลับแอบควานหาปิ่นทองข้างหมอน กัดฟันแน่น แล้วแทงลงไปที่ต้นขาด้านในของตนเอง

เจ็บปวดยิ่งนัก ทว่าได้ผลชะงัด เลือดสดๆ หลั่งรินออกมาทันที ผลิบานเป็นบุปผาสีชาดบนผ้าปูที่นอนสีชมพูกลีบบัว

นางขบฟันแน่น จ้องมองดอกไม้สีเลือด รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก นางนึกว่าฟ้าไม่รู้ดินไม่เห็น ยามเลือดซึมลงสู่ผ้าปูที่นอนแล้ว จึงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงทุ้ม “เหอฟง ชุ่ยหลิ่ว ปรนนิบัติข้าผลัดอาภรณ์”

เหอฟงและชุ่ยหลิ่วต่างก้มหน้า แอบสบตากันอย่างหวาดๆ จากนั้นก็เหลือบมองฉู่โยวหนาน ครั้นเห็นเขายังคงนิ่งสงบดุจขุนเขา สีหน้าเรียบเฉยดั่งสายน้ำ ทั้งสองจึงก้าวเข้าไปหาด้วยความกระสับกระส่าย

เมื่อครู่นี้ทั้งสองเพิ่งถูกฉู่โยวหนานจับได้คาหนังคาเขา พวกเขานึกว่าครานี้คงไม่อาจพ้นโทษตายเป็นแน่ เผลอๆ อาจจะตายไม่ดีเสียด้วยซ้ำ แต่ละคนตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

เหอฟงถึงกับพูดจาเพ้อเจ้อออกมาด้วยความตระหนก “พวกข้าน้อยอย่างไรก็เป็นบุรุษ ท่านอ๋องให้พวกข้าน้อยมารับใช้ใกล้ชิดพระชายา ย่อมไม่อาจหักห้ามใจได้ขอรับ”

ทว่าฉู่โยวหนานกลับคล้ายจะเชื่อคำเหลวไหลของพวกเขา จึงมิได้ลงทัณฑ์อันใด

เหอฟงและชุ่ยหลิ่วต่างลอบคาดเดาไปเองว่า ซู่อ๋องอาจไร้ความสามารถทางบุรุษเพศ แต่ก็ไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าพระชายา จึงคิดหาวิธีการเช่นนี้ขึ้นมา

แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง ทั้งสองคนก็เกรงว่าจะไม่มีชีวิตรอดอยู่ดี

คนทั้งสองจึงคุกเข่าหมอบลงตรงหน้าฉู่โยวหนาน เอ่ยปากขอรับโทษตายด้วยตนเอง

แต่ฉู่โยวหนานกลับสั่งให้ทั้งคู่แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากเผยพิรุธแม้เพียงนิด จะทำให้พวกเขาต้องอยู่มิสู้ตาย ตายมิสู้เป็นอย่างแน่นอน

สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของคนทั้งสอง ทว่าก็ยิ่งทำให้พวกเขาหวาดกลัวยิ่งขึ้น การล่วงรู้ความลับระดับนี้ ช้าหรือเร็วก็คงไม่พ้นความตาย

ด้วยเหตุนี้เหอฟงจึงกำหมัดแน่นเพื่อมิให้มือของตนสั่นเทาจนเกินไป ส่วนชุ่ยหลิ่วก็กัดริมฝีปากแน่นเพื่อให้ริมฝีปากที่เย็นเฉียบกลับมามีสีเลือดขึ้นมาบ้าง

ทั้งสองก้าวขึ้นหน้า ช่วยโม่ชิงอิงสวมใส่อาภรณ์ทีละชิ้นอยู่ภายในม่านมุ้ง

ยามนี้เรือนร่างของนางยังคงงดงามชดช้อย ทว่ากลับทำให้หัวใจของทั้งสองคนราวกับถูกมือใหญ่บีบไว้แน่น ไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของตนในชั่วขณะถัดไปจะเป็นเช่นไร

โม่ชิงอิงหาได้รู้ตัวไม่ นางเพียงปีติยินดีที่ในที่สุดตนเองก็ได้กลายเป็นพระชายาที่แท้จริงเสียที

