บทที่ 93 ท่านอยู่ตรงนี้ ข้าจะกล้านอนหรือ?

ไม่นานนัก สุราก็หมดกาลง สองแก้มของโม่ชิงอิงซับสีระเรื่อ

ฉู่โยวหนานยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา ทอดสายตามองนางที่ดวงตาเริ่มหวานเชื่อมฉ่ำเมา

"ท่านอ๋อง หม่อมฉันเมาแล้วเพคะ…" โม่ชิงอิงอาศัยฤทธิ์สุราพยุงกายลุกขึ้นพลางคิดในใจว่า คืนนี้หากฉู่โยวหนานค้างแรมที่นี่ นางจะต้องร่วมหอกับเขาให้จงได้

หวังว่าฉู่โยวหนานคงไม่ได้มีโรคเร้นลับบอกใครไม่ได้หรอกนะ!

ความคิดเช่นนี้ผุดวาบขึ้นในใจของโม่ชิงอิง

แววตาของฉู่โยวหนานเย็นเยียบลงเรื่อยๆ โรคเร้นลับงั้นหรือ? อ๋องผู้นี้แข็งแรงดีจนไม่รู้จะดีอย่างไร เพียงแต่ชาตินี้เจ้าไม่มีวาสนาจะได้เสพสุขหรอก

"เหอฟง ชุ่ยหลิ่ว พยุงพระชายาเข้าห้องนอน" ฉู่โยวหนานเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน

โม่ชิงอิงรีบยื่นมือออกไปไขว่คว้า "ท่านอ๋องอย่าเพิ่งไปเพคะ! พระองค์ตรัสแล้วว่า…"

"คืนนี้เปิ่นหวางจะค้างกับเจ้าที่นี่" ฉู่โยวหนานกล่าวเรียบๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปก่อน

ทว่าเมื่อก้าวเข้าห้องนอน เขากลับมิได้ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หากแต่ทอดกายนั่งลงตรงโต๊ะแปดเซียน

เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วประคองโม่ชิงอิงเข้ามาข้างใน แล้วก็ได้ยินเขาสั่งการอีกครั้ง "ผลัดเสื้อผ้าให้พระชายา"

ฤทธิ์ยาของโม่ชิงอิงเริ่มกำเริบขึ้นมาแล้ว ไม่รอให้ทั้งสองช่วยปลดฉลองพระองค์ นางก็เริ่มดึงทึ้งคอเสื้อของตัวเองออก

ดวงตาของเหอฟงเริ่มมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ

ชุ่ยหลิ่วขบฟันแน่นจนริมฝีปากแทบแตก

สุราที่คนทั้งสองดื่มเข้าไปนั้น ก็คือสุราผสมยาปลุกกำหนัดจากกาหยินหยางเช่นเดียวกัน เพียงแต่ดื่มไปน้อยกว่า ฤทธิ์ยาจึงยังไม่ปะทุเร็วและรุนแรงเท่า

ทว่ายานี้มิได้ด้อยไปกว่ายาที่โม่ชิงอิงเคยใช้เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังออกฤทธิ์ร้ายกาจกว่าเสียด้วยซ้ำ

ฉู่โยวหนานมองดูด้วยสายตาเย็นชา คอยเงี่ยหูฟังอย่างเยือกเย็น

เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วต่อสู้กับจิตใจตัวเองอย่างหนักหน่วง ทว่าก็มิอาจต้านทานฤทธิ์ยาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโม่ชิงอิงที่กระดกไปนับสิบจอก นางเตลิดเปิดเปิงไปนานแล้ว ไม่สนว่าตรงหน้าคือใคร นางก็โผเข้ากอดรัดทันที

ฉู่โยวหนานลุกขึ้น เดินไปลงกลอนประตู เขาไม่แม้แต่จะเหลือบแลเตียงนอน เพียงเหินกายทะยานออกไปทางหน้าต่าง

เวลานี้โม่ชิงอิงกำลังเคลิบเคลิ้มมีความสุข

ในโลกของนาง ฉู่โยวหนานกำลังโอบกอดนาง จุมพิตนาง และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับนาง

แต่นางไม่มีวันรู้เลยว่า ยิ่งอยู่สูงเท่าไร ยามตกลงมาก็จะยิ่งเจ็บปวดแหลกเหลวเพียงนั้น

ฉู่โยวหนานมาถึงเรือนเฟิ่งเหยา ยามยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน ก็ได้ยินเสียงซูเป่ยกำลังคุยจ้ออยู่กับเวิ่นเซี่ยและเป้าชิว

"พวกเจ้าว่าพี่ชายที่ขายเหมาโหวคนนั้นหายไปไหนกันนะ? ร้านรวงก็เปิดอยู่ดีๆ พอไปวันที่สองเขาก็ไม่อยู่เสียแล้ว?"

