บทที่ 91 วันนี้พี่หนานหนานหล่อไม่เบาเลยนะ

โม่ชิงอิงกล่าว “ย่อมมีเรื่องสิ ข้ามีปัญหาหนักใจเรื่องหนึ่ง อยากจะขอให้น้องหญิงช่วยชี้แนะให้หน่อย” เรื่องนี้จะให้ไปปรึกษาท่านแม่คงไม่ได้แล้ว คราวก่อนเพิ่งถูกโบยไปหลายแส้ ท่านแม่ยังเคืองนางอยู่เลย

อวี๋จื่อเหอยิ้มพลางว่า “พี่หญิงลองเล่ามาให้ข้าฟังสิเจ้าคะ”

โม่ชิงอิงแย้มยิ้ม แสร้งทำเป็นมีลับลมคมใน “ข้าอยากจะส่งตัวสาวงามให้ผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่ง แต่ก็ไม่อยากให้ดูจงใจเกินไป น้องหญิงพอจะมีหนทางทำให้เรื่องนี้ดูแนบเนียนหรือไม่”

อวี๋จื่อเหอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ชำเลืองมองเหอฟงกับชุ่ยหลิ่วข้างกายนางแล้วเม้มปากยิ้ม “มิน่าเล่าพี่หญิงถึงพาบ่าวรับใช้คนใหม่มาด้วย หน้าตาหมดจดงดงามทีเดียว เสียแต่ว่ารูปร่างสูงใหญ่ไปสักหน่อย”

โม่ชิงอิงเหลือบมองเรียวนิ้วยาวของชุ่ยหลิ่ว พลางออกคำสั่ง “เปิ่นเฟยรู้สึกเมื่อยไหล่นิดหน่อย ชุ่ยหลิ่ว มาช่วยบีบนวดให้เปิ่นเฟยที”

ชุ่ยหลิ่วขานรับ แล้วใช้นิ้วเรียวยาวเริ่มบีบนวดลงบนบ่าของนางด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะพอดี

โม่ชิงอิงยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ “สองคนนี้ข้าตัดใจยกให้ใครไม่ได้หรอก ท่านอ๋องเป็นคนประทานมาให้ข้าเอง ทั้งคู่ปรนนิบัติดูแลคนเก่งมากทีเดียว”

ชุ่ยหลิ่วได้ยินดังนั้น เลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปที่ลำคอของโม่ชิงอิง แล้วเฉียดผ่านข้างใบหูของนางคล้ายไม่ได้ตั้งใจ

โม่ชิงอิงรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างพลันอ่อนระทวยลงทันที

อวี๋จื่อเหอเอ่ยด้วยสีหน้าอิจฉาตาร้อน “พี่หญิงช่างมีวาสนาดีจริงๆ ซู่อ๋องรูปโฉมหล่อเหลา ทั้งบุ๋นและบู๊พร้อมสรรพ พระมารดายังเป็นถึงกุ้ยเฟย สตรีในเมืองหลวงมากมายต่างหมายปองอยากได้เป็นคู่ครองทั้งนั้น! แต่น่าเสียดายที่พระองค์กลับรักปักใจเพียงพี่หญิงคนเดียว แต่งงานมาครึ่งปีแล้ว ในจวนยังไม่เคยรับชายารองเพิ่มแม้แต่คนเดียว กระทั่งฮูหญิงสักคนก็ยังไม่มี!”

โม่ชิงอิงยิ้มแหยๆ อย่าว่าแต่ชายารองหรือฮูหยินเลย นางยังไม่เคยร่วมหอกับเขาด้วยซ้ำ บางคราวนางก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ฉู่โยวหนานจะมีโรคแอบแฝงอะไรหรือไม่?

ทว่าต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องรักษาหน้าตาไว้ก่อน นางจึงได้แต่เอ่ยว่า “ท่านอ๋องของข้าเขารักใคร่ตามใจข้าก็จริง แต่สิ่งที่ทำให้ข้าปวดหัวก็คืออาเป่ย สาวใช้คนเดิมของข้านั่นแหละ ข้ากลัวว่านางจะมาแบ่งส่วนแบ่งไป ดังนั้นไม่ปิดบังน้องหญิงหรอกนะ คราวนี้ข้าอยากจะส่งตัวนางออกไปให้พ้นๆ ทางที่ดีอย่าให้ท่านอ๋องรู้ว่าข้าจงใจส่งไป”

อวี๋จื่อเหอกลอกตาไปมาพลางเอ่ยถาม “แล้วพี่หญิงคิดจะส่งนางไปให้ใครล่ะเจ้าคะ?”