เมื่อสวมกระโปรงสีแดงชาดเรียบร้อย นางจึงหันไปมองรอยเลือดบนผ้าปูที่นอน แกล้งสั่งให้คนทั้งสองเลิกม่านมุ้งขึ้นเพื่ออวดดอกไม้สีชาดดอกนั้น จากนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้น เยื้องกรายไปข้างกายฉู่โยวหนาน ยอบกายคารวะอย่างงดงามชดช้อย “หม่อมฉันคารวะท่านอ๋องเพคะ”

ฉู่โยวหนานปรายตามองไปยังเตียงนอน มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา โม่ชิงอิงนึกว่าเขาเห็นอกเห็นใจ ทว่ากลับไม่รู้เลยว่านั่นคือความเย้ยหยันทั้งสิ้น

นางคิดว่าเขาจะเข้ามาประคองตนเองด้วยมือคู่นั้นแล้วกุมมือประสานกัน ทว่ากลับได้ยินเพียงเสียงเรียบเฉยของเขา “ลุกขึ้นเถิด”

หัวใจของโม่ชิงอิงไหวระริก นางลุกขึ้นก้าวไปข้างหน้า วางมือเรียวงามลงบนไหล่ของเขา

ประกายตาคมกริบวาบผ่านดวงตาของฉู่โยวหนานเพียงชั่วพริบตาก่อนจะเลือนหายไป จากนั้นเขาก็ผุดลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “สายแล้ว อ๋องผู้นี้ต้องไปค่ายทหาร”

“เสวยมื้อเช้าก่อนค่อยไปก็ยังไม่สายเพคะ” น้ำเสียงของโม่ชิงอิงอ่อนหวานดั่งนกการเวก

ทว่าฉู่โยวหนานกลับเดินตรงไปยังประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “หากช่วงเย็นกลับมาเร็ว ข้าจะมาร่วมมื้อค่ำกับเจ้า”

เมื่อเห็นเขาเดินพ้นประตูไป โม่ชิงอิงจึงลอบถอนหายใจออกมาคำหนึ่งแล้วนั่งลงข้างโต๊ะ นางปรายตามองเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วที่กำลังเก็บกวาดอย่างเงียบๆ พลางเอ่ยเนิบช้า “ข้ารู้สึกตึงที่ไหล่เหลือเกิน ชุ่ยหลิ่ว เจ้ามาช่วยนวดให้ข้าหน่อย”

ชุ่ยหลิ่วสะดุ้งตัวสั่น แม้ในใจจะไม่เข้าใจคำสั่งของฉู่โยวหนานกระจ่างชัดนัก แต่ก็ยังสะกดความหวาดกลัวก้าวขึ้นหน้าไป วางมือลงบนไหล่ของโม่ชิงอิง

นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ กดนวด ทว่ากลับคล้ายไร้ซึ่งความสนิทสนมดังเช่นวันวาน

โม่ชิงอิงตบหลังมือของเขาเบาๆ พลางเอ่ยเนิบช้า “เหตุใดวันนี้จึงไม่ลงแรงเลยเล่า”

ชุ่ยหลิ่วสะดุ้งตัวสั่นอีกครา พลางเพิ่มแรงที่มือขึ้น

ทุกสิ่งดูคล้ายเป็นปกติ

ทว่าทันทีที่ฉู่โยวหนานก้าวออกจากตำหนักโบตั๋น ก็มุ่งตรงไปยังศาลาหลิงเฟิงทันที พอพ้นประตูเข้ามาก้าวแรกก็สั่ง “เปลี่ยนชุด เอาเสื้อตัวนี้ไปทิ้งเสีย!”