"อาจจะมีธุระก็ได้มั้งเจ้าคะ? หากเจ้าชอบ พรุ่งนี้พวกเราค่อยออกไปหาดูที่ตลาดใหม่ ไม่แน่ว่าร้านอื่นอาจจะมีขายก็ได้?"

"พวกเจ้าดูตัวที่ใส่เกราะนี่สิ เหมือนท่านอ๋องของพวกเราไม่มีผิดเลย!"

ฉู่โยวหนานแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ทว่ากลับได้ยินซูเป่ยกล่าวต่อว่า "เชิดหน้า ชูคอ เก๊กท่าเบ่งซะเต็มประดา เหมือนไก่ชนตัวผู้ไม่มีผิด! ฮ่าๆ!"

ฉู่โยวหนาน: …

อยากจะด่าคนขึ้นมาตงิดๆ!

ทว่าเขากลับทำได้เพียงกระแอมไอออกมาเบาๆ

เสียงด้านในเงียบกริบลงทันควัน จากนั้นเสียงของเวิ่นเซี่ยก็ดังแว่วมา "ใครน่ะ?"

นี่มันถิ่นของพี่หนานหนานนะ!

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ผลักประตูเข้าไปทันที ทว่ากลับพบว่า ประตูลงกลอนอยู่…

"เปิดประตู!" เขารู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมาทันที

เวิ่นเซี่ยซอยเท้าถี่ๆ รีบวิ่งมาเปิดประตู ครั้นเห็นฉู่โยวหนานยืนหน้าบึ้งตึง ทว่าปลายคางกลับดูเหมือนจะเชิดขึ้นเล็กน้อย

นางพลันนึกถึงคำพูดของซูเป่ยขึ้นมาติดหมัด 'เหมือนไก่ชนตัวผู้ไม่มีผิด…'

เวิ่นเซี่ยเม้มปากแน่น กลั้นขำจนหน้าแทบระเบิด

ฉู่โยวหนานหดคางลงเล็กน้อย สีหน้ายิ่งทะมึนทึนกว่าเดิม

บนเตียงเตา ซูเป่ยเอาผ้าห่มห่อตัวเองไว้แน่นหนาจนมิดชิด เหลือโผล่มาแค่หัว "วันนี้ท่านอ๋องมิได้ค้างแรมที่ตำหนักโบตั๋นหรอกหรือเจ้าคะ? ป่านนี้น่าจะบรรทมได้แล้วกระมัง"

ฉู่โยวหนานโบกมือเป็นสัญญาณให้เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวถอยออกไป ก่อนจะนั่งลงที่ริมเตียงเตา

สายตาของเขาจับจ้องไปยังตุ๊กตาเหมาโหวชุดนั้น นิ่งงันไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม "เจ้าสนิทกับเจ้าของร้านนั่นมากรึ?"

"ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ!" ซูเป่ยตอบ "เขายังเล่าให้บ่าวฟังเลยว่าเหมาโหวทำอย่างไร แถมยังบอกว่าซื้อตัวยามาทำเล่นเองก็ได้ บ่าวกะว่าจะแวะไปดูว่าเขาทำแบบใหม่อะไรออกมาอีก ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆ เขาก็ย้ายหนีไปเสียแล้ว"

พูดจบนางก็เดาะลิ้นเบาๆ พลางเอ่ยถาม "ท่านอ๋องว่า แปลกดีแท้ๆ อยู่ๆ ทำไมเขาถึงได้จากไปกะทันหันเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ?"

