บทที่ 92 คืนนี้ค้างแรมที่ตำหนักโบตั๋น

ซูเป่ยหันรีหันขวางมองซ้ายขวาแล้วส่ายหน้า "ไม่เป็นไรเพคะ บ่าวเดินกลับเองได้เจ้าค่ะ"

ทว่าใครจะรู้ว่าเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวจะไหววูบผ่านตา พริบตาต่อมาไม่รู้อย่างไรนางก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังม้าเสียแล้ว ซ้ำยังเป็นการนั่งตะแคงข้าง ร่างทั้งร่างซุกจมอยู่ในอ้อมอกของเขา แถมยังถูกเสื้อคลุมสีขาวห่อหุ้มไว้เสียมิดชิด

นางคล้ายจะได้กลิ่น…น้ำยากันยุง…

"พรืด!" ซูเป่ยกลั้นหัวเราะไม่อยู่ "ท่านอ๋อง ตอนนี้ฤดูหนาวนะเจ้าคะ ไม่มีแมลงยุงสักตัว!"

"เพราะเป็นของที่เจ้าทำ ข้าชอบกลิ่นนี้" สุรเสียงของเขาดังแว่วมาจากเหนือศีรษะ ช่างนุ่มนวลและอบอุ่น

ในใจของซูเป่ยพลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา…รู้สึกเหมือนได้รับการปกป้องจากเจ้าชายขี่ม้าขาวไม่มีผิด

น่าเสียดายที่ความคิดนั้นแล่นผ่านไปเพียงวูบเดียว ฉู่โยวหนานจึงจับใจความได้แค่อะไรกุกกักๆ ฟังไม่รู้เรื่อง

ชือหมันที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำหมัดแน่น สตรีที่ตนหมายปอง ยังไม่เคยมีคนไหนที่ไม่ได้มาครอบครอง เขาไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าองค์ชายสามรูปร่างผอมกะหร่องราวกับลิงแห้งคนนี้ จะตามประกบข้างกายนังเด็กนั่นได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน?

ฉู่โยวหนานตวัดสายตามองเขาอย่างมีความหมาย ลิงแห้งงั้นหรือ? หากเทียบกับหมูตอน ตนก็คงนับเป็นลิงแห้งได้จริงๆ

เมื่อเห็นทั้งสองคล้ายแสดงความสนิทสนม ชือหมันก็ยิ่งตื่นเต้นทวีคูณ เขามีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือชอบแย่งผู้หญิงของคนอื่นเป็นที่สุด พอจินตนาการถึงภาพสตรีเหล่านั้นกรีดร้องว่า 'องค์ชายใหญ่ยอดเยี่ยมที่สุด ท่านเก่งกาจกว่าคนพวกนั้นเป็นไหนๆ' เขาก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มเหมือนได้ลอยขึ้นสวรรค์

ทว่าเขากลับมองข้ามไปจุดหนึ่ง…หญิงสาวผู้อ่อนแอที่ถูกกระบองฟาด ถูกดาบจ่อคอ ย่อมจำต้องแสร้งตามน้ำเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

ถ้อยคำเหล่านั้น ก็มีไว้แค่หลอกคนโง่เขลาอย่างเขา

อาชาสีขาวเหยียบย่ำไปบนเศษหิมะที่ละลาย เหล่าทหารหาญที่ตามหลังมาเลี้ยวแยกไปทางอื่นตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ ฉู่โยวหนานควบม้าเบี่ยงจากถนนสายหลักเข้าสู่ตรอกเล็ก

อาจเป็นเพราะช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยกับการเปิดร้าน ซูเป่ยจึงเผลอหลับไปในอ้อมอกของเขาโดยไม่รู้ตัว ฉู่โยวหนานชะลอฝีเท้าลง ฟังเสียงหายใจแผ่วเบาของนาง

ทว่าสายลมหนาวที่พัดผ่านใบหน้า ทำให้เขารู้สึกว่าไม่อาจปล่อยให้นางหลับนานเกินไป นางเคยต้องทนหนาวในห้องเก็บน้ำแข็งถึงสองครา พื้นฐานร่างกายก็เป็นคนขี้หนาวอยู่แล้ว หากต้องมาต้องลมหนาวอีก เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อซื่อจื่อตัวน้อยในอนาคตของพวกเขา