ตรงหัวไหล่ที่เคยถูกโม่ชิงอิงแตะต้อง เขารู้สึกราวกับเปรอะเปื้อนสิ่งโสโครก ทั้งยังคล้ายมีแมลงวันนับร้อยพันตัวบินตอมวนเวียน

น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

เพียงแค่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ายังไม่พอ เขายังไปอาบน้ำชำระกายอีกรอบ ความรู้สึกขยะแขยงนั้นจึงค่อยจางหายไป

ยามเที่ยงวัน โม่ชิงอิงตระเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว เรื่องร่วมหอนั้นทำให้นางปีติยินดียิ่ง ทว่ายิ่งยินดีมากเท่าใด ก็ยิ่งรู้สึกว่าซูเป่ยคือตัวปัญหามากเท่านั้น

ยังดีที่แม้บ่าวไพร่ในจวนจะปฏิบัติต่อซูเป่ยประหนึ่งฮูหยินไปแล้ว ทว่าสัญญาขายตัวของนางยังคงอยู่ในมือของโม่ชิงอิง การที่อีกฝ่ายจะพานางออกไปข้างนอกด้วยจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลทุกประการ

ซูเป่ยหงุดหงิดอยู่ในใจ ฉันกำลังง่วนอยู่กับการเขียนสูตรขนมอยู่แท้ๆ ใครจะไปว่างเดินเล่นกับหล่อนกันยะ แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นเจ้านาย นางจึงจำต้องทำตามคำสั่ง

วันนี้โม่ชิงอิงดูอ่อนหวานเป็นพิเศษ แม้แต่น้ำเสียงที่ใช้พูดกับนางก็นุ่มนวลขึ้นมาก ทั้งยังเรียกให้นางขึ้นมานั่งบนรถม้าด้วยกัน หากเป็นเมื่อก่อน ตั่งเตี้ยตรงประตูย่อมเป็นที่นั่งของซูเป่ย ทว่าวันนี้กลับกลายเป็นที่ของเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วไปเสียแล้ว

“แม้จะมีอุปสรรคขวากหนามมากมาย แต่ในที่สุดข้าก็สมความปรารถนาเสียที” โม่ชิงอิงเอ่ยคล้ายพึมพำกับตนเอง แต่ก็คล้ายจงใจพูดให้นางได้ยิน

ซูเป่ยพลันหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังฝืนยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ยินดีด้วยเจ้าค่ะพระชายา”

ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ เจ้าทึ่มฉู่โยวหนานนั่นไม่เอะใจเลยสักนิดหรือไง ว่ายัยโม่ชิงอิงน่ะตับไตไส้พุงกับคนอื่นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว?

นางแอบเหลือบมองหน้าท้องของโม่ชิงอิงแวบหนึ่ง ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี ตกลงว่าเด็กคนนั้นยังอยู่หรือไม่อยู่แล้วกันแน่

ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่นางต้องไปกังวล สิ่งที่นางสนใจมีเพียงการหาจังหวะที่ไม่มีผู้ใดอยู่ แล้วขอให้โม่ชิงอิงคืนสัญญาขายตัวให้ตนเองต่างหาก

รถม้าแล่นมาถึงบนถนน ข้างเรือนรับรองมีร้านหงหูไจตั้งอยู่ โม่ชิงอิงจึงพาซูเป่ยเดินเข้าไปด้านใน

ในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง มีอวี๋จื่อเหอเป็นผู้นำ บรรดาคุณหนูที่สนิทสนมกับโม่ชิงอิงในยามปกติล้วนมารออยู่ก่อนแล้ว ทุกคนต่างก้าวเข้ามาทักทายโม่ชิงอิงอย่างสนิทสนม มีเพียงเซวียจิ่นหรงคนเดียวที่ยืนพิงหน้าต่างทอดสายตามองทิวทัศน์ด้านนอก

เมื่อสังเกตเห็นว่าซูเป่ยมาถึง เซวียจิ่นหรงก็พยักหน้าให้นางเบาๆ พลางแย้มรอยยิ้ม

ทุกคนนั่งลงประจำที่ โม่ชิงอิงก็เอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างโอ่อ่า “ตอนนี้อาเป่ยไม่ใช่สาวใช้ธรรมดาๆ แล้วนะ วันหน้าท่านอ๋องของข้าจะเลื่อนขั้นตำแหน่งให้นาง พวกเจ้าห้ามรังแกนางเชียว ต้องปฏิบัติต่อนางดั่งพี่น้องร่วมเรือนล่ะ”

ซูเป่ยคิดในใจ หล่อนคิดจะเล่นไม้ไหนกันแน่เนี่ย?!