ฉู่โยวหนานตีหน้านิ่ง "คงไปล่วงเกินใครเข้าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนกระมัง"

"ไม่มีทางเจ้าค่ะ! หน้าตาเขาสุภาพเรียบร้อยปานนั้น จะไปหาเรื่องใครได้? ขนาดบ่าวจะล่วงเกินพระชายาจนแทบเอาชีวิตไม่รอดอยู่รอมร่อ บ่าวยังอยู่สุขสบายดีตรงนี้เลย" ซูเป่ยดึงผ้าห่มขึ้นมาอีก คราวนี้โผล่มาแค่ใบหน้า

ฉู่โยวหนานหันไปมองซูเป่ยที่กลายร่างเป็นก้อนซาลาเปาไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

แต่ซูเป่ยกลับขยับตัวถอยก่นไปด้านหลังจนชิดกำแพง เจ้าหมอนี่วรยุทธ์สูงลิบลิ่ว แถมปอดใหญ่กักลมหายใจได้นานเหลือเกิน โดนจับจูบทีไรเป็นต้องหน้ามืดก่งก๊งเครื่องค้างไปชั่วคราวทุกที

ฉู่โยวหนานเลิกคิ้วส่งให้ พี่ชายยังมีทีเด็ดกว่านี้อีกเยอะ เจ้าไม่อยากลองดูหน่อยรึ?

ริมฝีปากของซูเป่ยสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว นางกระชากผ้าห่มขึ้นมาอีกรอบ คลุมปิดไปจนถึงปาก

เหอะ! คราวนี้ดูซิว่าจะจูบยังไง!

ทว่าฉู่โยวหนานกลับมิได้ขยับ เพียงแต่มองนางอยู่ห่างๆ

จากตำหนักโบตั๋นมายังเรือนเฟิ่งเหยา ช่างราวกับก้าวพ้นจากดงปลักโคลนเน่าเหม็นมาสู่แดนสวรรค์ดอกท้อ

ชาติก่อนเขาหลงคิดว่าโม่ชิงอิงงดงามบริสุทธิ์สมชื่อ ดั่งซากุระอันพิสุทธิ์ใส หากแต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูผุดผ่องปานใด ก็สามารถซ่อนเร้นหัวใจอันโสมมต่ำช้าไว้ได้ทั้งสิ้น

เขาจ้องมองซูเป่ยอย่างแน่วแน่ หญิงสาวที่วันๆ เอาแต่ด่าทอแขวะเขา นินทาว่าร้ายเขาอยู่ในใจ ทว่าจิตใจข้างในกลับขาวสะอาดบริสุทธิ์ถึงกระดูกดำอย่างแท้จริง

"หากเจ้าชอบเหมาโหว วันหลังข้าจะให้ช่างเข้ามาในจวน เจ้าอยากได้แบบไหนก็ให้เขาปั้นให้เจ้าตามใจชอบ" ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงเรียบ

ซูเป่ยเบะปาก "ดึกดื่นค่ำมืด ท่านอ๋องดั้นด้นมาที่นี่ เพื่อจะบอกบ่าวแค่นี้เนี่ยนะเจ้าคะ? เรื่องแค่นี้ให้กุ้ยจื่อมาบอกปากเปล่าคำเดียวก็ได้ รีบกลับไปเถิดเจ้าค่ะ พระชายารอร่วมหอมาเนิ่นนานแล้วนะเจ้าคะ"

ในใจนาง รู้สึกเปรี้ยวๆ ฝาดๆ พิกล

ฉู่โยวหนานเอ่ยอย่างไม่แยแส "ข้ายังไม่รีบ แล้วเจ้ารีบร้อนอะไรแทน?"

ก็รีบรอให้พวกแกสองคนร่วมหอกันเสร็จ แล้วยัยนั่นคืนสัญญาขายตัวให้ฉัน ฉันจะได้ออกไปเปิดร้านขนมเต็มตัวน่ะสิ!

แต่ซูเป่ยไม่ได้พูดออกไป นางยิ่งกระชับผ้าห่มแน่นขึ้น แม้ข้างในจะเริ่มร้อนอบอ้าว แต่พอคิดถึงนิสัยมือไวใจเร็วชอบแตะเนื้อต้องตัวของฉู่โยวหนาน นางก็ต้องอดทนไว้

ที่นี่ไม่มีสมาคมคุ้มครองสตรีและเด็กเสียด้วย อีกฝ่ายเป็นถึงเจ้านาย อย่าว่าแต่ลูบคลำเลย ต่อให้เขาจะใช้กำลังหักหาญน้ำใจขึ้นมาจริงๆ นางก็ไม่มีที่ให้ไปร้องเรียนขอความเป็นธรรมอยู่ดีมิใช่หรือ?

