บทที่ 89 หัวใจที่เคยตายไปแล้วกำลังหยั่งรากผลิใบ

พอย่างเท้าเข้าไปในลานเรือน ก็มีเงาร่างสองสายพุ่งพรวดเข้ามาทันที ฉู่โยวหนานยกมือขึ้นข้างหนึ่งพลางกดเสียงต่ำ "อ๋องผู้นี้เอง"

อวิ๋นโหรวกับอวิ๋นซีจึงยั้งกระบวนท่า อวิ๋นโหรวก้าวขึ้นมาข้างหน้า "เรื่องที่ท่านอ๋องให้ไปสืบกระจ่างแล้วเจ้าค่ะ พ่อค้าที่ขายลิงขนปีนี้อายุสิบเจ็ดปี แซ่หลิงนามจื่อโหยว…"

ฉู่โยวหนานได้ยินชื่อนี้ หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

จื่อโหยว… อิสระ…

ที่แท้ก็คือเขานี่เอง!

หิมะเพิ่งจะเริ่มโปรยปราย พื้นดินเพียงเปียกชื้นเล็กน้อย ฉู่โยวหนานสาวเท้าเงียบกริบมาถึงเรือนประธาน

ภายในโถงไม่มีสาวใช้อยู่เวรยามค่ำ เขาเดินเข้ามารวดเดียวโดยไร้สิ่งกีดขวาง จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องนอน ก็พลันได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วดังแว่วมาจากข้างใน

"เวิ่นเซี่ย เจ้าอ้วนขึ้นแล้วนะเนี่ย! อวบอิ่มมีน้ำมีนวลเชียว!"

"อุ๊ยอย่าสิเจ้าคะ อย่าจับ!"

"ฮ่าๆ! ข้าจะจับนี่แหละ! จับได้แล้วด้วย! สัมผัสนุ่มมือดีจริงเชียว!"

เลือดลมคล้ายจะแล่นพล่านขึ้นศีรษะ ฉู่โยวหนานรู้สึกสมองส่งเสียงวิ้งก้อง มักได้ยินคนเล่าลือกันว่าในวังหลังอันเงียบเหงา สตรีมักจับคู่กันเพื่อปลอบประโลมจิตใจ นึกไม่ถึงเลยว่าอาเป่ยก็…

เขาผลักประตูพรวดเข้าไป แล้วพุ่งทะยานไปถึงหน้าฉากกั้นกระดาษ ก่อนจะกระชากฉากกั้นออกอย่างแรง!

บนเตียงเตาอุ่นๆ ทั้งสามคนสวมชุดนอน ซูเป่ยเอามือพาดอยู่บนแขนของเวิ่นเซี่ย มือของเวิ่นเซี่ยที่กำลังจี้เอวของนางแข็งค้าง ส่วนเป้าชิวก็ชักมือที่ดึงซูเป่ยกลับไป ทั้งสามคนหันมามองด้วยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด

ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาพอย่างที่เขาวาดไว้ในหัว

ความขัดเขินสายหนึ่งวาบผ่านในใจฉู่โยวหนาน ทว่าสีหน้ายังคงเรียบสนิทดุจสายน้ำ "เวิ่นเซี่ย เป้าชิว ถอยออกไป!"

ทั้งสองคนรีบถอยกรูดออกไปทันที เหลือเพียงซูเป่ยที่ยู่ปากมองเขา "ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมท่านอ๋องยังไม่พักผ่อนอีกเล่าเจ้าคะ?" ไหนบอกว่าคืนนี้จะร่วมโต๊ะเสวยกับพระชายาไงล่ะ? ฉันก็นึกว่าสองคนนั้นจะฮิฮะซัมติงกันไปแล้วเสียอีก!

