บทที่ 90 กล้าเพียงแสร้งเป็นหงส์ตัวผู้ มิกล้าลวงเป็นหงส์ตัวเมีย

ค่ำคืนนี้หิมะยิ่งตกลงมาหนาตา โม่ชิงอิงนอนพลิกตัวไปมาไม่อาจข่มตาหลับได้ทั้งคืน

นางยังจำได้ดีถึงวันที่ราชโองการพระราชทานสมรสมาถึง ฉู่โยวหนานปีนข้ามกำแพงเข้ามายังเรือนหลังของจวนแม่ทัพ แล้วสนทนากับนางผ่านบานหน้าต่าง

คืนนั้นก็เป็นคืนที่หิมะตกหนักเช่นกัน ฉู่โยวหนานกลัวนางจะหนาวจึงไม่ยอมให้นางเปิดหน้าต่าง จวบจนยามที่เขาจากไป โม่ชิงอิงมองเห็นหิมะจับตัวหนาเป็นชั้นอยู่บนเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขา

นางยังจำได้ คืนนั้นเป็นช่วงที่รอบเดือนของนางมาพอดี ฉู่โยวหนานลงทุนไปซื้อน้ำแกงไก่ตุ๋นตั่งเซินจากร้านเก่าแก่ร้อยปีบนถนนใหญ่ด้วยตนเอง ไปกลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เขาจะต้องใช้วิชาตัวเบาขั้นสุดยอดไปเป็นแน่

ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา ความทรงจำทีละเล็กละน้อยเหล่านี้พลันผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครา ดั่งเปลวไฟอุ่นๆ ที่จุดประกายขึ้นท่ามกลางฤดูหนาวอันเยียบเย็นในหัวใจ ทำให้นางค่อยๆ รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

“พระชายา ให้บ่าวทั้งสองปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์และล้างหน้าหวีผมเถิดเจ้าค่ะ” เหอฟงก้าวขึ้นมาด้านหน้าพลางเอ่ย

โม่ชิงอิงดึงสติกลับมา พอนึกถึงรอยแผลตามเรือนร่างของตน สายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นดุดัน “ถอยออกไป! ไปเรียกอาตงเข้ามา!”

“แต่ท่านอ๋องทรงกำชับให้พวกบ่าวคอยดูแลด้วยตัวเองทุกเรื่องนี่เจ้าคะ” ชุ่ยหลิวยกอาภรณ์เดินเข้ามาใกล้พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล

โม่ชิงอิงกวาดสายตามองรูปร่างอวบอัดอลังการของทั้งคู่ สมองแล่นเร็วรี่ ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นบางๆ “ได้ยินว่าท่านอ๋องเป็นคนคัดเลือกพวกเจ้าเข้าจวนมาด้วยพระองค์เองงั้นหรือ ก่อนหน้านี้เคยทำอะไรกันมาล่ะ”

เหอฟงกับชุ่ยหลิวสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่เหอฟงจะเอ่ยปาก “เรียนพระชายา บ่าวทั้งสองถูกขายเข้าไปอยู่ในหอหม่านชุนตั้งแต่เด็กเจ้าค่ะ ทว่าอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ออกรับแขก จึงยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เจ้าค่ะ”

แววตาของโม่ชิงอิงฉายแววพึงพอใจและระบายรอยยิ้มขึ้นมาทันที “เช่นนั้นก็แสดงว่า พวกเจ้าคงจะรู้กระบวนท่าและวิธีปรนนิบัติบุรุษอยู่ไม่น้อยสินะ”

มุมปากของชุ่ยหลิวกระตุกเบาๆ พวกตนร่ำเรียนแต่วิธีปรนนิบัติสตรีมาต่างหากเล่า! แต่หลิงเซียวที่พาพวกเขาเข้ามาสั่งกำชับไว้ดิบดีว่า เมื่อก้าวเข้าจวนมาแล้วก็จงคิดเสียว่าตัวเองเป็นสตรี เจ้านายสั่งอะไรก็ต้องทำตามนั้น

ไม่ใช่แค่สั่งปากเปล่า ยังบังคับให้พวกเขากินยาพิษเข้าไปด้วย เล่าลือกันว่าต้องกินยาถอนพิษทุกเดือน หากไม่ยอมเชื่อฟัง มีหวังหัวหลุดจากบ่าเอาชีวิตไม่รอดแน่