แววตาของโม่ชิงอิงฉายประกายเจ้าเล่ห์ กระซิบเสียงเบา “องค์ชายแห่งแคว้นเกาหลิว ชือหมัน”

อวี๋จื่อเหอตกใจ “ก็คือองค์ชายเกาหลิวคนที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวงก็เหมารวบหอหม่านชุนนั่นน่ะหรือเจ้าคะ?”

โม่ชิงอิงยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ “ข้าเพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่า องค์ชายเกาหลิวจะเจ้าสำราญขนาดนี้!”

“เฮ้อ! ข้าก็ฟังเขาเล่ามาเหมือนกัน ได้ยินว่าไม่ใช่แค่เหมาหอพักหรอกนะ เพิ่งมาได้แค่สามวัน ก็ทำหญิงคณิกาตายไปตั้งหลายคน เสียเงินไปไม่น้อยเลยทีเดียว!” อวี๋จื่อเหอนินทาอย่างออกรส

เรื่องนี้ช่างตรงกับความต้องการของโม่ชิงอิงพอดิบพอดี นางอยากให้ซูเป่ยรีบๆ ตายไปให้พ้น เพื่อตัดไฟแต่ต้นลมเสียทีเดียว

“แล้วเจ้ามีแผนการหรือไม่?”

อวี๋จื่อเหอกลอกตาไปมา “วันพรุ่งนี้ข้าจะชวนพวกพี่น้องสหายสาวมารวมตัวสังสรรค์กัน พี่หญิงก็พานางไปด้วย ถึงตอนนั้น…”

นางกระซิบกระซาบอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนมุมปากของโม่ชิงอิงก็ยิ่งผุดพรายกว้างขึ้นเรื่อยๆ

——

ช่วงหลายวันนี้ซูเป่ยใช้ชีวิตอย่างราบรื่นทีเดียว ฉู่โยวหนานถ้าไม่ขลุกอยู่ในค่ายทหาร ก็มัวแต่นั่งกินข้าวกับโม่ชิงอิง ทำราวกับลืมนางไปเสียสนิท

ยิ่งไปกว่านั้น จู่ๆ บนถนนสายหลักก็มีป้ายประกาศให้เช่าร้านขึ้นมาหลายแห่ง นางเลือกสรรอย่างละเอียดถี่ถ้วนจนได้มาหนึ่งร้าน เจรจาค่าเช่าตกลงกันได้ที่หนึ่งร้อยตำลึง

แม่ครัวนั้นเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวช่วยไปหาซื้อตัวกลับมา ล้วนเป็นคนที่มีประสบการณ์ทำขนมมาแล้วทั้งสิ้น สาเหตุที่ต้องใช้วิธีซื้อตัว ก็เพราะนางคิดค้นสูตรขนมขึ้นมาเอง หากใช้วิธีจ้างมาเกรงว่าจะทำสูตรลับรั่วไหล

เมื่อผนวกกับประสบการณ์ทำขนมของเจ้าของร่างเดิม บวกกับของกินของดื่มที่นางเคยกินมาตั้งแต่เด็กๆ ร้านขนมหวานร้านนี้จะต้องดังระเบิดระเบ้อในเมืองหลวงอย่างแน่นอน

ตั้งชื่อว่า… ที่นี่หวานเจี๊ยบ… ก็แล้วกัน

แค่นึกถึงก็รู้สึกฟินสุดๆ!

เตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพ นางจึงไปหาร้านขายพู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึก เพื่อสั่งทำป้ายชื่อร้าน

เถ้าแก่หยิบลายมือของคนหลายคนมาให้นางเลือก ซูเป่ยดูแล้วก็ไม่ถูกใจสักแบบ

ไม่มีใครเขียนได้สวยเท่าฉู่โยวหนานสักคน

ยังดีที่ราคาไม่แพง ตัวอักษรสี่ตัวทำเป็นป้ายร้านราคาเพียงสี่ตำลึงเงินเท่านั้น แถมยังเป็นตัวอักษรลงรักปิดทองอีกด้วย ซูเป่ยจึงเลือกมาแบบหนึ่งอย่างเสียมิได้ พร้อมกับจ่ายเงินมัดจำไปหนึ่งตำลึง

“ต้องทำให้เสร็จตามกำหนดเวลานะ ไม่อย่างนั้นจะกระทบกำหนดเปิดร้านของฉัน!” ซูเป่ยกำชับ

เถ้าแก่หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี “แน่นอนอยู่แล้ว อีกห้าวันพวกเราจะส่งคนนำไปส่งให้ถึงที่ ไม่ล่าช้าแน่นอนขอรับ”

ซูเป่ยหมุนตัวเดินออกจากร้านขายเครื่องเขียน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูร้าน นางก็ชนเข้ากับคนผู้หนึ่งโดยไม่ระวัง

“ขออภัยด้วย!” ซูเป่ยกล่าวขอโทษ หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป ทว่าทางด้านหน้ากลับถูกคนขวางเอาไว้เสียแล้ว

นางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายร่างสูงใหญ่ราวกับเนินเขายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า หนวดเคราดกรกทึมเข้าตามาก่อนเป็นอย่างแรก

“แม่นางชาวจงหยวน!” ชายคนนั้นลูบหนวดเครา พลางดวงตาเป็นประกายวาววับ

ชายคนที่ถูกนางชนหัวเราะหึๆ เอ่ยด้วยสำเนียงภาษาฮั่นที่ไม่แปร่งปร่า “แม่นางน้อย นายท่านของข้าอยากชวนเจ้าไปดื่มกิน”

ดื่มกินหน้าแกสิ!

ซูเป่ยเบะปาก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ขออภัยด้วย ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน!”

ทว่าพวกลูกไล่ของไอ้บ้าเคราดกนั่นกลับขวางทางของนางไว้

ซูเป่ยเริ่มมีน้ำโห อยากจะลงไม้ลงมือ แต่ก็คิดว่าตนเองคงสู้ผู้ชายเจ็ดแปดคนไม่ไหว โดยเฉพาะคนที่อยู่ตรงหน้านี้ รูปร่างดูเหมือนพวกนักกีฬาซูโม่ไม่มีผิด

สงสัยแค่เอาก้นทับทีเดียวก็คงทับนางแบนแต๊ดแต๋แล้วมั้ง!

“พี่ชายจะพาเจ้าไปกินของอร่อยๆ! ในเมืองหลวงนี้ เจ้าเลือกได้ตามใจชอบเลย!” ชายเคราดกตบอกตัวเองดังปึกๆ

ซูเป่ยกลับเอ่ยว่า “ท่านลุง แม่เรียกข้ากลับบ้านไปกินข้าวแล้ว”

ชายเคราดกพลันเดือดดาลขึ้นมาทันควัน ถลึงตาตี่ๆ จ้องมองนาง พลางตวาดลั่น “อย่าให้มันมากไปนัก! ไม่ไปสืบดูบ้างหรือไง ว่าข้าชือหมันเป็นใครมาจากไหน!”

ชือหมัน… กินดิบเรอะ!

ดูทรงแล้วทั้งกินเก่งทั้งป่าเถื่อนสมชื่อจริงๆ!

ซูเป่ยหรี่ตา แสร้งทำเป็นยกมือเกาศีรษะ แต่ความจริงแล้วแอบดึงปิ่นเงินที่หลิงเซียวมอบให้หลุดออกมา

ทางด้านไกลๆ อวิ๋นโหรวกับอวิ๋นซีเตรียมจะลงมือ ทว่ากลับเห็นม้าศึกตัวใหญ่เดินตรงเข้ามา คนที่นั่งอยู่บนหลังม้าคือบุรุษรูปงามสง่าผู้หนึ่ง

ทั้งสองจึงหยุดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“นายท่าน! ท่านดูสิ แม่นางน้อยจงหยวนคนนี้กำลังจะมอบของหมั้นหมายให้ท่านด้วยขอรับ!” พวกลูกไล่หัวเราะเยาะคิกคัก

ชายเคราดกเลิกคิ้วให้ซูเป่ย พลางเอ่ยด้วยท่าทางหยอกเย้าทะลึ่งตึงตัง “แม่นางน้อย ที่บ้านเมืองของพวกเราไม่ถือธรรมเนียมพวกนี้หรอก เจ้าถูกใจพี่ชาย ก็ตามพี่ชายไปได้เลย รับรองว่าคืนนี้จะทำให้เจ้าสุขสมจนแทบขึ้นสวรรค์! ฮ่าๆ!”