ฝีเท้าม้าจึงเร่งเร็วขึ้นอีกนิด พริบตาเดียวก็มาถึงหน้าจวนอ๋อง ฉู่โยวหนานเห็นรถม้าของโม่ชิงอิงจอดเทียบอยู่พอดี

เหอฟงลงจากรถม้ามาก่อน ชาดทาปากสีชมพูกลีบซากุระเลือนหายไปเกือบหมด ทั้งยังมีคราบเปื้อนเลอะอยู่ตรงมุมปากเล็กน้อย

จากนั้นชุ่ยหลิวก็ตามลงมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับมือ ก่อนจะหันกลับไปเลิกม่านรถม้าขึ้น

เมื่อฉู่โยวหนานนึกถึงเรื่องบัดสีที่โม่ชิงอิงกระทำกับคนครึ่งหญิงครึ่งชายสองคนนั้นในรถม้า ในกระเพาะก็พลันปั่นป่วนคลื่นเหียนขึ้นมาทันที

เขาจำได้เลือนรางว่า ชาติก่อนในเรือนของโม่ชิงอิงก็คล้ายจะมีสาวใช้รูปร่างสูงใหญ่สองคนเช่นนี้ หรือว่าตั้งแต่ตอนนั้น บนหัวของเขาก็ถูกสวมเขาจนเขียวชอุ่มไปหมดแล้ว?

พอก้มลงมองคนที่กำลังหลับใหลอย่างสงบอยู่ในอ้อมอก ฉู่โยวหนานถึงรู้สึกว่าความสะอิดสะเอียนนั้นค่อยๆ จางหายไป

โม่ชิงอิงจัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อย พลางจับมือชุ่ยหลิวพยุงตัวลงจากรถม้า พลันแลเห็นฉู่โยวหนานกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าตรงหน้า

อย่าว่าแต่ในหมู่บรรดาองค์ชายเลย ในบรรดาผู้คนที่โม่ชิงอิงเคยพบพานมา รูปโฉมของฉู่โยวหนานย่อมโดดเด่นสง่างามที่สุด

ยามเขาสวมชุดดำ ดูประหนึ่งเทพสังหารผู้เย็นชา ยามเขาสวมชุดขาว ก็เปรียบดั่งเซียนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจุติลงมาสู่แดนมนุษย์

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น นางเคยได้ยินว่า มีสตรีเคยกล่าวไว้ว่าหากได้แต่งงานกับคนอย่างซู่อ๋อง แม้เขาจะเป็นเพียงบัณฑิตยากจน ขอแค่ได้มองใบหน้านั้นทุกวัน ต่อให้ไม่ได้กินข้าวก็ยอม

โม่ชิงอิงเม้มปากยิ้ม บุรุษผู้สง่างามไร้ผู้ใดเปรียบปานนั้น บัดนี้คือสามีของนาง โม่ชิงอิง

"ท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือเพคะ!" โม่ชิงอิงรีบลงจากรถม้า ปรี่เข้าไปยอบกายคารวะ

มุมปากของฉู่โยวหนานยกยิ้มบางๆ "พระชายากลับมาแล้วหรือ ไม่รู้ว่าบ่าวไพร่ที่อ๋องผู้นี้ประทานให้ไปเมื่อวันก่อน ใช้งานได้ดีหรือไม่ หากไม่ถูกใจ อ๋องผู้นี้จะซื้อบ่าวกลุ่มใหม่เข้ามาแทน"

โม่ชิงอิงเหลือบมองเหอฟงกับชุ่ยหลิวที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้างโดยไม่รู้ตัว นางหลงคิดว่าตนเก็บงำอารมณ์ได้มิดชิด จึงยอบกายลงเล็กน้อย "ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงเมตตา ล้วนถูกใจยิ่งนักเจ้าค่ะ ว่านอนสอนง่ายทั้งนั้น ไม่ทราบว่าท่านอ๋องเสวยอะไรมารึยังเพคะ ไปเสวยที่ตำหนักโบตั๋นดีหรือไม่"

"ตกลง" ฉู่โยวหนานตอบรับเสียงเรียบ ทันใดนั้นก็มีมือขาวผ่องข้างหนึ่งมุดออกมาจากใต้เสื้อคลุมขนสัตว์ จากนั้นซูเป่ยที่อยู่ในอ้อมอกของเขาก็ยกมือขึ้นขยี้ตา

รอยยิ้มบนใบหน้าของโม่ชิงอิงแข็งค้างไปในบัดดล นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นึกในใจว่าต้องรีบกำจัดซูเป่ยไปให้พ้นทางโดยเร็ว มิฉะนั้นต่อไปต้องกลายเป็นเสี้ยนหนามคอยทิ่มแทงแน่!