เหอฟงทำได้เพียงพยักหน้า กัดฟันตอบไป “เจ้าค่ะ”

โม่ชิงอิงส่งยิ้มมองดูคนทั้งสอง “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าก็ลองแสดงให้ข้าดูสักหน่อยสิ ข้าจะได้เรียนรู้ไว้สักสองสามท่า เผื่อวันหน้าจะได้เอาไว้ปรนนิบัติท่านอ๋อง”

ทั้งเหอฟงและชุ่ยหลิวต่างเบิกตากว้างอ้าปากค้าง

ชุ่ยหลิวหันไปมองเหอฟงด้วยความกระอักกระอ่วนใจ “ข้า…กับเขาเนี่ยนะเจ้าคะ”

ล้อกันเล่นหรืออย่างไร เขาเป็นบุรุษอกสามศอกของแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ได้พิศวาสบุรุษด้วยกันเสียหน่อย!

“อืม” โม่ชิงอิงลุกขึ้นไปนั่งลงข้างโต๊ะ วางท่าราวกับกำลังรอชมงิ้วโรงใหญ่

เหอฟงกลอกตาไปมา ในใจพลันผุดแผนการร้ายขึ้นมาได้ เขาก้าวเข้าไปข้างกายโม่ชิงอิง ลงมือนวดไหล่ให้นางอย่างทะนุถนอม พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “พระชายาเจ้าคะ มิสู้นึกเสียว่าพระองค์ทรงเป็นบุรุษ แล้วให้เหอฟงกับชุ่ยหลิวเป็นสตรี เพื่อให้พระองค์ได้สัมผัสความรู้สึกนี้ด้วยตนเองเล่าเจ้าคะ การได้ลองด้วยตัวเอง ย่อมเข้าใจได้ลึกซึ้งแจ่มแจ้งกว่าการนั่งดูเป็นไหนๆ”

โม่ชิงอิงกำลังจะอ้าปากพูด ทว่าเหอฟงกลับโน้มตัวลงมาแนบชิดข้างใบหู แล้วขบกัดติ่งหูของนางเบาๆ เสียแล้ว

เพียงพริบตานั้น ร่างของโม่ชิงอิงก็พลันอ่อนระทวยลงไปในทันใด

“มิน่าเล่าท่านอ๋องถึงได้หาตัวพวกเจ้ามา ช่างแตกต่างจากพวกสตรีในห้องหออย่างพวกเราจริงๆ…”

โม่ชิงอิงถูกทั้งสองคนประคองกอด พาเดินตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ ม่านเตียงทิ้งตัวลงมา พร้อมกับเสียงครางกระเส่าหวานล้ำที่เล็ดลอดออกมาเบาๆ…

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อาตงผู้เป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งก็ถูกผลักไสให้ไปยืนอยู่ข้างทาง ส่วนเหอฟงและชุ่ยหลิวกลับกลายเป็นคนที่คอยติดตามโม่ชิงอิงไปทุกหนทุกแห่ง ทั้งร่วมโต๊ะเสวยและนอนร่วมเตียงเคียงหมอน

ทั้งสองคนได้แต่เล่นบทหยอกเย้าเพียงผิวเผิน มิกล้าล่วงเกินจริงจัง ยิ่งไม่กล้าเปลื้องผ้าปลดอาภรณ์ ด้วยเหตุนี้โม่ชิงอิงจึงมิได้ล่วงรู้เลยว่า หน้าอกหน้าใจคู่งามของทั้งคู่นั้น แท้จริงแล้วคือหมั่นโถวลูกใหญ่สองลูก

ทว่าคนทั้งสองปากหวานเป็นเลิศ ทั้งยังมือไม้นุ่มนวลช่ำชอง ทำเอานางเคลิบเคลิ้มจนรู้สึกว่า การหยอกล้อหาความสำราญกับสตรีด้วยกันก็วิเศษไม่เบา

ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่โยวหนานยังร่วมโต๊ะเสวยมื้อค่ำกับนางทุกวัน พระราชทานข้าวของให้อีกมากมาย ทั้งยังจัดส่งสาวใช้และหญิงรับใช้ปัดกวาดเช็ดถูมาให้อีกยี่สิบคน โม่ชิงอิงจึงรู้สึกว่าความโปรดปรานได้หวนกลับคืนมาแล้ว ขาดเพียงรอให้ฉู่โยวหนานก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกร ตำแหน่งฮองเฮาย่อมตกเป็นของตนอย่างมั่นคงแน่นอน