ฉู่โยวหนานนั่งลงที่ขอบเตียงเตา นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนกระดุมคอเสื้อ พลางเอ่ยเสียงเรียบ "อ๋องผู้นี้ก็มาพักผ่อนนี่อย่างไรเล่า"

ซูเป่ยถอยร่น สีหน้าตื่นตระหนก "ท่าน… ท่านอยู่ดีไม่ว่าดีจะแล่นมาพักผ่อนอะไรที่เรือนของบ่าวกันเล่าเจ้าคะ!"

"ภายในจวนอ๋อง อ๋องผู้นี้อยากจะพักผ่อนที่ใดก็ย่อมได้" เขาเอ่ยเรียบๆ พลางปลดเสื้อคลุมขนสัตว์และถอดเสื้อตัวนอกออก

ซูเป่ยเอ่ยอย่างเซ็งๆ "เช่นนั้นก็ควรจะไปตำหนักโบตั๋นสิเจ้าคะ"

ฉู่โยวหนานหันขวับกลับมา แววตาเป็นประกายวาววับจ้องมองนาง "อาเป่ยหึงหวงหรือ?"

ซูเป่ยเบะปาก "บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ บ่าวเป็นเพียงบ่าวไพร่ เป็นแค่สาวใช้ ไม่รู้วันไหนจะถูกเจ้านายลากตัวไปขาย จะเอาอะไรไปหึงหวงกันเล่าเจ้าคะ" น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นใดๆ

ฉู่โยวหนานอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ แม่ตัวดีนี่ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างจริงๆ ฟังเพียงวาจาคงนึกว่าเล่นตัว แต่ความจริงในใจกลับคิดว่า…

ฉู่โยวหนาน เจ้าล้างเท้าหรือยังยะ? ยังไม่ทันล้างเท้าแล้วจะมุดขึ้นเตียงเตาฉันทำไมกัน? วิ่งรอกข้างนอกมาทั้งวัน เท้าเจ้าจะเหม็นขนาดไหนก็ไม่รู้!

"เวิ่นเซี่ย เป้าชิว! ตักน้ำมาปรนนิบัติอ๋องผู้นี้ล้างหน้าล้างเท้า!" ฉู่โยวหนานออกคำสั่งเสียงเข้ม

มีเสียงขานรับแว่วมาจากห้องด้านนอก

ซูเป่ยขมวดคิ้ว จะค้างที่นี่จริงดิ? ค้างไปเลย ค้างไปเลยเถอะ! เจ้าค้างสักคืน พอโม่ชิงอิงรู้เข้าคงไล่ตะเพิดขายฉันทิ้งพอดี คราวนี้แหละฉันจะได้เป็นอิสระเสียที

ฉู่โยวหนานนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ เขาโบกมือห้ามเวิ่นเซี่ยที่ก้าวเข้ามาจะช่วยถอดรองเท้าและถุงเท้า ก่อนจะลงมือถอดด้วยตนเอง

เขากำลังครุ่นคิดว่าจะขอสัญญาขายตัวของซูเป่ยมาจากโม่ชิงอิงอย่างไรดี หากได้สัญญาของนางมาแล้ว ควรจะคืนอิสรภาพให้นาง หรือจะรั้งตัวนางไว้ข้างกายต่อไปดี

พอหันหน้าไป เขาก็พลันเหลือบเห็นชุดหุ่นตุ๊กตาเหมาโหวที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยบนเตียงเตาพอดี

ตุ๊กตาเหมาโหวที่ประดิษฐ์ขึ้นจากคราบจักจั่นทีละตัวนั้นดูมีชีวิตชีวาเสมือนจริง ท่ามกลางสองกองทัพที่กำลังรบราฆ่าฟัน ตรงกลางคือแม่ทัพในชุดเกราะสองนาย

หลิงจื่อโหยว คงเป็นยอดดวงใจของนางสินะ

ชั่วพริบตานั้นเขาเคยคิดจะปล่อยซูเป่ยไป ทว่าในอึดใจถัดมา เขากลับยื่นมือข้างหนึ่งออกไปหานาง "อาเป่ย เข้ามานี่!"