ฉู่โยวหนานล่วงรู้ความคิดของนาง จึงเอ่ยปากอธิบาย "ขากลับบังเอิญเจออาเป่ยเข้าพอดี เลยพานางซ้อนม้ากลับมาด้วย"

ซูเป่ยสะดุ้งตื่นเต็มตา รีบมุดตัวออกจากเสื้อคลุม ในใจกรีดร้องว่าแย่แล้ว ซวยแล้ว! ดึงดูดความเกลียดชังเข้าตัวอีกแล้ว! ฉู่โยวหนานนะฉู่โยวหนาน! นายจะหาเรื่องให้ฉันทำไมนักหนา อยู่คนเดียวสบายๆ แท้ๆ คราวนี้งานงอกเลย!

ทว่าโม่ชิงอิงกลับส่งยิ้มอ่อนโยนให้นาง ก่อนจะหันไปเอ่ยกับฉู่โยวหนานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "อาเป่ยก็เป็นคนของท่านอ๋องมาตั้งนานแล้ว ทั้งยังได้รับความโปรดปรานมาตลอด จะเลื่อนขั้นตำแหน่งให้นางสักหน่อยดีหรือไม่เพคะ"

ยังไม่ทันที่ฉู่โยวหนานจะอ้าปาก ซูเป่ยก็กระโดดลงจากหลังม้าอย่างว่องไว พร้อมกับโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่ต้องเลย! คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันทั่วว่าท่านอ๋องทรงรักใคร่ทะนุถนอมพระชายาเพียงผู้เดียว บ่าวกับท่านอ๋อง…" ไม่ได้มีอะไรกันสักนิด

"ในเมื่ออาเป่ยบอกว่าไม่ต้องก็ช่างเถอะ คืนนี้อ๋องผู้นี้จะค้างที่ตำหนักโบตั๋น!" ฉู่โยวหนานพลิกกายลงจากหลังม้า เดินตรงดิ่งไปหาโม่ชิงอิง ทำราวกับซูเป่ยเป็นเพียงอากาศธาตุ

ชั่วขณะนั้น ซูเป่ยรู้สึกเคว้งคว้างอยู่ในใจ ทว่าสิ่งที่มากกว่าคือความเดือดดาล

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! เมื่อกี้ยังกอดฉันเอาเปรียบฉันอยู่เลย! วันนั้นก็แอบลวนลามจับเนื้อต้องตัวฉัน! วันนี้ดันจะไปนอนที่ตำหนักโบตั๋นอีกแล้วเหรอ อ้วก! ทุเรศ! ขอประณามนาย!

ฉู่โยวหนานแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ หากไม่เรียกว่าหึงหวงจะเรียกว่าอะไรได้อีก? ยัยเด็กคนนี้! ปากไม่ตรงกับใจเสียจริง!

ทว่าสีหน้าภายนอกกลับไม่แสดงออกแม้แต่น้อย เขาเพียงเดินนำไปข้างหน้าราวกับไม่มีใครอื่น โดยมีโม่ชิงอิงเคียงข้าง

เดิมทีเขาควรจะต้องจับมือนาง แต่พอคิดได้ว่ามือนั้นเคยไปสัมผัสสิ่งโสโครกอะไรมาบ้าง ในท้องก็ปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียน

ตำหนักโบตั๋นไม่เงียบเหงาเหมือนตอนแรกอีกต่อไป บัดนี้มีคนกว่ายี่สิบชีวิตเดินขวักไขว่ไปมาในเรือน ทำให้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