เกิดเป็นหญิง ต้องรู้จักปกป้องตัวเองไว้ให้ดี!

ฉู่โยวหนานหลุดหัวเราะ คนอื่นมีแต่จะอยากให้เขาแตะต้องเนื้อตัวจนตัวสั่น มีแต่อาเป่ยผู้นี้นี่แหละ ไม่รู้ว่าในหัวสมองคิดอะไรพิเรนทร์อยู่ตลอดเวลา

อยู่เป็นนกน้อยในกรงทองของเขาอย่างสบายใจเฉิบไม่ได้หรืออย่างไร? ข้าวปลาอาหารในจวนอ๋องไม่พอกินหรือ? ผ้าผ่อนแพรพรรณในจวนอ๋องไม่พอให้สวมใส่หรือไร? ยังจะดึงดันออกไปเปิดร้านอะไรนั่นอยู่อีก!

"บ่าวจะบอกให้ว่าดึกดื่นป่านนี้แล้ว ท่านไม่เพลียแต่บ่าวเพลียนะเจ้าคะ" ซูเป่ยพึมพำงึมงำ

ฉู่โยวหนานยิ้มน้อยๆ "งั้นเจ้าก็นอนไปสิ ข้านั่งอีกประเดี๋ยวก็จะไปแล้ว"

ท่านยังอยู่ตรงนี้ ฉันจะกล้าหลับลงได้ไงเล่า?

ซูเป่ยย่นจมูก ทว่าเปลือกตาบนล่างกลับเหมือนไม่ได้เจอกันมานานนับหมื่นปี พยายามจะประกบติดเข้าหากันอยู่เรื่อย

ฉู่โยวหนานนั่งมองนางเงียบๆ อยู่อย่างนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ นางก็ง่วงจนทนไม่ไหว นั่งสัปหงกหลับไปทั้งอย่างนั้น

ห่อตัวมิดในผ้าห่ม หดคอลง ราวกับตุ๊กตาหิมะที่เด็กๆ ปั้นไว้ในฤดูหนาว

เขาถอดรองเท้าก้าวขึ้นไปบนเตียงเตา จัดแจงท่านอนให้นางนอนหลับสบาย จากนั้นก็เหลือบมองไปทางบานหน้าต่างแวบหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นเดินจากไป

ย่ำผ่านโคลนตม กลับไปยังตำหนักโบตั๋นอันเน่าเฟะโสมม

กลิ่นภายในห้องชวนให้พะอืดพะอมจนยากจะพรรณนา เขารีบหยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กที่พกติดตัวออกมาเปิดสูดดม ถึงได้สะกดอาการคลื่นไส้ปั่นป่วนในกระเพาะเอาไว้ได้

ข้างในนั้นคือน้ำยากันยุงที่อาเป่ยทำไว้ เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ม่านเตียงถูกปลดลงมาตั้งแต่ตอนที่คนพวกนั้นร่วมรักพัวพันกันอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้มือเลิกม่านขึ้นเบาๆ กวาดสายตามองคนบนเตียงที่หลับสนิทด้วยความเย็นชา แล้วยื่นมือออกไปสกัดจุดนิทราของโม่ชิงอิง

เหอฟงกับชุ่ยหลิ่วดื่มยาเข้าไปไม่มาก ทันทีที่ได้ยินเสียงกระแอมเบาๆ ของฉู่โยวหนาน ทั้งสองก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันใด

เบื้องหน้า คือเรือนร่างเย้ายวนชวนหลงใหลที่พวกเขาเคยหมายปองมาเนิ่นนาน ทว่าเมื่อทั้งสองสบตากัน ต่างก็ตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่กเปียกชุ่มแผ่นหลัง

"ตื่นแล้วก็ไสหัวออกมา!" ด้านนอก เสียงอันเยียบเย็นดุจน้ำแข็งของฉู่โยวหนานดังขึ้นกระแทกโสตประสาท