ซูเป่ยห่อตัวเองด้วยผ้าห่มแล้วกระเถิบเข้าไปหาอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะวางมุมผ้าห่มแปะลงบนมือของเขา

ฉู่โยวหนานหันมามองคนที่ม้วนตัวกลมดิ๊กอยู่ในผ้าห่มแล้วหลุดขำออกมา

ยามนี้เส้นผมดำขลับของนางสยายลงมา บนใบหน้าไร้การแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมใดๆ แต่กลับดูสดใสผุดผ่องราวดอกบัวแรกผลิ แตกต่างจากโม่ชิงอิงที่แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศอย่างสิ้นเชิง

ดั่งสายลมโชย ดั่งจันทร์กระจ่างฟ้า ดั่งดอกอวี้หลาน ดุจธารน้ำใสบริสุทธิ์

เขาชะงักไปชั่วครู่ ยื่นมือไปลูบศีรษะนางเบาๆ สายตามองไปยังขบวนทัพตุ๊กตาเหมาโหวพลางเอ่ยเสียงเรียบ "ที่อาเป่ยไม่ยอมปรนนิบัติรับใช้ข้ามาตลอด เป็นเพราะมีคนในดวงใจแล้วงั้นหรือ?"

คนในดวงใจเนี่ยนะ?

ซูเป่ยหันไปมองขบวนทัพตุ๊กตาเหมาโหว กระพริบตาปริบๆ ไม่ได้ตอบอะไร

ไอ้คนในดวงใจมันคือตัวอะไรกัน? กินได้หรือเอามาต้มดื่มได้งั้นเหรอ? มันจะหอมหวานกว่าตั๋วเงินหรือไง? จะมีค่าเลอเลิศไปกว่าอิสรภาพของฉันเรอะ?

หัวใจของฉู่โยวหนานดิ่งวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเพลิงโทสะที่แทบจะคลุ้มคลั่ง

เขารวบผ้าห่มม้วนกลมที่ห่อตัวซูเป่ยไว้เข้ามาในอ้อมอกในคราเดียว พลางเค้นเสียงแหบพร่า "เจ้าเป็นคนของอ๋องผู้นี้! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าคิดถึงชายอื่น!"

"บ่าว…" ซูเป่ยเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้อธิบายอะไร ก็ถูกเขาประกบจูบลงมาอย่างเอาแต่ใจ

เอาอีกแล้วนะอีตานี่…

นางแกล้งนอนนิ่งทำตัวเป็นซากศพ…

ทว่าคราวนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม มือข้างหนึ่งของเขากลับสอดมุดเข้ามาใต้ผ้าห่ม…

ซูเป่ยถูกเขาจูบจนมึนงงไปหมด สัมผัสได้เพียงว่าท้องน้อยเริ่มปวดเกร็งขึ้นมา ครั้นเขาถอนริมฝีปากออกให้นางได้หอบหายใจในที่สุด นางก็แลเห็นว่า…

ฉู่โยวหนานกำลังมองมือตัวเองด้วยความตะลึงงัน บนฝ่ามือนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงคล้ำจางๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเป่ยยังอยากจะหัวเราะออกมาทั้งที่กำลังปวดท้องรอบเดือน "ฮะ… ฮ่าๆ ท่าน… รีบไปล้างมือเถอะเจ้าค่ะ พวกท่านไม่ได้บอกหรือว่านั่นเป็นสิ่งอัปมงคล รีบเสด็จไปที่ตำหนักโบตั๋นของท่านได้แล้วไป๊!"

"โอ๊ย…" ทันใดนั้น นางก็สูดปากครางด้วยความเจ็บปวด พลางเอามือกุมท้องไว้

สีหน้าของฉู่โยวหนานชะงักค้างไปทันที เขาล้างมือในอ่างที่เพิ่งใช้ล้างเท้าจนสะอาด แล้วแสร้งทำเป็นสุขุมถามขึ้นว่า "น้ำแกงไท่ซุ่ยที่ส่งมา ดื่มแล้วหรือยัง?"