ฉู่โยวหนานและโม่ชิงอิงนั่งลงตรงข้ามกัน นางปรายตามองเหอฟงกับชุ่ยหลิวแล้วเอ่ยเสียงขรึม "พวกเจ้าออกไปเถอะ ที่นี่ให้อาตงอยู่ปรนนิบัติก็พอ"

ทว่าฉู่โยวหนานกลับโบกมือห้าม "ให้สองคนนี้อยู่ อาตงออกไปเถอะ"

อาตงขานรับแล้วเดินออกไป แว่วได้ยินฉู่โยวหนานตรัสขึ้นมาประโยคหนึ่ง "สองคนนี้ดูเจริญหูเจริญตากว่า"

อาตง: ฉันเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลาย นี่ฉันโดนรังเกียจว่าหน้าตาขี้เหร่เหรอเนี่ย? แงๆ!

ภายในห้องโถง ชุ่ยหลิวก้าวขึ้นหน้าหมายจะช่วยคีบอาหารให้ฉู่โยวหนาน ทว่ากลับถูกเขายกมือห้ามไว้

ขอเพียงฉู่โยวหนานมองเห็นมือที่ขาวผ่องเกินไปคู่นั้น ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องระยำตำบอนระหว่างเขากับโม่ชิงอิง

แม้จะเป็นคนที่ตนวางแผนส่งมาเอง และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ แต่ก็ยังรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหวอยู่ดี

ค่ำคืนนี้มีสุราตั้งโต๊ะ

เป็นฉู่โยวหนานที่สั่งให้จัดเตรียมมาเป็นพิเศษ

หน้าที่รินสุราเดิมทีควรเป็นของเหอฟงและชุ่ยหลิว ทว่าฉู่โยวหนานกลับลงมือด้วยตนเอง

เขาดื่มเป็นเพื่อนโม่ชิงอิงไปสองสามจอก จากนั้นก็รินเพิ่มอีกสองจอกอย่างจงใจ "เหอฟง ชุ่ยหลิว ดูแลพระชายาได้เป็นอย่างดี อ๋องผู้นี้พึงพอใจยิ่ง สุราสองจอกนี้ปูนบำเหน็จให้พวกเจ้า"

เหอฟงกับชุ่ยหลิวตื่นตระหนกจนตัวสั่นงันงก

แอบลักกินขโมยภรรยาชาวบ้าน หากถูกจับได้มีหวังโดนตีจนตายไม่ใช่หรือ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่พวกตนล่วงเกิน คือถึงขั้นเป็นพระชายาขององค์ชายสามเชียวนะ!

แม้พวกตนจะยังไม่ได้เผด็จศึกสอดใส่กันจริงๆ แต่ก็เหลือแค่ก้าวสุดท้ายเท่านั้นแล้ว

ขวัญหนีดีฝ่อไปหมด

ทั้งสองคนไม่กล้าขยับเขยื้อน

โม่ชิงอิงกลับเอ็ดขึ้นมา "ท่านอ๋องพระราชทานสุราให้ เหตุใดพวกเจ้าถึงได้ไม่รู้ความเช่นนี้ รีบขอบพระทัยแล้วดื่มลงไปเสียสิ!"

นางกลัวว่าฉู่โยวหนานจะพาลโกรธทั้งสองคน และกลัวว่าเขาจะสั่งลงโทษขับไล่ไป

แรกเริ่มเดิมที วันคืนที่ต้องนอนเดียวดายในห้องหับก็ไม่ได้ยากลำบากถึงเพียงนี้ ทว่านับตั้งแต่นางได้ลิ้มลองรสสวาท ก็รู้สึกว่าราตรีช่างยาวนานเหลือทน

ฉู่โยวหนานรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในใจ เขาเพียงยกยิ้มมุมปากบางเบา มิได้เอ่ยคำใด

เหอฟงและชุ่ยหลิวดื่มสุราจนหมดจอกด้วยความหวาดผวา

สายตาของฉู่โยวหนานเลื่อนไปจับจ้องที่กาหยกเขียวใบนั้น

ในเรือนแห่งนี้ นอกจากอาตง อาซี และกุ้ยมามาแล้ว ล้วนเป็นคนของเขาทั้งสิ้น การจะจัดแจงสุราปลุกกำหนัดสักกา แล้วบรรจุลงในกาสองใจ ช่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