ซูเป่ยตวัดสายตาค้อนขวับ กำลังจะลงมือจัดการ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากที่ไกลๆ “อาเป่ย! มานี่!”

ครั้นมองตามเสียงไป ฉู่โยวหนานในชุดทหารผ้าต่วนสีขาวแขนแคบกำลังนั่งอยู่บนหลังม้า เสื้อคลุมตัวยาวสีขาวบริสุทธิ์สะบัดพัดพลิ้วตามแรงลม กิริยาท่าทางสูงส่งสง่างามดั่งเทพเซียนจากสวรรค์เก้าชั้นจุติลงมาสู่โลกมนุษย์

ว้าว! พี่หนานหนานวันนี้หล่อไม่เบาเลยแฮะ!

ซูเป่ยแอบคิดในใจ พลางเบียดแทรกตัวผ่านพวกลูกไล่ออกมาเป็นช่องทาง แล้วเดินตรงดิ่งไปหาฉู่โยวหนาน

ชือหมันไม่พอใจ กำลังคิดจะยื่นมือออกไปคว้าตัวนาง ทว่าลูกไล่ข้างกายกลับเอ่ยเตือนขึ้นว่า “องค์ชายใหญ่ นั่นคือองค์ชายสามแห่งแคว้นอู ได้ยินมาว่ากองทัพพิทักษ์เมืองหนึ่งแสนนายล้วนอยู่ในกำมือของเขานะขอรับ”

ชือหมันหรี่ตาลง มองดูซูเป่ยเดินเข้าไปหาฉู่โยวหนาน เขากัดฟันกรอด “วันนี้ถือว่าบังเอิญนัก วันหน้าข้าต้องจัดการเอาแม่นางน้อยคนนั้นมาเป็นของข้าให้ได้! ไป!”

ฉู่โยวหนานทอดสายตามองเขาจากระยะไกลโดยไม่เอ่ยคำใด

แม้เจ้าหมอนั่นจะทำคนตายไปหลายคน แต่ล้วนเป็นเพียงหญิงคณิกาในหอหม่านชุน ชีวิตไร้ค่า ทว่าหากมันกล้าลงมือกับหญิงสาวชาวบ้านดีๆ ฉู่โยวหนานไม่มีทางปล่อยมันไปแน่

และหากมันกล้าลงมือกับหญิงในดวงใจของเขาแล้วล่ะก็ มีหวังต้องเอาชีวิตมันมาทิ้งไว้ที่นี่สถานเดียว!

เขามองดูซูเป่ยที่เดินเข้ามาหา พลางเอ่ยถามเสียงเข้ม “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

ซูเป่ยทอดสายตามองขบวนทหารม้าด้านหลังเขา ก่อนจะย่อกายคารวะอย่างนอบน้อม “เรียนท่านอ๋อง บ่าวออกมาซื้อของที่ร้านเครื่องเขียนเจ้าค่ะ”

มุมปากของฉู่โยวหนานยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ซื้อเสร็จแล้วหรือยัง?”

“ซื้อเสร็จแล้วเจ้าค่ะ แค่พู่กันสองด้ามเอง” ซูเป่ยพูดจาเฉไฉไปเรื่อย นางไม่อยากให้ฉู่โยวหนานรู้เรื่องที่นางเปิดร้าน เกิดเขาไม่อยากให้นางทำงานเสริมขึ้นมาจะทำอย่างไร?

อันที่จริงเรื่องเปิดร้านนั้นฉู่โยวหนานรู้เรื่องตั้งนานแล้ว ร้านค้าสุ่มๆ สักร้านบนถนนสายหลักแห่งนี้ ค่าเช่าล้วนมากกว่าหนึ่งพันตำลึงขึ้นไปทั้งนั้น ซูเป่ยกับเวิ่นเซี่ยและเป้าชิวที่มีฐานะเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางล่วงรู้ความจริงข้อนี้แน่นอน

เขายื่นมือไปตรงหน้าซูเป่ย “ขึ้นมา กลับจวนพร้อมข้า”