นางลิงโลดใจจนตัวลอย

ทว่าโม่ไก้ซื่อกลับเดือดดาลยิ่งนัก

เวลาล่วงเลยไปหนึ่งเดือนเต็ม เขาเข้าประชุมเช้าติดต่อกันสามวัน ทว่าไม่เห็นวี่แววแม้แต่น้อยว่าฉู่เยี่ยนจะคืนอำนาจคุมกองทัพพิทักษ์เมืองให้แก่ตน

เรื่องนี้เขาพูดก็ไม่ได้ จะเอ่ยปากถามก็ไม่ควร

ส่วนการไปเรียนรู้งานที่ศาลต้าหลี่ของมู่อ๋องฉู่โยวเฉินก็ครบกำหนดแล้ว ฉู่เยี่ยนจึงโยกย้ายเขาไปสังกัดกรมขุนนางแทน ซึ่งนับเป็นโอกาสอันดียิ่งในการผูกสัมพันธ์กับเหล่าขุนนาง

ฉู่โยวหนานยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขาไท่ซาน ไม่สะทกสะท้านต่อสายลมรอบทิศ

ก่อนหน้านี้คนภายนอกเห็นว่าฉู่เยี่ยนมอบหมายงานสำคัญให้เขา จึงมีผู้คนพากันเข้ามาประจบเอาใจ บัดนี้เมื่อฉู่เยี่ยนมอบโอกาสให้ฉู่โยวเฉินบ้าง คนบางกลุ่มย่อมต้องเริ่มเปลี่ยนทิศทางลม

เขามิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้นเลย

เพราะเสด็จพ่อยังคงมีพระพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ ย่อมไม่ประสงค์จะเห็นองค์ชายคนใดกุมอำนาจโดดเด่นเพียงลำพัง จึงต้องคอยสร้างสมดุลอำนาจไว้

กระทั่งรุ่ยอ๋องผู้มีนิสัยเนิบนาบยังถูกส่งตัวไปกรมอาญา ส่วนจิ่นอ๋องผู้รักสนุกซุกซนก็ถูกส่งไปหอตรวจสอบ ขณะที่เขายังคงกุมกองกำลังส่วนตัวสามหมื่นนายรวมถึงกองทัพพิทักษ์เมืองอีกหนึ่งแสนนายไว้ดังเดิม

ความสำเร็จมิอาจสร้างขึ้นได้ในวันเดียว เขาเพียงแต่ดึงคนเข้ามาเป็นคนสนิทในเรือนอย่างเงียบเชียบ และส่งคนของตนออกไปภายนอกอย่างลับๆ เท่านั้น

โม่ไก้ซื่อหาได้สุขุมเช่นเขาไม่ ความเดือดดาลในใจจึงลามไปลงที่โม่ชิงอิงอย่างรวดเร็ว

“ในการประชุมเช้าวันนี้ มู่อ๋อง รุ่ยอ๋อง และจิ่นอ๋องล้วนถูกส่งไปฝึกงานตามกรมกองต่างๆ มีเพียงซู่อ๋องเท่านั้นที่ไม่มี หากดูตามสถานการณ์นี้ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อซู่อ๋องเลย!” โม่ไก้ซื่อปรายตามองโม่ชิงอิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

โม่ชิงอิงเบิกตากว้างขึ้นทันที “คดีฆาตกรต่อเนื่องคราวก่อน ท่านอ๋องมิได้สร้างความชอบหรอกหรือเจ้าคะ”

แววตาของโม่ไก้ซื่อปรากฏความเย็นเยียบวาบผ่าน “ใช่ ทว่ากาลเวลาเปลี่ยน สถานการณ์ย่อมเปลี่ยน ความชอบเพียงครั้งเดียวใช่ว่าจะคุ้มกะลาหัวไปได้ตลอดชีวิต เจ้าในฐานะพระชายา สมควรยื่นมือเข้าช่วยเขาบ้าง”

โม่ชิงอิงไม่เข้าใจ “เรื่องราวในราชสำนัก ลูกเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรดีเจ้าค่ะ”

โม่ไก้ซื่อแค่นยิ้มเย็น “เช่นนั้นพ่อจะชี้ทางสว่างให้ คณะทูตจากแคว้นเกาหลิวเดินทางมาถึงแล้ว ผู้นำคือชือหมัน องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเกาหลิว ข้าได้ยินมาว่าเขาชมชอบสตรี ข้างกายมีภรรยาและอนุภรรยามากมายนับไม่ถ้วน”