"ดื่มแล้วๆ ท่านรีบไปได้แล้วเจ้าค่ะ!" ใบหน้าเล็กๆ ของซูเป่ยค่อยๆ ซีดเผือด นางม้วนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขดคุดคู้อยู่บนเตียงเตาอุ่นๆ ดูราวกับลูกสุนัขผู้น่าสงสาร

แต่ฉู่โยวหนานกลับยังคงนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังเอานิ้วมือมาถูกันไปมาตรงหน้านาง สัมผัสนั้น…

ใบหน้าที่ซีดขาวของซูเป่ยพลันแดงก่ำขึ้นมาทันควัน รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงทันที

โดนเขาจับเข้าให้แล้ว! กรี๊ดดดดด!

น่าอายจะตายชัก! มือไม้จะอยู่ไม่สุขเกินไปแล้วนะ! กรี๊ดดดดด!

อารมณ์ที่เคยหม่นหมองของฉู่โยวหนานพลันแจ่มใสขึ้นมาทันที เขาก้มลงกระซิบข้างก้อนผ้าห่มเบาๆ ว่า "รอเจ้าหายดีแล้ว ข้าจะปรนนิบัติเจ้าบนเตียง ดีหรือไม่"

คนที่อยู่ในผ้าห่มยังคงทำตัวเป็นเต่าหดหัว ไม่ส่งเสียงใดๆ ทั้งสิ้น

ทว่ากระแสความคิดกลับทรยศสิ่งที่นางคิดจนหมดสิ้น ‘ไปสิ! รีบไปสิยะ! อย่ามาเอาแต่ใช้ความหล่อมาล่อลวงกันนะ! ฉันไม่เอาสามีที่ต้องใช้ร่วมกับคนอื่นหรอก!’

ฉู่โยวหนานยกยิ้มมุมปากขึ้นบางๆ ที่แท้แม่ตัวดีคนนี้ต้องการจะครอบครองเขาแต่เพียงผู้เดียว ความทะเยอทะยานช่างสูงยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก!

หากเป็นท่านอ๋องคนอื่นก็คงมิอาจให้ได้ แต่สำหรับเขาฉู่โยวหนาน หากไม่รักก็แล้วไป แต่ถ้าได้รักแล้ว ย่อมเป็นหนึ่งคู่ผัวเมียชั่วชีวิตมิมีแปรเปลี่ยน

"อาเป่ย อ๋องผู้นี้สัญญาว่าจะให้เจ้า…" มีคู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวตราบชั่วชีวา…

ทว่าคำพูดยังไม่ทันจบ คนในผ้าห่มก็โผล่ศีรษะออกมา ดวงตาดั่งผลซิ่งวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "รีบไปสิเจ้าคะ! เดี๋ยวผ้าห่มของบ่าวก็เลอะจนซึมหมดหรอก!"

ฉู่โยวหนานหัวเราะเบาๆ "จะให้ข้าช่วยเจ้าหรือไม่…"

"โธ่เอ๊ย บ่าวบอกแล้วไงว่าท่านรีบไปเสียทีเถอะเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยคว้าหมอนข้างตัวเขวี้ยงใส่เขาทันควัน

ฉู่โยวหนานค่อยๆ เช็ดเท้าอย่างไม่รีบร้อน ค่อยๆ สวมถุงเท้าและรองเท้า ค่อยๆ หยิบเสื้อคลุมที่ชื้นเล็กน้อยของตนขึ้นมา ค่อยๆ สวมใส่มัน และค่อยๆ ทอดสายตามองดูสาวน้อยบนเตียงเตาอุ่นที่กำลังทำท่าดุร้ายอย่างน่าเอ็นดู

หัวใจที่เคยแหลกสลายดั่งตายไปแล้ว ราวกับกำลังหยั่งรากและผลิยอดอ่อนขึ้นมาอีกครา