“เช่นนั้นที่เขาเดินทางมาคราวนี้ หวังจะสู่ขอองค์หญิงมู่ฮุ่ยหรือเจ้าคะ” โม่ชิงอิงคาดเดา

โม่ไก้ซื่อยกถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด “องค์หญิงมู่ฮุ่ยเป็นพี่สาวแท้ๆ ของจิ่นอ๋อง ซู่อ๋องกับจิ่นอ๋องสนิทสนมกันมาตลอด ย่อมไม่ยินยอมให้นางแต่งออกไปยังดินแดนป่าเถื่อนอย่างแคว้นเกาหลิวแน่ ยิ่งไปกว่านั้นชือหมันผู้นี้ก็ดุร้ายป่าเถื่อนสมชื่อ ได้ยินว่ามีสตรีตายคาเตียงของเขามาไม่น้อย”

“แล้วความหมายของท่านพ่อคือ…”

“แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เขาก็เชี่ยวชาญการศึกยิ่งนัก หากซู่อ๋องสามารถผูกมิตรกับเขาได้ ในวันข้างหน้าแคว้นเกาหลิวย่อมต้องสนับสนุนซู่อ๋องขึ้นครองราชย์เป็นแน่” โม่ไก้ซื่อกล่าวจบก็กระแทกถ้วยชาลงอย่างแรง “เขาชอบสตรีโฉมงาม เจ้าต้องทำอย่างไรเพื่อผูกมิตรกับเขา คงไม่ต้องให้ข้าสอนหรอกนะ!”

โม่ชิงอิงพยักหน้ารับคำ

นางหารู้ไม่ว่า โม่ไก้ซื่อมีหรือจะอยากช่วยซู่อ๋อง ชัดเจนว่าต้องการทำลายซู่อ๋องต่างหาก

การที่องค์ชายไปคบค้าสมาคมกับชนต่างเผ่าโดยพลการ หากฉู่เยี่ยนทรงทราบ ย่อมต้องริบคืนอำนาจทางทหารของฉู่โยวหนาน ถึงเวลานั้น กองทัพพิทักษ์เมืองของเมืองหลวงแห่งนี้ ก็จะตกมาอยู่ในกำมือของโม่ไก้ซื่อตามเดิม

โม่ชิงอิงเพียงคิดว่า หากอาศัยโอกาสส่งมอบหญิงงามให้ชือหมันเพื่อกำจัดอาเป่ยไปให้พ้นทางได้ เรื่องราวก็ถือว่าจบสิ้นเสียที

อย่างไรเสียตอนนี้นางก็ได้รับความโปรดปรานแล้ว แม้จะยังมิได้ร่วมหอ แต่ก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใช้อาเป่ยอีกต่อไป

นางก้าวออกจากจวนแม่ทัพ ทว่ามิได้มุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง หากแต่นัดพบกับอวี๋จื่อเหอสหายสนิทของตนแทน

อวี๋จื่อเหอเป็นบุตรสาวคนเล็กของเสนาบดีกรมกลาโหม ทั้งยังเป็นลูกอนุ เมื่อเห็นโม่ชิงอิงได้แต่งงานอย่างสมเกียรติ ในใจจึงนึกริษยาอยู่เสมอมา

“ช่วงนี้พระชายาดูเปล่งปลั่งงดงามขึ้นยิ่งนัก เครื่องประดับขนนกกระเต็นชุดนี้ ช่างขับเน้นให้ท่านดูงามผุดผ่องเหนือมวลบุปผาจริงๆ เพคะ!” อวี๋จื่อเหอกล่าวประจบเอาใจ

โม่ชิงอิงชำเลืองมองเหอฟงที่ยืนอยู่ข้างกาย สายตาพลันจับจ้องไปที่ริมฝีปากซึ่งแต้มชาดสีชมพูดอกท้อของเขา จนหัวใจเต้นระส่ำด้วยความหวามไหว “น้องจื่อเหอเองก็งามหยดย้อยดั่งบัวเดือนสี่ ชวนมองยิ่งนักเช่นกัน”

เมื่อทั้งสองเอ่ยคำเยินยอกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋จื่อเหอจึงเอ่ยถาม “พระชายาเรียกหม่อมฉันมาในวันนี้ มีเรื่องอันใดหรือเพคะ”